Oι αριθμοί...

Αγάπη για τους αριθμούς δεν έχω. Από τα μαθητικά χρόνια δε μου άρεσαν. Με άγχωναν, θύμωνα μαζί τους και σήμερα ακόμη όταν κάνω πράξεις, μετρώ με τα δάχτυλα βάζοντας τα στο στόμα σε πείσμα των καιρών! 

Οι αριθμοί πάντως είτε το θέλω, είτε όχι ,διαφεντεύουν τη ζωή, την καθημερινότητα, το χθες, το σήμερα, το αύριο….;;;;  Το χρόνο τον μετράμε, ώρες λεπτά, δευτερόλεπτα. Τικ τακ τικ τακ…. Η κίνηση και τα μεγέθη λέγονται μέτρα ή χιλιόμετρα ή εκατοστά ή νανόμετρα ή …ή…ή…. Κι έχουν κάτι σύμβολα που λέγονται αριθμοί. Στους δρόμους αριθμοί, στα γήπεδα, στα αυτοκίνητα, στα μέσα μεταφοράς, στις εκκλησίες, στα σχολεία, στα σπίτια παντού.  Πόρτες, παράθυρα, πλακάκια, γεφύρια, είσοδοι, έξοδοι, μάσκες ιατρικές τόσες , γάντια, τόσα, στολές ειδικές τόσες, τάμπλετ, υπολογιστές, όλα με αριθμούς, δεκάδες εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια…

Υπάρχουν και κάποιες μετρήσεις που διαφεντεύουν όλους κι όλες . Είναι τα χρήματα. Εδώ είναι η μανία των αριθμών. Πόσα; τόσα!..Παίρνω, δίνω, κόστος, χρέος, κατάθεση, ανάληψη, φόροι, ευκολίες πληρωμών και βέβαια ή λέξη κλειδί στο χρηματιστήριο των χρημάτων-αριθμών ΚΕΡΔΟΣ. Όλα αποσκοπούν στο κέρδος ακόμη κι οι προσφορές-πλειοδοσίες αφήνουν κέρδος. Έδωσα το μισό (1/2)  του μισθού δύο  μηνών στο τάδε ίδρυμα. Προσφέρω  τρία  μηνιάτικα στο τάδε νοσηλευτικό πεδίο.  Οι ευπορότεροι ανοίγουν τις κάνουλες των χρηματοκιβωτίων τους  με αριθμούς που ανήκουν σε χιλιάδες αλλά και εκατομμύρια.  Ο κοινός παρανομαστής όλων των «προσφερόμενων» είναι ένας….. η δημοσιότητα που βεβαίως απολήγει στο ασφαλές λιμάνι του κέρδους… Τι θα είναι το κέρδος;;  Πάλι κάτι σε αριθμό… ψηφαλάκια,  μισθουλάκια, κερδοφορίες, μια άνοιξη γεμάτη αριθμούς….. Μια αριθμητική μάχη μπεστ-σελερισμού!!!

Βέβαια για να μην κατηγορώ τους αριθμούς και την εξουσία τους, θέλω να τους αλλάξω λίγο οπτική να τους μαγέψω και σα μαγεμένοι, να  μεταμορφώνονται σε κύκνους, χιονάνθρωπους και μαργαρίτες. Να μετρούν κοπάδια ελαφιών, σμήνη χελιδονιών, στρέμματα παπαρούνες…. Υπέροχοι και μυστήριοι αυτοί οι αριθμοί. Εκπληκτικός  είναι ο τρόπος που εμφανίζονται στη φύση. Στη διάταξη των φύλλων ενός φυτού, στο μοτίβο των πετάλων ενός λουλουδιού, στο άνθος της αγκινάρας, σε ένα κουκουνάρι ή στο φλοιό ενός ανανά. Ισχύουν για την ανάπτυξη κάθε ζωντανού οργανισμού, ενός κυττάρου, ενός κόκκου σιταριού, μιας κυψέλης μελισσών, ακόμη και για όλη την ανθρωπότητα.

