Αναρχικός ή αριβίστας;;

Το άσπρο ή το μαύρο δεν υφίσταται στη ζωή. Εξηγούμαι για να μη παρεξηγούμαι. Κι αν παρεξηγηθώ πάλι ποσώς με απασχολεί. Κάποτε όταν ήμουν μικρότερος  με φόβιζε  το γνωστό τοις  πάσι  «τι θα πεί ο κόσμος». Μη κρυβόμαστε, δεν έχει χαθεί ούτε στιγμή από την κοινωνία μας αυτό και ιδιαίτερα στη μικρή μας πόλη. Ήμουν ένας συντηριτικούρας  με κέρατα μικρότερος. Την εποχή που χρειάστηκε να επαναστατήσω έκανα την κότα… κοκοκοκο!! Ούτε καν τον κόκορα.  Με περίζωναν τα γυαλιά του ηθικοπλαστικού μασάζ, μέσα από ρήσεις …. «παν δένδρο μη ποιούν καλόν καρπό κόπτεται και εις πυρ βάλλεται».  Με έσφιγγε η γραβατωμένη μου προσωπικότητα.

Κι όλα αυτά γιατί οι προσεγγίσεις μου ήταν παρωπιδεμένες. Είχα επιλέξει μια τακτική που βόλευε στο να μη σπάσω αυγουλάκια, αλλά να τα κλωσώ με περίσσια φροντίδα για να «τεκνοποιήσω» νέες φουρνιές πουλερικών, οι οποίες θα κατέληγαν σε κάποια στομάχια  καθωσπρεπισμών. 

Πάντα κάτι όμως συμβαίνει. Η ρημαδοζωή, σε χαστουκίζει  στέλνοντας σε στο βάθος του σκοτεινού κελιού σου, μήπως και ξυπνήσεις! Αν το θέλεις ξυπνάς, αν πάλι νιώθεις βολεμένος μα αδειανός και  φοβιτσιάρης κάθεσαι να κλωσάς τα αυγά, οσφυοκάμπτωντας  σε κάθε καιροσκοπικό  υπάνθρωπο που θέλει να λέγεται  αρχηγίσκος  ή κάτι τέτοιο.

Τελικά παρόλο που τα χρόνια στη ζωή φορτώνονται, ποτέ δεν είναι αργά να φας χαστούκι, είτε είσαι 20, είτε 30, είτε 50, είτε 70, είτε….. Το ξύπνημα  ακόμη και  με ασπρισμένους  κροτάφους είναι υπέροχο. Φωτίζεσαι, νιώθεις αγνός, γεννιέσαι για πρώτη φορά. Καθαρός από σκέψεις και βουητά , ανοίγεσαι πετώντας να ρουφήξεις την αγνότητα.

Βλέπεις γύρω σου τον τόπο γεμάτο με λαμόγια. Αυτά βρε που ενώ τα κοιτάς  να σου καταστρέφουν τη ζωή εσύ σιωπάς.   Όμως   η δροσιά της νέας αυγής  σε φουντώνει κι ορμάς να καθαρίσεις  την κόπρο που υπάρχει γύρω σου. Είμαι μόνος αναρωτιέσαι;  Ίσως  ναι ίσως όχι!  Η σκέψη αυτή δε σε ενοχλεί πλέον. Γιατί οι λίγοι είναι που αντιστέκονται. Οι πολλοί ακολουθούν το χείμαρρο. Πάνε όπου τους οδηγούν. Κι εδώ δημιουργούνται  οι αριβίστες .  Εκείνοι ντε που θέτουν εαυτούς  μπροστάρηδες  στην κυριαρχία της σαπίλας και του κέρδους. Έχουν τους λόγους τους. Ο όχλος αναγνωρίζει, βοά, παλαμοκροτεί, θέλει να έχει ρόλο στην αριβιστική συντροφιά, μήπως γλύψει λίγο κοκαλάκι.  Κι ο αριβίστας, δε σταματά πουθενά. Χώνει το κορακίσιο ράμφος του στα πτώματα των τιμίων που μόλις κατέστρεψε, προσπαθώντας να ατιμάσει ότι έχει απομείνει. Η τροφή του είναι…. Δεν υφίσταται αριβίστας  χωρίς σαπίλα, χωρίς βρωμιά!

Όλη τούτη η βρωμιά που ζέχνει γύρω μας ζει, βασιλεύει κι εκκολάπτεται σαν το αυγό του φιδιού, σε κάθε υφή της ανθρώπινης ύπαρξης…. Σέρνεται το τέρας γεμίζοντας  πρώτα το ατομικό επίπεδο κι ακολουθούν η οικογένεια, η παρέα, η εργασία, η εκπαίδευση, ο τύπος,  η πολιτική, η τοπική αυτοδιοίκηση, η εκκλησία..παντού!! Παραγεμισμένοι σκώληκες, πεπικοιλμένοι  δυσωδίας. 

  Πλέον σκέφτεσαι με ποιους  πάω ;;  Με τον  καθαρό αέρα, το φως,  την ελεύθερη σκέψη-πράξη και θεωρείσαι  «αναρχικό στοιχείο»; Ή  σέρνεις το κουφάρι σου στη μαυρίλα της ψευτιάς, της λοπωδυσιάς  της μπόχας!....

