Το χιόνι σκοτείνιασε!

 

 

Τα δελτία «νέων» στα τηλεοπτικά μέσα δε με ικανοποιούν. Άλλωστε γιατί να δω στις ειδήσεις πως είναι η χώρα  και που βαδίζομεν;

Ακροβολίζομαι  με στολή παραλλαγής, σε κοινωνικά δίκτυα παρατηρώ ιδίοις όμμασι. Αν είμαι δύσπιστος επιλέγω το: «επί τον τύπον των ήλων»   και βλέπω όλες τις χιονισμένες πόλεις ,αυλές, μπαλκόνια, λεωφόρους στενοσόκακα , μιναρέδες, καμπαναριά, ρυάκια, ποταμούς, γέφυρες……..

Από κάτω υπέροχα σχόλια που με ηδονίζουν με ρίγη κρύου όπως τα: «είδαμε μιαν άσπρη μέρα», «χιονισμένες καλημέρες» που αγγίζουν το 99,999999999999%.

Υπάρχει ένα δίκιο εδώ.  Το χιόνι πρώτη φορά το είδανε τα ματάκια μας. Η καιρική ζωή στην υποσαχάρεια ζώνη δεν έχει χιόνι, πάγο, νιφάδες (αλλά μόνο νυφάδες). Ειδικά στο κλεινόν άστυ ένα δίκιο το έχουν , αφού μόνο με γιαουρτάκια βλέπουν  κάτι λευκό.  

Πόση αντοχή να υπάρξει με αυτούς τους  μαϊμουδισμούς, σε ασήμαντα πράματα, με την  έλλειψη δημιουργικής έμπνευσης, ώστε και το όμορφο χιονάκι να  μας αγαλλιάζει!

Όλα αυτά  έχουν  βαλθεί  να τραυματίσουν την ψυχική μου ισορροπία. Τότε ρε φίλε γιατί τα παρακολουθείς;  Τώρα μέγα δίκιο έχετε. Μάλλον σα βίτσιο μου είναι!!

Από την άλλη….. δράση, ζωή, φίλοι, ταξίδια ,έρωτες ,γιορτές, εκδηλώσεις, όλα στον πάτο του βαρελιού. Φρικάρω που δεν μπορώ να φωνάξω Φτάνει! Φτάνει πια με την κατακρεούργηση της ζωής μας και όλων των δικαιωμάτων της.

Η προστασία από  όλα τα μικρόβια  που μεγέθυναν στο μυαλό μας σαν τέρας, μπορεί να εφαρμοστεί και χωρίς να είμαστε στην φυλακή; Απλά ρωτάω….

Πότε θα κραυγάσουμε με φωνή ζωής όλοι μαζί τέλος στον εξευτελισμό! Να σας πω; Δε θα φωνάξουμε…. Και τι να πούμε δηλαδή; Βολεμένοι και τζάμπα επαναστάτες σα και μένα; Μπάααα… άσε φιλαράκι, μια χαρά είμαστε. Και γιατί να φρικάρουμε; Έλα μωρέ…. Απλά χιόνισε!

 Μέσα  στο σπιτάκι σου στη ζεστούλα, αλλά ξαφνικά… δεν έχεις ρεύμα, δεν έχεις νερό. Σε πιάνει πανικός και βάζεις το τραντζιστοράκι μπας και μάθεις αν υπάρχει αντίσταση στον λευκό κατακτητή. Αυτός ο φόβος που συνέχεια σε λογοκρίνει, σε έχει σε καταστολή σε κάνει να θωρείς ακόμη και το πάλλευκο χιόνι σαν μαύρο εφιάλτη που θα σε τελειώσει…

Τελειωμένοι είμαστε γιατί μοιάσαμε  σε όλα τα τέρατα που εσωτερικά ή εξωτερικά μας ντύνουν την  θαλπωρή της μιζέριας!  Τα ανεχόμαστε. Και η ανοχή, αυγατίζει  τους πειθήνιους. Δίνει ισχύ και  βοηθά την δημιουργία  του τέρατος που  άρχει  και μας ελέγχει.

Συνηθίσαμε την φρίκη, την υποταγή, και σε λίγο θα έχουμε την ίδια φάτσα με το τέρας.  Δεν θα ξαναγίνουμε άνθρωποι αν δεν  τουμπάρουμε αυτή  την φρίκη.

Μας λογοκρίνουν, επειδή έχουμε άλλη γνώμη και μας  κάνουν δώρο μια βόλτα έξω από το κελί μας,  για να ηρεμήσουν τα νεύρα μας. Κι αντί το χιονάκι να μας φωτίζει , μας θάβει ολικά!

