Ονειρεύτηκα...

 

Κουρασμένος από τα συμβάντα ,έκλεισα τα μάτια για λίγο χτες στις 9 ακριβώς. Την ώρα που κτυπά το κουδούνι να μπούμε στα κελιά μας.

Και εκεί σε εκείνα τα λεπτά του αδηφάγου χρόνου, είδα ότι ήμουν στους δρόμους και οι μαγαζάτορες άνοιγαν τα μαγαζιά τους, έβγαζαν τις καρέκλες έξω και τις στρώνανε σε μια κάποια απόσταση μεταξύ τους, στα πεζοδρόμια και στους δρόμους

Μετά ξαφνικά ανέβαιναν τα ρολά από τα εμπορικά μαγαζιά όλα με την μια. Και οι ιδιοκτήτες τους  άνοιξαν τις πόρτες διάπλατα να φανεί η πραμάτεια τους. Όλοι χαμογελαστοί και χωρίς μάσκα ,λες και είχαμε γιορτή. Παντού μύριζε φρέσκος καφές και τηγανιτές πατάτες.

Κανένας δεν φοβότανε το όχι των «ειδικών». Μερικοί υπάλληλοι με το χαμόγελο στα χείλη, σερνόταν από τους αστυνομικούς, μάλλον για το τμήμα, μα οι άλλοι φώναζαν, ότι δεν γίνεται και δεν μπορείτε να μας μαζέψετε όλους.

Οι ειδικευόμενοι ειδικοί δεν βγήκαν στην τηλεόραση του τρόμου. Να πουν τι; Ο κόσμος ήταν όλος έξω και κανένας δεν τους άκουγε. Καθόταν στα καφέ, έτρωγε, έπινε ,γέλαγε με συντροφιές, τραγουδούσε, ψώνιζε με παρέα.

Σε κάποιο κάδο απορριμμάτων είδα δυο σπασμένες τηλεοράσεις. Οι άνθρωποι είχαν αποφασίσει αυτοί για την ζωή τους.

Φαντάζομαι ότι βγάλανε μια τεράστια κραυγή πριν. Άνοιξαν απλά τις πόρτες των φυλακών τους και τρέξανε έξω, σπρώχνοντας τους δεσμοφύλακες.

Εκεί σε αυτό το σημείο πρέπει να με πήρε ο ύπνος ο γλυκός…. Αλλά που να δεις χαΐρι. Κάποια άτιμα ρίχτερ με τίναξαν πάνω… δεν ήξερα που βρισκόμουν. Πέρασαν δευτερόλεπτα, λεπτά, ώρα; Δεν μπόρεσα  να καταλάβω μα  με έφεραν στην ρημάδα πραγματικότητα. Αυτήν που έβαλε τις  πινελιές του κι  ο εγκελαδούλης. Το κούνημα του δεν ήταν απαλό ήταν βίαιο, όπως κι όλα όσα βιώνουμε  εδώ κι ένα χρόνο.

Η φύση δεν μας συμπαθεί καθόλου τελικά και καλά μας κάνει μην σου πω!

Τελικά  θέλω να βγάλω κραυγή!!!. Να βγάλεις και εσύ μια μεγαλύτερη ! Και να τους τρίψουμε το ψέμα, την κατάχρηση εξουσίας, την τρομοκρατία, την εξαπάτηση, την καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ζωής στην μούρη όλων, ακόμη και του σεισμού!!!

Κλείνω με λίγη ευωδία Καζαντζάκη: «Διδασκαλία δεν υπάρχει.Δεν υπάρχει λυτρωτής που να ανοίξει δρόμο. Δρόμος να ανοιχτεί δεν υπάρχει. Καθένας, ανεβαίνοντας απάνω από τη δική του κεφαλή, ξεφεύγει από το μικρό, όλο απορίες μυαλό του».

ΥΓ: Το γράφω και το εννοώ. Κάτω τα ξερά όλων σας  από τους δασκάλους. Από τη μία τους παλαμοκροτάτε με μπράβο,  ζήτω, και άλλα σαλιαρίσματα, στον κουρνιαχτό της καταστροφής. Από την άλλη τους ευνουχίζετε, αποκεφαλίζοντας την αξιοπρέπεια τους .Άλλωστε διανύουμε την περίοδο της αποκριάς. Δε θέλω να φανταστώ τι θα γινότανε αν έστω κι ένα παιδάκι είχε μια γρατσουνιά σε ένα κάποιο σχολείο!............