Όμως οι αριθμοί μετρούν και άσχημα …. Μετρούν κρούσματα, αρρώστους, διασωληνωμένους, ΜΕΘ. Και το χειρότερο μετρούν και φέρετρα….. Αλλά όλοι αυτοί οι αριθμοί δεν είναι αριθμοί μα πρόσωπα, είχαν όνομα. Ήταν συγγενείς, φίλοι, άγνωστοι. Ήταν εικόνες ανθρώπων, εικόνες Θεού, που ήταν δίπλα μας, ζούσαν ανέπνεαν  τον ίδιο αέρα, γελούσαν, δάκρυζαν, πονούσαν, ώσπου ένα μικρόβιο που μετράται σε νανόμετρο, δηλαδή είναι περισσότερο από αόρατο, μας κάνει να μετράμε αριθμούς αποβιωσάντων, χωρίς όνομα, λες και δε ξέραμε την ύπαρξη τους!! 

Όταν περάσει αυτό μπορεί  να μάθουμε να αριθμούμε την αγάπη, τον πόνο, την δοτικότητα, την καλοσύνη, την συγγνώμη, την ελπίδα, τη ΖΩΗ, με τρόπο  υπεύθυνο κι όχι φαινομενικά κερδοφόρο….

Οι γέφυρες.

Προς  την έξοδο  της πόλης υπήρχαν δυο γέφυρες. Η πρώτη χτισμένη με τούβλα μαυρισμένα από το χρόνο, βρίσκονταν στο σημείο που διασταυρώνονταν τα πέριξ του πλούτου και της ανέχειας. Η δεύτερη γέφυρα  η πέτρινη, βρισκόταν πιο μακριά μέσα στον κάμπο αν  και πάλι εντός των ορίων της πόλης.

Αυτές οι δυο γέφυρες μιλούσαν από μόνες τους  για το παρελθόν τους. Η κάθε προεξοχή τους ήταν λειασμένη από τη φθορά όχι μόνο της πολυκαιρίας αλλά και της τριβής από γενιές ολόκληρες περιπατητών. Χρόνια πολλά οι σόλες των παπουτσιών πάνω στα πεζούλια τους, καθώς πηγαινοέρχονταν κι αγναντεύοντας σκέφτονταν τις δουλειές τους. Στα πιο σαθρά τούβλα και λιθάρια ακόμη και οι ίσιες επιφάνειες είχαν σχηματίσει λακκούβες από την ίδια κίνηση. Κάθε αρμός της κουπαστής του στηθαίου ήταν βιδωμένος με σιδερένια καρφιά, κι αυτό επειδή δεν ήταν ασυνήθιστο κάποιοι απελπισμένοι να τραβούν τα μαδέρια και να τα πετούν στο ποτάμι σε πείσμα των αρχών.

Βλέπετε και οι δυο αυτές γέφυρες τραβούσαν σα μαγνήτης όλους τους αποτυχημένους της πόλης. Όσους είχαν αποτύχει σε δουλειές, στην εγκράτεια, στο έγκλημα, στην ζωή γενικότερα. Δεν ήταν ξεκάθαρος ο λόγος για τον οποίο οι κατατρεγμένοι της περιοχής επέλεγαν συνήθως τις γέφυρες για την περισυλλογή τους αντί να καταφύγουν  σε οποιοδήποτε άλλο κιγκλίδωμα ή φράχτη ή τοίχο ή υπόγειο.

Υπήρχε μια σαφής ποιοτική διαφορά μεταξύ εκείνων που προτιμούσαν την κοντινή τούβλινη γέφυρα κι αυτών που σύχναζαν στην μακρινή, την πέτρινη.  Οι πιο αδύναμοι χαρακτήρες επέλεγαν την πρώτη που γειτόνευε με την πόλη. Δε τους απασχολούσαν τα περίεργα βλέμματα των περαστικών. Οι επιτυχίες τους ήταν ανάξιες λόγου και στην πανωλεθρία τους μπορεί να ένιωθαν απογοήτευση μα όχι καμιά ιδιαίτερη ντροπή. Τους έβλεπες να γυροφέρνουν τη γέφυρα κι αντί να στενάζουν στη σκέψη των δεινών, έλεγαν απλά πως ήταν γκαντέμηδες.  Σε τούτο το «παρακατιανό» μέρος, μέσα από τα ζόρια των πολιτών , μέσα από φασαρίες και κουβεντολόι, υπήρχε μια τάση να φανεί φως  με την αλληλοβοήθεια, την ευγένεια καρδιάς, την  σκέψη πως ενωμένοι θα βρουν λύσεις, το νερό κυλούσε στα μάτια τους καθάριο, γάργαρο, δροσερό.