Αλίμονο εδώ  που φτάσαμε. Σε λίγο θα πεθάνει και η ευγένεια με αυτά που ζει!!

Η έξωθεν καλή μαρτυρία;;

 

 

Τι είναι τελικά η Εκκλησία; Ιερός θεσμός προφανώς, ιδρυθείς από τον Χριστό. Και οι ποιμένες; Σίγουρα πνευματικοί ηγέτες  έχοντες τύπο και πρότυπο τον Χριστό ,τους Αγίους και το Ευαγγέλιο της Αγάπης.  Σε ένα παράλληλο σύμπαν ναι έτσι είναι.

Βέβαια στην Ορθόδοξη εκκλησία του Ελλαδικού χώρου οι άξιοι κληρικοί και  επίσκοποι  μένουν αφανείς. Μόνο μετά θάνατο τα έργα τους γίνονται φανερά. Είναι αυτοί που έχουν κάνει το ευαγγέλιο όχι απλά τρόπο ζωής, μα ζωή τους!!

Έλα όμως που κάτι μαϊντανοί υπερισχύουν και παρουσιάζονται στα Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης εκδίδοντας δελτία τύπου, για τους καλούς ανθρώπους που αυτοί κρίνουν ότι είναι καλοί. Βερμπαλίζουν στο όνομα του Θεού. Ενός Θεού που τον έχουν κεντήσει στα δικά τους μέτρα, σταθμά και φυσικά αργύρια!.... Εμ εκεί είναι το μέλι.

Μα υπάρχουν λόγοι να αναπέμπουν ωδές και ύμνους σε πεπερασμένους ανθρώπους, για προσφορές , καλοσύνες, ήθος, ευαισθησίες, ευυποληψίες, αθωότητα  και πλείστα όσα καλλωπιστικά στοιχεία έχει η πλούσια γλώσσα μας;;;!!

Άραγε η προσφορά προσωποποιείται;  Άραγε τα χιλιάδες τάλλαρα  ενός πασίγνωστου επιχειρηματία, έχουν πιότερη αξία από το υστέρημα προσφοράς ενός μεροκαματιάρη;….

Και γιατί επίσκοποι να παίρνουν θέση υπέρ ανθρώπων; Αυτή είναι η διακονία τους;  Να αναπέμπουν ύμνους και ωδές σε επιχειρηματίες; Ή να σκέπτονται και τον ελάχιστο άνθρωπο που χτυπά την πόρτα της εκκλησιάς   με ταπείνωση , και ιδιαίτερα κρυφίως, κατά το μη γνώτω η αριστερά τι ποιεί η δεξιά;  Γιατί άραγε τόσος ντόρος υπέρ πασίγνωστων  ανθρώπων;  Έχουν αυτοί ανάγκη την έξωθεν καλή μαρτυρία κάποιου επισκόπου ή κληρικού; Χρησιμοποιείτε τον άμβωνα για να προβάλλεστε μεταξύ σας!

Βρε μπαγάσες; Έχει ο κοσμάκης τόσα μα τόσα προβλήματα κι αντί να στραφείτε σε αυτούς να τους αναδείξετε να τους βοηθήσετε, λιβανίζετε τους άλλους που προσφέρουν ντε και καλά.  Κι εδώ που τα γράφουμε, πάμπολλοι οικονομικά εύρωστοι προσφέρουν, αλλά δε θέλουν επ  ουδενί να φανερώνονται.  Το άριστο βέβαια  θα ήταν να μην υπήρχε οικονομική αναρχία, κι όλοι να ζούσαμε με ευπρέπεια.

Αλλά τον Θεό βρε γιατί τον μπλέκετε στα αλισβερίσια σας; Για να φανεί στην γιαγούλα που ανάβει το κεράκι της πόσο εξαίρετοι είστε; Αυτό δεν είναι ατιμία; Αυτό δεν είναι εξαπάτηση των   ανθρώπινων ευαισθησιών της ανθρώπινης πίστης; Σιγά μη σας νοιάζει μιτροφόροι και σταυροφόροι.  Αποζητάτε τα καλά και συμφέρονται όχι των ψυχών σας , μα της ευμάρειας και καλοπέρασης!  Φτάνω σε σημείο να γράψω πως οι φαρισαίοι ωχριούν μπροστά σας!........