Καρναβαλίστικα φιλάκια….

Το χιόνι σκοτείνιασε!

 

 

Τα δελτία «νέων» στα τηλεοπτικά μέσα δε με ικανοποιούν. Άλλωστε γιατί να δω στις ειδήσεις πως είναι η χώρα  και που βαδίζομεν;

Ακροβολίζομαι  με στολή παραλλαγής, σε κοινωνικά δίκτυα παρατηρώ ιδίοις όμμασι. Αν είμαι δύσπιστος επιλέγω το: «επί τον τύπον των ήλων»   και βλέπω όλες τις χιονισμένες πόλεις ,αυλές, μπαλκόνια, λεωφόρους στενοσόκακα , μιναρέδες, καμπαναριά, ρυάκια, ποταμούς, γέφυρες……..

Από κάτω υπέροχα σχόλια που με ηδονίζουν με ρίγη κρύου όπως τα: «είδαμε μιαν άσπρη μέρα», «χιονισμένες καλημέρες» που αγγίζουν το 99,999999999999%.

Υπάρχει ένα δίκιο εδώ.  Το χιόνι πρώτη φορά το είδανε τα ματάκια μας. Η καιρική ζωή στην υποσαχάρεια ζώνη δεν έχει χιόνι, πάγο, νιφάδες (αλλά μόνο νυφάδες). Ειδικά στο κλεινόν άστυ ένα δίκιο το έχουν , αφού μόνο με γιαουρτάκια βλέπουν  κάτι λευκό.  

Πόση αντοχή να υπάρξει με αυτούς τους  μαϊμουδισμούς, σε ασήμαντα πράματα, με την  έλλειψη δημιουργικής έμπνευσης, ώστε και το όμορφο χιονάκι να  μας αγαλλιάζει!

Όλα αυτά  έχουν  βαλθεί  να τραυματίσουν την ψυχική μου ισορροπία. Τότε ρε φίλε γιατί τα παρακολουθείς;  Τώρα μέγα δίκιο έχετε. Μάλλον σα βίτσιο μου είναι!!

Από την άλλη….. δράση, ζωή, φίλοι, ταξίδια ,έρωτες ,γιορτές, εκδηλώσεις, όλα στον πάτο του βαρελιού. Φρικάρω που δεν μπορώ να φωνάξω Φτάνει! Φτάνει πια με την κατακρεούργηση της ζωής μας και όλων των δικαιωμάτων της.

Η προστασία από  όλα τα μικρόβια  που μεγέθυναν στο μυαλό μας σαν τέρας, μπορεί να εφαρμοστεί και χωρίς να είμαστε στην φυλακή; Απλά ρωτάω….

Πότε θα κραυγάσουμε με φωνή ζωής όλοι μαζί τέλος στον εξευτελισμό! Να σας πω; Δε θα φωνάξουμε…. Και τι να πούμε δηλαδή; Βολεμένοι και τζάμπα επαναστάτες σα και μένα; Μπάααα… άσε φιλαράκι, μια χαρά είμαστε. Και γιατί να φρικάρουμε; Έλα μωρέ…. Απλά χιόνισε!

 Μέσα  στο σπιτάκι σου στη ζεστούλα, αλλά ξαφνικά… δεν έχεις ρεύμα, δεν έχεις νερό. Σε πιάνει πανικός και βάζεις το τραντζιστοράκι μπας και μάθεις αν υπάρχει αντίσταση στον λευκό κατακτητή. Αυτός ο φόβος που συνέχεια σε λογοκρίνει, σε έχει σε καταστολή σε κάνει να θωρείς ακόμη και το πάλλευκο χιόνι σαν μαύρο εφιάλτη που θα σε τελειώσει…

Τελειωμένοι είμαστε γιατί μοιάσαμε  σε όλα τα τέρατα που εσωτερικά ή εξωτερικά μας ντύνουν την  θαλπωρή της μιζέριας!  Τα ανεχόμαστε. Και η ανοχή, αυγατίζει  τους πειθήνιους. Δίνει ισχύ και  βοηθά την δημιουργία  του τέρατος που  άρχει  και μας ελέγχει.