Οι miserables που πήγαιναν στην πιο μακρινή γέφυρα ανήκαν σε μια «ευγενέστερη» κατηγορία ανθρώπων.  Σ αυτούς περιλαμβάνονταν επιχειρηματίες, πολιτικοί, ιερατείο κ.α.  που είχαν βρεθεί σε δυσχερή θέση, καθώς και όλοι οι ανίκανοι από την τάξη των επαγγελματιών ψευτοαριστοκρατών.  Στέκονταν προσηλωμένοι  στη ροή του ποταμού.  Οι σκέψεις  εστίαζαν στο πως μπορούν να «φανούν»  μέσα στα ατυχή γεγονότα των ημερών. Τι θα έπρατταν ώστε να βγάλουν «κέρδος» από τις φριχτές εξελίξεις που ταλάνιζαν την πόλη. Ασχολούνταν με την ατομική τους διαφυγή , πιότερο δε με την προβολή τους. Είχαν διάθεση να διαθέτουν, για το κέρδος της υστεροφημίας τους. Και το έκαναν έχοντας στο πλάι  τους διάφορους κόλακες, οι οποίοι βέβαια  ως μικρόνοες   σκέφτονταν το πιθανόν κέρδος κάτω από την στήριξη που παρείχαν σε όλους αυτούς τους miserables.

Οι  γέφυρες  ήταν διαφορετικές η ποιότητα των  θαμώνων- περιπατητών  τελείως άλλης φιλοσοφίας, τα αποτελέσματα για τον καθένα μα και όλους εκ διαμέτρου αντίστροφα.  Εν τέλει το ίδιο νερό κυλούσε στο ποτάμι… μόνο που στην γέφυρα του κάμπου η μπόχα το σκουπιδαριό κι  ένας βόθρος μαζί με τους χοίρους  έκαναν τη διαφορά…..

 Να στείλω από εδώ την ευγνωμοσύνη  σε όλους-ες  που αγωνίζονται για την  σταθερότητα και την επάνοδο στην όμορφη καθημερινότητα μας. Δίνουν πολλά με κίνδυνους. Δεν περιμένουν να πάρουν. Αυτούς τιμάμε !.. Οι άλλοι που «διαθέτουν»  θα  δουν αργότερα την στάση μας… όταν όλα αυτά ξεπεραστούν!  Η περίοδος της λήθης,  του θα ξεχαστεί, δεν  υπάρχει πλέον γιατί, όταν απειλείται η ζωή δεν ξεχνάς αυτούς που σου παραστέκονται αληθινά….. όμως  τους άλλους τους δήθεν ψευτοαριστοκράτες  της γέφυρας του κάμπου τους…………………………………………………………………………………………………….

ΥΓ Υπάρχουν πολλά που γράφονται, ακόμη πιο πολλές οι σκέψεις. Ας στηριχτούμε μεταξύ μας , ας σκεφτόμαστε τις αλλαγές στο είναι μας κι όλα θα πάνε καλά, χωρίς τις διαθέσεις των διατεθέντων!!!

Ακούει ή βλέπει κανείς;;;

Με ακούτε;;; ……. ο δάσκαλος, η δασκάλα δεν κάνουν καλά το μάθημα…….!!!

Βλέπετε;;;;…..το παιδί μου το χτυπάει-άνε και θα πάω στον εισαγγελέα……!!!