Η Εκκλησία δεν είναι ένα κλειστό κύκλωμα βολεμένων  ρασοφόρων και  εύπορων λαϊκών. Είναι  όλος ο κοσμάκης που πιστεύει ή θρησκεύει, από τον άνεργο μέχρι τον δισεκατομμυριούχο.  Γιατί την καταντήσατε έτσι;

Ευτυχώς είστε η εξαίρεση. Ευτυχώς υπάρχουν στο χώρο διαμάντια. Αυτούς θέλουμε κι όχι τα σκύβαλα…. Όποιος πιστεύει δε θωρεί το μέλλον, αλλά μόνο το παρόν, με τη σκέψη  στο παρελθόν! ….Τώωωωρα σωθήκαμε!!!

Καλό μας Παράδεισο!!

Λόγια στο σκοτάδι

 

Διάβασα τις «δηλώσεις» της μάνας των δυο παλικαριών. Αμέσως   η σκέψη μου αναμόχλευσε τις δεκάδες ή και εκατοντάδες χωρίς υπερβολή  «δηλώσεις» μητέρων και πατέρων που βιώνουμε  στα σχολεία. «Το δικό μου παιδί είναι μοναδικό. Μόνο αυτό πιστεύω. Του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη. Λέτε ψέματα. Για να το κάνει το παιδί μου έχει δίκιο. Εσείς το οδηγήσατε εκεί με την άσχημη συμπεριφορά σας. Το προσβάλατε!  Θα σας καταγγείλω»!! …..και κάπου εκεί βροντά η πόρτα και τελειώνει η  «συζήτηση»…….

 Επιστροφή στο σπίτι…. «Τον κανόνισα εγώ τον γελοίο που θα πει την αγορίνα μου , που θα κατηγορήσει τον άντρακλά μου, που θα  μαλώσει τον λεβέντη  μου…….»

 Κάπως έτσι φτάνουμε σε «κυρίους»  που πριν μεγαλώσουν καλά καλά επιτίθενται σε συνομηλίκους  και μεγαλύτερους. Τους βρίζουν «αντρίκια».  Τους χτυπούν γιατί είναι  μπρατσαράδες  με γαλλικά και πιάνο.  Κι όταν παραμεγαλώσουν αρχίζουν τα κολπάκια με τα κοριτσάκια, τις κοπέλες, τις γυναίκες.

Τοιουτοτρόπως  φυσική ακολουθία να θεωρούν  θέσφατον  νομοτελειακά, ότι κάθε κινούμενη γυναίκα σε απόσταση οριζόμενη από τους ίδιους , τους ανήκει ψυχή τε και σώματι!  Σουλτάνο κι αγά μεγαλώνει η μάνα, πώς να δεχτεί το σκασμός Αντωνάκη μου;; Ρίχνει δυο χαστούκια και συνεχίζει ακάθεκτος ο ανήρ !!....

Βέβαια οι πονηρούληδες τα κάνουν όλα σε «εκμεταλλεύσιμες καταστάσεις»  σύμφωνα με  την όποια «θέση» κατέχουν. Εγώ είμαι διευθυντής θα  περάσει από μένα η υποψήφια αν επιθυμεί την εργασία. Εγώ είμαι πρόσωπο μέγα και τρανό. Όποιο θηλυκό επιθυμεί  πρόοδο   το πατώ και το σκίζω αν δεν ενδώσει στα θέλω μου. Στο κάτω κάτω ο άνδρας είναι ανώτερο ον …..

Τι λες βρε; Γίνονται αυτά τα πράγματα; Αδύνατο! Ο κύριος  είναι καθώς πρέπει  νηστεύει δις του Σαββάτου και μοιράζει την δεκάτην είς τους φτωχούς. Αποκλείεται! Τόσες δωρεές σε σωματεία αναξιοπαθούντων, στις εκκλησίες. Τόση προσφορά…. Απαπαππα!! Αποκλείεται! Υπάρχει ζήλια και τον κατηγορούν αδίκως!...

Τώρα ευυπόληπτοι αθώοι συμπολίτες  και συμπολίτισσές μου, πείτε μου σας παρακαλώ-προκαλώ: ….δεν έχετε καμιά γνωστή, φίλη, αδελφή, ξαδέλφη, κουμπάρα, γυναίκα, εργαζόμενη, φοιτήτρια…. Η οποία να δέχτηκε όχι βρε αδελφέ μου ένα φλερτάκι μα πίεση και πίεση και…… και….. και……   Γνωρίζετε; 

Γνωρίζετε αλλά έλα μωρέ που να μπλέξει η καημένη τώρα, μπορεί να χάσει τη δουλειά της, μπορεί να τη διαπομπεύσουν, αφού δε μπορεί να το «αποδείξει». Όπως λένε και οι νομικοί, «εις μάρτυς ουδείς μάρτυς» (από την ταινία η Σωφερίνα).