Συνηθίσαμε την φρίκη, την υποταγή, και σε λίγο θα έχουμε την ίδια φάτσα με το τέρας.  Δεν θα ξαναγίνουμε άνθρωποι αν δεν  τουμπάρουμε αυτή  την φρίκη.

Μας λογοκρίνουν, επειδή έχουμε άλλη γνώμη και μας  κάνουν δώρο μια βόλτα έξω από το κελί μας,  για να ηρεμήσουν τα νεύρα μας. Κι αντί το χιονάκι να μας φωτίζει , μας θάβει ολικά!

Αλίμονο εδώ  που φτάσαμε. Σε λίγο θα πεθάνει και η ευγένεια με αυτά που ζει!!

Η έξωθεν καλή μαρτυρία;;

 

 

Τι είναι τελικά η Εκκλησία; Ιερός θεσμός προφανώς, ιδρυθείς από τον Χριστό. Και οι ποιμένες; Σίγουρα πνευματικοί ηγέτες  έχοντες τύπο και πρότυπο τον Χριστό ,τους Αγίους και το Ευαγγέλιο της Αγάπης.  Σε ένα παράλληλο σύμπαν ναι έτσι είναι.

Βέβαια στην Ορθόδοξη εκκλησία του Ελλαδικού χώρου οι άξιοι κληρικοί και  επίσκοποι  μένουν αφανείς. Μόνο μετά θάνατο τα έργα τους γίνονται φανερά. Είναι αυτοί που έχουν κάνει το ευαγγέλιο όχι απλά τρόπο ζωής, μα ζωή τους!!

Έλα όμως που κάτι μαϊντανοί υπερισχύουν και παρουσιάζονται στα Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης εκδίδοντας δελτία τύπου, για τους καλούς ανθρώπους που αυτοί κρίνουν ότι είναι καλοί. Βερμπαλίζουν στο όνομα του Θεού. Ενός Θεού που τον έχουν κεντήσει στα δικά τους μέτρα, σταθμά και φυσικά αργύρια!.... Εμ εκεί είναι το μέλι.

Μα υπάρχουν λόγοι να αναπέμπουν ωδές και ύμνους σε πεπερασμένους ανθρώπους, για προσφορές , καλοσύνες, ήθος, ευαισθησίες, ευυποληψίες, αθωότητα  και πλείστα όσα καλλωπιστικά στοιχεία έχει η πλούσια γλώσσα μας;;;!!

Άραγε η προσφορά προσωποποιείται;  Άραγε τα χιλιάδες τάλλαρα  ενός πασίγνωστου επιχειρηματία, έχουν πιότερη αξία από το υστέρημα προσφοράς ενός μεροκαματιάρη;….

Και γιατί επίσκοποι να παίρνουν θέση υπέρ ανθρώπων; Αυτή είναι η διακονία τους;  Να αναπέμπουν ύμνους και ωδές σε επιχειρηματίες; Ή να σκέπτονται και τον ελάχιστο άνθρωπο που χτυπά την πόρτα της εκκλησιάς   με ταπείνωση , και ιδιαίτερα κρυφίως, κατά το μη γνώτω η αριστερά τι ποιεί η δεξιά;  Γιατί άραγε τόσος ντόρος υπέρ πασίγνωστων  ανθρώπων;  Έχουν αυτοί ανάγκη την έξωθεν καλή μαρτυρία κάποιου επισκόπου ή κληρικού; Χρησιμοποιείτε τον άμβωνα για να προβάλλεστε μεταξύ σας!

Βρε μπαγάσες; Έχει ο κοσμάκης τόσα μα τόσα προβλήματα κι αντί να στραφείτε σε αυτούς να τους αναδείξετε να τους βοηθήσετε, λιβανίζετε τους άλλους που προσφέρουν ντε και καλά.  Κι εδώ που τα γράφουμε, πάμπολλοι οικονομικά εύρωστοι προσφέρουν, αλλά δε θέλουν επ  ουδενί να φανερώνονται.  Το άριστο βέβαια  θα ήταν να μην υπήρχε οικονομική αναρχία, κι όλοι να ζούσαμε με ευπρέπεια.