Ιστορίες καθημερινές, όχι σε ένα  όχι σε δυο, αλλά σε όλα τα σχολεία της επικράτειας.  Κάθε μέρα…… μα κάθε μέρα…… μα κάθε μέρα……  το τονίζω, ένα σχολείο ασχολείται με παραπονιάρηδες γονείς που ζητούν το «δίκιο» τους για τον γιόκα ή την κορούλα τους. Άλλες φορές με ευγένεια και παράπονο κι άλλες με φωνασκίες κι επιθετικότητα, Να ζητούν λύση σε «προβλήματα» υπαρκτά ή ανύπαρκτα. Κι οι εκπαιδευτικοί με το μαγικό τους ραβδάκι, προσπαθούν να δώσουν λύσεις, για γεγονότα ,πραγματικά , λογικά ή υπερβολικά.

Άντε και οι προσπάθειες του σχολείου προωθούν την ηρεμία, την ασφάλεια, την γαλήνη των μαθητών. Γιατί όμως επαναλαμβάνονται  και μάλιστα αρκετές φορές  ζητήματα με πιο έντονο τρόπο, ενώ  οι κινήσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας  είναι προς τη λύση των προβλημάτων; Γιατί αυτή η νευρικότητα; Γιατί όλη αυτή η ανακατωσούρα;…..

Απλή η απάντηση!....Επειδή ότι και να προωθούν, όποια κίνηση κι αν κάνουν οι εκπαιδευτικοί, μένει στους τοίχους άντε και στην αυλή του σχολείου…. Στα σπίτια, στις οικογένειες, εκεί που κτίζεται  ο χαρακτήρας , η συμπεριφορά και εν γένει η ζωή του παιδιού, δεν περνάει τίποτε μα τίποτε! Ακριβώς! Έέχει κτιστεί ένα τείχος γύρω από τα σπίτια όσον αφορά την συνεννόηση, τη βοήθεια και την προσπάθεια  του κάθε σχολείου.

Όταν τονίζουμε, δώστε χρόνο στα παιδιά και μιλήστε μαζί τους, ώστε να ελευθερώνουν τις σκέψεις τους και να σας έχουν εμπιστοσύνη. Όταν αναφέρουμε μην τα αφήνετε με υπολογιστές-ηλεκτρονικά παιχνίδια, κι ελέγχετε τι κάνουν με αυτά. Όταν επιμένουμε βάλτε όρια!! Όταν προτείνουμε να ενημερώνονται τακτικά όχι για την επίδοση τους μα για τις συμπεριφορές. Όταν προτρέπουμε σε τυχόν δυσκολίες και «προβλήματα να επισκέπτονται ειδικούς, φορείς, σχολές γονέων και άλλα, τα υψωμένα τείχη  γίνονται κάστρα άπαρτα!

Έτσι λοιπόν φτάνουμε σε καταστάσεις όπως της μικρής μαθήτριας από τη Θεσσαλονίκη, γιατί εφάρμοζαν οι μικροί –ες τους κανόνες κάποιου διάσημου παιχνιδιού  στο διαδίκτυο. Να σας εκμυστηρευθώ και κάτι….  Όλα μα  όλα τα παιδιά με τα οποία μιλώ εκεί που εργάζομαι, ασχολούνται με τέτοιου είδους «παιχνίδια», γιατί αναφέρονται σε αυτά με μεγάλη συχνότητα. Φορές δε που ενημερώνουμε γονείς για ότι αντιλαμβανόμαστε, οι αντιδράσεις είναι αποκλείεται το παιδί μου να έχει σχέση με αυτά………………………………………

Δε μοιράζω ευθύνες. Ξέρω τη δύναμη όμως που έχει ένα σχολείο να κινητοποιήσει τα συναισθήματα, τα θετικά σημεία, την ανάπτυξη της προσωπικότητας των παιδιών που μας εμπιστεύονται (;) οι γονείς. Γιατί μας αποδομούν; Γιατί  μας θεωρούν απέναντι τους;…. .Θα μου πείτε εδώ άλλοι μας λένε τεμπέληδες κι αφερέγγυους, τι ψάχνω!

Δε θα υπάρξει καμιά λύση και περιμένω χειρότερα από αυτό που συνέβη στο κοριτσάκι. Μακάρι να βρει την ψυχική του ηρεμία σύντομα και τα άλλα παιδιά να μπουν σε ρότα επαναφοράς…..