Κι έτσι η κοινωνία με τους καθώς πρέπει ανθρώπους , με όλους εμάς τους κυρ Παντελήδες πορεύεται  με τσιγάρο, πρέφα, καφέ και δε βαριέσαι αδελφέ!  Ας πρόσεχαν οι κυρίες που εν τέλει μπορεί και να το ήθελαν….  Λαθεύω;;; Έτσι δε λέμε;

Κι όσο πουλάει το θέμα η δημοσιότητα ρίχνει τα πυροτεχνήματα. Μόλις περάσει κάνα δεκαπενθήμερο και πέσουν τα μισθά… αρχίζει η ομίχλη να σκεπάζει το δάσος των χιλιάδων ψυχικών ερειπίων, συνεχίζοντας την πορεία προς ένα καλύτερο κόσμο, με 5G , ινφλούτζες, σταριλίκια,  μπλαμπλάδες (σα και μένα), μέχρι να βγει  πάλι κάποια ερειπωμένη ψυχούλα να επισκεφτεί ένα προεδρικό μέγαρο σπάζοντας την ομερτά της σιωπής. Κατόπιν τούτων επανέρχεται η κανονικότητα των αγάδων, των πασάδων, των ξέρεις ποιος είμαι εγώ!!

 Βγαίνω στο μπαλκόνι Κοιτάζω το δείλι . Βραδιάζει . Το ρημαδόκρυο με ενοχλεί. Από κάτω  ένα τσούρμο παιδιών περνά γελώντας με την καρδιά τους. Τι  ωραίο να είσαι παιδί, μα και τι βάσανο μεγαλώνεις λάθος. Ξαφνικά σιωπή, που την σπάει η καμπάνα της κοντινής εκκλησιάς για τον εσπερινό……. Καληνύχτα όμορφη κοινωνία. Άδειασε τη μνήμη σου…. Ευτυχώς που δε ροχαλίζεις!!

Θεοφάνια

 

Τα Θεοφάνια η Βάπτιση του Χριστού δεν είναι αναλώσιμο προϊόν από κράτος και εκκλησία.(όπως και κάθε γιορτή). Τα προ κορωνοιου έτη "έλαμπαν " και χαμογελούσαν κατά τη διάρκεια της τελετής του αγιασμού των υδάτων σε ναούς, ποτάμια, λίμνες, θάλασσα, πολιτικοί και ιεράρχες με ευχές για φωτισμό με πομπώδεις λέξεις και ουσία μηδέν!!..Η Ορθόδοξη πίστη θέαμα και βορά στους μεν και τους δε, που εναλλάσσονται ανάλογα με τα συμφέροντα...Είμαστε αμοιβάδες μπροστά στο ύψος της Αγιότητας και της Θείας φύσης. Αξίζουμε το έλεος; Αξίζουμε τη χάρη; Σκεφτήκαμε νιώσαμε βιώσαμε την ορθόδοξη πίστη;....Αν και στο ελάχιστο νιώθαμε την "περιστερά"...Ίσως σκύβαμε το κεφάλι κάνοντας το σταυρό μας....Ίσως νιώθαμε την μηδαμινή μας ύπαρξη...Ίσως ίσως....(Η εικόνα είναι έργο ζωγραφικής του Πολωνού Jerzy Nowosielski 1964)

Πλειοδοσία Χριστουγέννων!

 

Τα Χριστούγεννα είναι μια μεγάλη γιορτή, της Αγάπης, της ανακαίνισης, της νέας δημιουργίας και ότι άλλο θέλετε, δε θα τα χαλάσουμε σε αυτό. Οι μέρες αυτές είναι μέρες ιερές, μέρες σκέψης προς τον πλησίον, τον αναξιοπαθούντα, τον πονεμένο , τον πληγωμένο, τον άνθρωπο που έχει ανάγκη τη βοήθεια μας.

Βέβαια εμείς οι Χριστιανοί με ή χωρίς εισαγωγικά, αλλά και όλοι όσοι δηλώνουν άθεοι ή μισόθεοι ή ημίθεοι ή δε ξέρω και εγώ την τύφλα μας, τέτοιες μέρες βρίσκουμε την ευκαιρία να ανοίξουμε τα βαλάντια μας, προσφέροντας το κάτι τι μας μέγα ή μικρό αναλόγως το βάθος των καταθέσεων. Βέβαια τσίπα δεν έχουμε ως ανθρώπινο γένος ή είδος εξελιγμένο, αλλά μεταλλασσόμενο συνεχώς, προς κατευθύνσεις ευδαιμονικές , μα κάποιες φόρες όπως οι γιορτές μας κάνουν να ρίξουμε ένα δάκρυ ταπεινοφροσύνης και αλληλεγγύης προς τον πλησίον , τον μακρινό, τον… τον… τον….