Αλλά τον Θεό βρε γιατί τον μπλέκετε στα αλισβερίσια σας; Για να φανεί στην γιαγούλα που ανάβει το κεράκι της πόσο εξαίρετοι είστε; Αυτό δεν είναι ατιμία; Αυτό δεν είναι εξαπάτηση των   ανθρώπινων ευαισθησιών της ανθρώπινης πίστης; Σιγά μη σας νοιάζει μιτροφόροι και σταυροφόροι.  Αποζητάτε τα καλά και συμφέρονται όχι των ψυχών σας , μα της ευμάρειας και καλοπέρασης!  Φτάνω σε σημείο να γράψω πως οι φαρισαίοι ωχριούν μπροστά σας!........

Η Εκκλησία δεν είναι ένα κλειστό κύκλωμα βολεμένων  ρασοφόρων και  εύπορων λαϊκών. Είναι  όλος ο κοσμάκης που πιστεύει ή θρησκεύει, από τον άνεργο μέχρι τον δισεκατομμυριούχο.  Γιατί την καταντήσατε έτσι;

Ευτυχώς είστε η εξαίρεση. Ευτυχώς υπάρχουν στο χώρο διαμάντια. Αυτούς θέλουμε κι όχι τα σκύβαλα…. Όποιος πιστεύει δε θωρεί το μέλλον, αλλά μόνο το παρόν, με τη σκέψη  στο παρελθόν! ….Τώωωωρα σωθήκαμε!!!

Καλό μας Παράδεισο!!

Λόγια στο σκοτάδι

 

Διάβασα τις «δηλώσεις» της μάνας των δυο παλικαριών. Αμέσως   η σκέψη μου αναμόχλευσε τις δεκάδες ή και εκατοντάδες χωρίς υπερβολή  «δηλώσεις» μητέρων και πατέρων που βιώνουμε  στα σχολεία. «Το δικό μου παιδί είναι μοναδικό. Μόνο αυτό πιστεύω. Του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη. Λέτε ψέματα. Για να το κάνει το παιδί μου έχει δίκιο. Εσείς το οδηγήσατε εκεί με την άσχημη συμπεριφορά σας. Το προσβάλατε!  Θα σας καταγγείλω»!! …..και κάπου εκεί βροντά η πόρτα και τελειώνει η  «συζήτηση»…….

 Επιστροφή στο σπίτι…. «Τον κανόνισα εγώ τον γελοίο που θα πει την αγορίνα μου , που θα κατηγορήσει τον άντρακλά μου, που θα  μαλώσει τον λεβέντη  μου…….»

 Κάπως έτσι φτάνουμε σε «κυρίους»  που πριν μεγαλώσουν καλά καλά επιτίθενται σε συνομηλίκους  και μεγαλύτερους. Τους βρίζουν «αντρίκια».  Τους χτυπούν γιατί είναι  μπρατσαράδες  με γαλλικά και πιάνο.  Κι όταν παραμεγαλώσουν αρχίζουν τα κολπάκια με τα κοριτσάκια, τις κοπέλες, τις γυναίκες.

Τοιουτοτρόπως  φυσική ακολουθία να θεωρούν  θέσφατον  νομοτελειακά, ότι κάθε κινούμενη γυναίκα σε απόσταση οριζόμενη από τους ίδιους , τους ανήκει ψυχή τε και σώματι!  Σουλτάνο κι αγά μεγαλώνει η μάνα, πώς να δεχτεί το σκασμός Αντωνάκη μου;; Ρίχνει δυο χαστούκια και συνεχίζει ακάθεκτος ο ανήρ !!....

Βέβαια οι πονηρούληδες τα κάνουν όλα σε «εκμεταλλεύσιμες καταστάσεις»  σύμφωνα με  την όποια «θέση» κατέχουν. Εγώ είμαι διευθυντής θα  περάσει από μένα η υποψήφια αν επιθυμεί την εργασία. Εγώ είμαι πρόσωπο μέγα και τρανό. Όποιο θηλυκό επιθυμεί  πρόοδο   το πατώ και το σκίζω αν δεν ενδώσει στα θέλω μου. Στο κάτω κάτω ο άνδρας είναι ανώτερο ον …..

Τι λες βρε; Γίνονται αυτά τα πράγματα; Αδύνατο! Ο κύριος  είναι καθώς πρέπει  νηστεύει δις του Σαββάτου και μοιράζει την δεκάτην είς τους φτωχούς. Αποκλείεται! Τόσες δωρεές σε σωματεία αναξιοπαθούντων, στις εκκλησίες. Τόση προσφορά…. Απαπαππα!! Αποκλείεται! Υπάρχει ζήλια και τον κατηγορούν αδίκως!...