Κατά τα άλλα κάποιοι ασχολούνται με το πώς θα μπει η διδαχή της επιχειρηματικότητας στο σχολείο…. Την τύφλα τους!!

ΥΓ:  Υπάρχει η γιορτή των Τριών Ιεραρχών;;;;;……………..

Οι εθελόθρησκοι

Εθελοθρησκεία  λέξη περίεργη, άγνωστη. Οφείλω πρώτα μια εξήγηση για αυτή. Tην αλίευσα από τον Απόστολο Παύλο σε μια επιστολή του (Προς Κολοσσαείς). Η έννοια της αφορά όσους   δημιουργούν  θρησκείες δικής τους επινόησης και αρεσκείας, καρπό εγωιστικού φρονήματος.  Όσους  καλλιεργούν τάσεις αυτοσχεδιασμού και βέβαια δεν έχουν χώρο για να δεχθούν τον αυθεντικό τρόπο  ζωής  που θεμελίωσε ο Χριστός και μας παρέδωσαν αναλλοίωτο  οι Απόστολοι, οι Πατέρες και οι Άγιοι της Εκκλησίας.

Ας έρθουμε  όμως στη σημερινή πραγματικότητα. Δε μου βγαίνει  θεολογικός λόγος γιατί προφανώς είμαι ακατάλληλος. Μου βγαίνει όμως ο λόγος  των ματιών και της σκέψης.  Τι βλέπω ; Ότι  βρίσκομαι μέσα σε ένα  σκανδαλιστικό συγκρητισμό, μια περίεργη θλιβερή πραγματικότητα που με βλάπτει, με κάνει να έχω μάταιους και σκληρούς λογισμούς. Λαθεύω;… Γενικολογώ;….Γιατί; Μα επειδή εμείς οι άριστοι της κοινωνίας, οι οικογενειάρχες με την τιμή στα ύψη και την εμπάθεια να αγγίζει ήλιο, κοιμόμαστε ήσυχοι κι ονειρευόμαστε  την υπέροχη ζωή μας τη γεμάτη Ελληνισμό και Ορθοδοξία. Εμείς που κάθε εικόνα της Παναγιάς και των Αγίων   τις ζωνόμαστε με εναγκαλισμό βαλς και κάθε λείψανο Αγίου το κάνουμε κομμάτι  μας. Κι όμως… «Τα λείψανα των Αγίων δεν είναι για παρελάσεις», όπως τονίζει σε μια αποστροφή  λόγων του ο Επίσκοπος Νέας Σμύρνης Συμεών.

 Λες κι η Παναγιά με τους Αγίους εμάς έχουν ανάγκη. Λειτουργούμε  βέβαια με το σκεπτικό του δούναι και λαβείν . Κάτι  σα το καθαρτήριο πυρ. Γκλαν-γκλαν ο οβολός κι όσα πιότερα γκλαν-γκλαν, τότε σωθήκαμε και εμείς και τα παιδιά μας μέχρι γενεές δεκατέσσερις.  Άραγε  η Παναγιά κι οι Αγίοι,  χρειάζονται αυτή την προβολή για να τους γνωρίσουμε και να μας γνωρίσουν; Μήπως χρήζουν οικονομικών απολαβών οι Άγιοι μας; Και βέβαια πίσω από αυτά κρύβονται ανθρώπινα δράματα, ψυχές γεμάτες αγωνίες,  που επιτήδειοι εκμεταλλεύονται. Ανίσχυροι αφηνόμαστε να εξευτελίζεται ο πόνος και η ελπίδα μας…..

 Από την άλλη είμεθα και καλοί Σαμαρείτες των λόγων.  Όταν βλέπουμε «ξένο» τον στέλνουμε στο πυρ το εξώτερο, γιατί μαγαρίζεται η ζωή μας.   Έχουμε την πρωτοκαθεδρία της πίστης μας. Κανείς άλλος δεν μπορεί να είναι πιο πιστός από εμάς.  Αναρωτιέμαι πόσο ηθικό είναι  να καπηλεύομαι  την ειρήνη του σύμπαντος κόσμου , όταν πιστεύω ακράδαντα ότι ο μοναδικός ορθόδοξος χριστιανός είμαι εγώ;  Χριστιανικό   αδελφικό αγκάλιασμα που με το άλλο χέρι κρατά το μαχαίρι. Κι όταν ο διπλανός, ο ξένος, ο διαφορετικός,  θίξει μια τρίχα μας, η καταστροφή του είναι δεδομένη!