Εντάξει μωρέ μεταξύ μας τώρα, εμείς έχουμε φροντίσει να φτιάξουμε τους φτωχούς, τους ανέργους, τους πεινασμένους, τους άστεγους. Γιατί αν δεν τους είχαμε , πως θα δείξουμε την απεραντοσύνη της αγάπης μας προς αυτούς τις  άγιες τούτες μέρες;;; Πως θα φωτογραφιζόμαστε με επιταγές προσφοράς  εις τα τρεμάμενα από συγκίνηση ή μπορεί και πάρκινσον  χέρια μας;;;  Κλήρος και λαός  του Θεού με τσέπες πλουμιστές , τρέχουμε να καλύψουμε τις ανάγκες  των  άπορων  δικών μας δημιουργημάτων. Με το αζημίωτο όμως. Ρίχνουμε λίγη μπογιά πάνω στη φατσούλα μας για να μη γυαλίζει η κάμερα και να τα φλας, να οι προσφορές, να τα ευρώπουλα να πετούν σαν κοράκια που έχουν μαδήσει  τις ζωές όλων αυτών των αναξιοπαθούντων αδελφών μας.

Να οι ανακοινώσεις.  Ακούσατε- ακούσατε….  Εμείς από την πάνω ραχούλα μαζεύουμε για το τάδε ίδρυμα. Εμείς από την κάτω ραχούλα για το άλλο. Εμείς πλειοδοτούμε για τους άστεγους…. εμείς προσφέρουμε στα συσσίτια της ενορίας.  Δώσε ο ένας, δώσε ο άλλος, δώσε ο τρίτος, βουνό τα δοσίματα !!  Όλοι ευχαριστημένοι.  Ο πιστός λαός του γεννηθέντα Ιησού κάναμε το καθήκον μας. Οι άθεοι πράξαμε το πιστεύω μας. Εμείς οι φτωχούληδες  λίγδωσε το εντεράκι μας, ζεστάθηκε το κοκαλάκι μας. Κι έτσι πάμε στην ολόφωτη εκκλησιά ή στα ποικολόχρωμα ρεβεγιόν(για φέτος χλωμό το βλέπω) ικανοποιημένοι  χορτασμένοι στομαχικά και συνειδησιακά.

Περνούν οι γιορτούλες οι διαφορετικές φέτος,  η ζωή συνεχίζεται . Οι χορτασμένοι χορτασμένοι.  Οι χορτασμένοι των εορτών πεινασμένοι πάλι! Μα δε τους ταΐσαμε, δε τους ζεστάναμε, δε τους ντύσαμε; Τι θέλουν πια! Το Πάσχα τώρα θα σπάσουμε κόκκινα αυγά μαζί τους αφού  η πανδημία θα έχει απομακρυνθεί , η κυκλοφορία δε θα θέλει  sms κι οι επαφές θα ζωντανέψουν…. Ότι δώσαμε δώσαμε. Έτσι κι αλλιώς μας συμφέρει να υπάρχουν άνθρωποι ενός κατώτερου Θεού ή άθεου, γιατί πολύ απλά πως θα  δείξουμεon air  τα τσέκ των επιταγών προσφοράς στις  οθόνες, πως θα ενημερώνουμε μέσω των ΜΜΕ ότι κάνουμε το καλό εμείς οι καλοί και συνειδητοποιημένοι άνθρωποι;

Και προς Θεού μη κάνουμε ποτέ την ευχή να λείψει  από τον πλανήτη η ασιτία, ο πόνος, η γύμνια, η θλίψη,  και όλα αυτά που μας κάνουν δοτικά συμφεροντολόγους…….

Καλά Χριστούγεννα και μια νέα χρονιά χωρίς φτώχια , ανεργία, πείνα, αρρώστιες, πόνο….(πιπέρι  στη γλώσσα μου)!!!

ΥΓ:«Μη χάνετε τον καιρό σας με κοινωνικές έρευνες. Εκείνο που ενδιαφέρει το φτωχό, είναι η φτώχια. Εκείνο που ενδιαφέρει τον πλούσιο, δεν μας ενδιαφέρει». Τζ. Μπερναρντ Σω