Τώρα ευυπόληπτοι αθώοι συμπολίτες  και συμπολίτισσές μου, πείτε μου σας παρακαλώ-προκαλώ: ….δεν έχετε καμιά γνωστή, φίλη, αδελφή, ξαδέλφη, κουμπάρα, γυναίκα, εργαζόμενη, φοιτήτρια…. Η οποία να δέχτηκε όχι βρε αδελφέ μου ένα φλερτάκι μα πίεση και πίεση και…… και….. και……   Γνωρίζετε; 

Γνωρίζετε αλλά έλα μωρέ που να μπλέξει η καημένη τώρα, μπορεί να χάσει τη δουλειά της, μπορεί να τη διαπομπεύσουν, αφού δε μπορεί να το «αποδείξει». Όπως λένε και οι νομικοί, «εις μάρτυς ουδείς μάρτυς» (από την ταινία η Σωφερίνα).

Κι έτσι η κοινωνία με τους καθώς πρέπει ανθρώπους , με όλους εμάς τους κυρ Παντελήδες πορεύεται  με τσιγάρο, πρέφα, καφέ και δε βαριέσαι αδελφέ!  Ας πρόσεχαν οι κυρίες που εν τέλει μπορεί και να το ήθελαν….  Λαθεύω;;; Έτσι δε λέμε;

Κι όσο πουλάει το θέμα η δημοσιότητα ρίχνει τα πυροτεχνήματα. Μόλις περάσει κάνα δεκαπενθήμερο και πέσουν τα μισθά… αρχίζει η ομίχλη να σκεπάζει το δάσος των χιλιάδων ψυχικών ερειπίων, συνεχίζοντας την πορεία προς ένα καλύτερο κόσμο, με 5G , ινφλούτζες, σταριλίκια,  μπλαμπλάδες (σα και μένα), μέχρι να βγει  πάλι κάποια ερειπωμένη ψυχούλα να επισκεφτεί ένα προεδρικό μέγαρο σπάζοντας την ομερτά της σιωπής. Κατόπιν τούτων επανέρχεται η κανονικότητα των αγάδων, των πασάδων, των ξέρεις ποιος είμαι εγώ!!

 Βγαίνω στο μπαλκόνι Κοιτάζω το δείλι . Βραδιάζει . Το ρημαδόκρυο με ενοχλεί. Από κάτω  ένα τσούρμο παιδιών περνά γελώντας με την καρδιά τους. Τι  ωραίο να είσαι παιδί, μα και τι βάσανο μεγαλώνεις λάθος. Ξαφνικά σιωπή, που την σπάει η καμπάνα της κοντινής εκκλησιάς για τον εσπερινό……. Καληνύχτα όμορφη κοινωνία. Άδειασε τη μνήμη σου…. Ευτυχώς που δε ροχαλίζεις!!

Θεοφάνια

 

Τα Θεοφάνια η Βάπτιση του Χριστού δεν είναι αναλώσιμο προϊόν από κράτος και εκκλησία.(όπως και κάθε γιορτή). Τα προ κορωνοιου έτη "έλαμπαν " και χαμογελούσαν κατά τη διάρκεια της τελετής του αγιασμού των υδάτων σε ναούς, ποτάμια, λίμνες, θάλασσα, πολιτικοί και ιεράρχες με ευχές για φωτισμό με πομπώδεις λέξεις και ουσία μηδέν!!..Η Ορθόδοξη πίστη θέαμα και βορά στους μεν και τους δε, που εναλλάσσονται ανάλογα με τα συμφέροντα...Είμαστε αμοιβάδες μπροστά στο ύψος της Αγιότητας και της Θείας φύσης. Αξίζουμε το έλεος; Αξίζουμε τη χάρη; Σκεφτήκαμε νιώσαμε βιώσαμε την ορθόδοξη πίστη;....Αν και στο ελάχιστο νιώθαμε την "περιστερά"...Ίσως σκύβαμε το κεφάλι κάνοντας το σταυρό μας....Ίσως νιώθαμε την μηδαμινή μας ύπαρξη...Ίσως ίσως....(Η εικόνα είναι έργο ζωγραφικής του Πολωνού Jerzy Nowosielski 1964)