Εκμεταλλευτές των ιερών και όσιων, τρέχουμε  μόνο για το θέαμα σα μπουλούκι . Μέτρο  όχι η  εικόνα του Θεού αλλά η δική μας. Κι όταν η εικόνα του Θεού του διπλανού μας, μας ξενίζει βουντού κι αλλοίμονο του. Το διαφορετικό, η άλλη γνώμη στην πυρά των αφορισμών και της κατάρας ακόμη κι από φέροντες την ιεροσύνη. Εκεί καταντήσαμε! Βρακωμένοι γλύφτες των  οσίων και ιερών, αλλά στη θέα μιας δύσμοιρης ψυχής απομακρυνόμαστε  πιο πολύ στην πανώλη μας!!

Εμείς που   κάποτε εκάμαμε  επανάστασιν  στην ορμή της νιότης μας , τώρα   λουφάξαμε στην θαλπωρή του δερμάτινου καναπέ μας και γίναμε γρανάζι ενός συστήματος. Κάναμε την πίστη μας σύστημα, με την ύλη μπροστάρη και το πνεύμα –ήθος στα τάρταρα.

Κι όλα αυτά γιατί εθελοθρησκούμε κι εμείς και οι ποιμένες μας…. Είναι ιδιαίτερα βαρύ, όταν ο ποιμένας λογικών προβάτων οδηγεί σε ατραπούς σκανδαλισμού έστω και μία ψυχή!  Τα λόγια πάλι του Επισκόπου Νέας Σμύρνης Συμεών, έχουν βαθιά σημασία και δίνουν τροφή για σκέψη αλλά και δράση. «…..Αθεόφοβος και ασεβής ιερωμένος, χωρίς ευλάβεια, χωρίς συναίσθηση, χωρίς επίγνωση του τί είναι και του τί επιτελεί, είναι απαράδεκτος. Κολάζεται ο ίδιος, σκανδαλίζει τούς πιστούς και γκρεμίζει αντί να οικοδομήσει και να ωφελήσει τους άλλους».

Μιας κι αναφέρθηκα σε ποιμένες, κλείνω με τις φράσεις ενός άλλου Επισκόπου του Περιστερίου Κλήμεντα  σε χειροτονία ιερέα, στην οποία έτυχε να παρίσταμαι: «Κάθε μετοχή σου στην Θεία Ευχαριστία είναι ανάβαση στη δόξα του Θαβώρ, είναι συμμετοχή στον Μυστικό Δείπνο και στο Γολγοθά. Να προχωράς με ζήλο ιερό και να απομακρύνεσαι από τα τυχόν κακέκτυπα της ιεροσύνης, που στηρίζονται στην κοσμική δύναμη και χτίζουν πάνω στο ιερό χρήμα. Μείνε μακριά από αυτούς και από αυτά».

Σιγά όμως μην ιδρώνει το αυτί μας……………………………

Η θλιμμένη γιορτή ΙΙΙ

Έπεσα από τον ουρανό γιατί μέχρι τότε είχα πιστέψει αφελώς πως απολάμβανα μια λίγη έστω αγάπη από τους δικούς μου. Αλλά όχι.  Το ουσιώδες για εκείνους, ήταν το τι φαινόταν προς τα έξω.

Την ίδια στιγμή αυτή η συνειδητοποίηση είχε, τουλάχιστον, ένα θετικό. Οι μάσκες έπεσαν η μία μετά την άλλη μπροστά στα μάτια μου. Τελικά έβλεπα αυτούς τους ανθρώπους  σε όλη την ωμή γύμνια τους… δεν ήταν και πολύ όμορφο σα θέαμα, ήταν όμως, η λυπηρή αλήθεια όπως σκεφτόμουν με πόνο και θυμό. Τότε κατάλαβα και το λόγο της αποπομπής μου, να μην ξεφύγω  από την καθεστηκυία τάξη, τα ειωθότα που τα λένε και παράδοση, όπως βέβαια αυτοί την όρισαν, πάντα κατά τα καλά και συμφέροντα.  Ο λόγος που μου άνοιξαν τις αγκάλες τους , να με απαλλάξουν από την «ενοχή» κι έτσι να ξεπλύνουν την τιμή της οικογένειας. Ήταν αυτή η ακριβή φήμη, που πάντα ήταν πιο σημαντική από όλα τα άλλα. Αηδίαζα!!

Όταν  τελείωσαν οι μεγάλοι  πανηγυρισμοί, επιτέλους βρέθηκα με τη γυναίκα μου και μπορέσαμε να ξανασυναντηθούμε προκειμένου να ανασυγκροτήσουμε μόνοι την προσωπική μας ζωή. Το «μόνοι» δεν ήταν εντελώς ακριβές.  Είχαν βάλει στο σπίτι μέσα τον ένα αδελφό με τη γυναίκα του για «προστασία» όπως είπαν. Μόνο ψιθυριστά μπορούσαμε να μιλάμε κι αυτό με μεγάλο φόβο. Της  διηγήθηκα την ιστορία μου κι έβλεπα πως η γυναίκα μου είχε ασπρίσει. Δε γνώριζε τίποτε. Πίστευε όπως της είχαν πει, πως έπεσα θύμα ληστών και κακοποιών. Αναρωτιόταν γιατί ο πατέρας μου δεν έκανε κάτι για να με βρει έστω νεκρό. Αυτό πίστευε η συμβία μου. Ρίγος με διαπέρασε με την υποκρισία του πατέρα μου! Αυτό ξεπερνάει οτιδήποτε μπορούσα να φανταστώ. Αισθάνομαι πια βαθιά προδομένος, ξεφτιλισμένος, ταπεινωμένος…

Οργή, μνησικακία και φόβος φώλιασαν στην καρδιά μας. Και με τους φρουρούς μέσα στο σπίτι μας ξέραμε πως δε μπορούσαμε να κινηθούμε ούτε σπιθαμή χωρίς να το γνωρίζουν.  Η σκέψη που μας έκανε να τρέμουμε ήταν μήπως θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας.!!! Φοβόμουν πως αυτή η ανυπόφορη κατάσταση θα κατέληγε στο ξέσπασμα μιας ανεξέλεγκτης έκρηξης !!

Προσπαθήσαμε πολύ να μείνουμε ψύχραιμοι, να μη δείχνουμε τη δυσαρέσκεια μας. Κάθε βράδυ γονατιστοί παρακαλούσαμε τον Θεό να μας βοηθήσει να σηκώσουμε το βάρος και να μας δείξει την διέξοδο, εφόσον μέσα από τα ανθρώπινα μάτια, ο ορίζοντας φαινόταν εντελώς κλειστός για την ΕΞΟΔΟ  μας!!..................................................................................

ΥΓ: Η θλιμμένη γιορτή είναι η προσωπική  μαρτυρία του καθένα και της καθεμιάς μας. Τα κοινωνικά στάτους  μας σφιχταγκαλιάζουν,  μας πιέζουν, μας λιώνουν.  Ο περίγυρος ορίζει τη ζωή και το είναι μας. Όταν πάμε να ταράξουμε τη λίμνη, μας εκτελούν αν δεν επανορθώσουμε. Ο σεβασμός στην ελευθερία του ανθρώπου είναι ακατανόητος για τη μικρή μας  πόλη , το χωριό, την γειτονιά, το σπίτι.  Κι όμως είναι το πολυτιμότερο δώρο που έδωσε ο Θεός  προς τον άνθρωπο αυτή η ρημαδοελευθερία!!  Τελικά   η βία και η στέρηση της αληθινής ελευθερίας, όπως την ορίζει ο Θεός, είναι ξένη με την υποκριτικά  χαοτική κοινωνία μας.  Όποιος αντισταθεί σε αυτή την σαπίλα της κοινωνίας  ξέρει πολύ καλά να πληρώνει  το βαρύ τίμημα της!

Καλά Χριστούγεννα