Το ηλίθιον του θέματος είναι ότι άπαντες οι αριβίσται, θεωρούν εαυτούς και αλλήλους αγγέλους!..... Αναρωτιέμαι  μήπως το επόμενο βήμα είναι, να μάθω τη μολότοφ;;;;

Οι τελευταίες αράδες…..;

Τις δύσκολες εκείνες μέρες τα παιδιά χαίρονταν όσο μπορούσαν την μισή ελευθερία που τους  επέβαλε το σχολείο και οι ειδικοί, χωρισμένα σε ομάδες και οριοθετώντας  την αυλή σε χώρους που ορίστηκε γι αυτούς.  Ούτε χιλιοστό δε μπορούσαν να φύγουν πιο πέρα. Εκεί  ασχολούνταν με τα γήινα αντικείμενα, αφού τα άλλα τα ανθρώπινα κατασκευάσματα είχαν απορριφτεί για λόγους ασφάλειας όπως τους είχαν πει οι δάσκαλοι, τους οποίους δασκάλους  τους είχαν ορμηνέψει εκείνοι οι ειδικοί.

Βέβαια τα παιδιά δε καταλάβαιναν, γιατί δε μπορούσαν να φύγουν από το κιόσκι και να πάνε να βρουν τους φίλους τους στην απέναντι μεριά που ήταν οι λακκούβες. Με το μυαλουδάκι τους σκέφτονταν, ότι οι μεγάλοι τους κορόιδευαν ή πιότερο τους τιμωρούσαν για τις ζαβολιές τους. Επειδή όμως τα παιδιά πάντα καλπάζουν από χόρτο σε λακκούβα έφτιαξαν το δικό τους μικρόκοσμο για να εκδικηθούν όπως έλεγαν τους μεγάλους……

 Δυο φωλιές σαν ηφαίστεια έστεκαν αντικρυστά. Ένα πολύβουο ποδοβολητό έμπαινε κι έβγαινε. Τα δύσμοιρα μυρμήγκια καλύτερα να είχαν μπροστά τους ένα μυρμηγκοφάγο παρά την παιδική λαίλαπα. Τα εγκλώβισαν σε δυο στρατόπεδα. Ήταν το κόκκινο και το μαύρο στρατόπεδο. Εκεί τα εκπαίδευαν να γίνουν οι άριστοι μαχητές που θα σκόρπαγαν στους πέντε ανέμους τους αντιπάλους τους.  Η εκπαίδευση σκληρή με καψόνια και όσα μπορεί να περιέχουν οι κανόνες ενός στρατοπέδου με την πειθαρχία ηγέτιδα. Όποιο σήκωνε έστω και λίγο τη ράχη του αμέσως το φραγγέλιο της  τάξης επενέβαινε για να αποκαταστήσει την αταξία. Τα παιδιά όπως φαίνεται λειτουργούσαν με βάση αυτά που έβλεπαν από τους ειδικούς μεγάλους!

Κυλούσε η ζωή στα δυο στρατόπεδα με  όλα τα απαραίτητα, ώστε η τάξη κι η ασφάλεια να ερμηνεύεται με  το γράμμα του νόμου. Οι ασκήσεις ολοένα και δυσκόλευαν για να αποκτήσουν οι μέρμηγκες την απαραίτητη ρώμη του σώματος  και της ψυχής. Τώρα για το πνεύμα μάλλον είναι παραδοτέο μετά το τέλος των αψιμαχιών που όριζαν οι  γυμναστές τους τα παιδιά.

Κι αφού έφτασε το πλήρωμα του χρόνου ….δυο στρατοί ξεχύθηκαν στην κολοσσιαία λακκούβα που έκτισαν για χάρη τους οι ειδικοί που όριζαν το μέλλον. Ο κόκκινος στρατός εκ δεξιών και ο μαύρος εξ αριστερών. Πάντα τα παιδιά μπερδεύουν το αριστερό με το δεξί. Εγώ ακόμα και σήμερα το κάνω. Ίσως γιατί μέσα μου δε θέλω να ξεχωρίζονται οι κατευθύνσεις με καθοδηγητές. Ίσως πάλι γιατί είμαι χαζούλης!  Ας αφήσω την πολυλογία γιατί η μάχη ξεκινά …..Σύννεφο σκόνης κι από τις δυο μεριές! Κι άξαφνα  ένα αστραπόβροντο μια βουή κατατρόμαξε τους μικρούς στρατηγούς που όρμησαν να κρυφτούν μέσα στην ασφάλεια του σχολείου τους. Αμέσως ένα ποτάμι ξεχύθηκε από νερό κάνοντας την λακκούβα λίμνη…… Μέσα της επέπλεαν  μυριάδες κόκκινα και μαύρα κουφάρια……

ΥΓ: Θέλω να ευχαριστήσω τις ιστοσελίδες που ανήρτησαν εδώ και κάποια χρόνια τα λογύδρια που τους έστελνα. Θέλω να ευχαριστήσω και τον έντυπο τύπο. Βέβαια «είδα-διαπίστωσα» πολλά και σε αυτό το χώρο. Δε θα σταματήσω να γράφω. Όμως  επειδή η ελευθερία είναι το κυρίαρχο αγαθό του ανθρώπου, μαζί με την ανάσα του, τα κείμενα  βρίσκονται σε ένα προσωπικό ιστολόγιο: «Κατά συρροή ονειροπόλος» το λένε. Εδώ θα το βρείτε:  https://dimitrisoneiropolos.blogspot.com/

 Να ευχαριστήσω κι όλους όσους ρίχνουν μια ματιά στις λεξοσυνθέσεις μου…..Από την άλλη σιγά και μη χάσει η Βενετιά βελόνι!.....Καλό καλοκαίρι, λίγα σύννεφα, πολλή λιακάδα!!

Το μέλι το κεντρί και οι καρέκλες...

Ο συγγραφέας του Τομ Σώγιερ Μάρκ Τουαίν έλεγε «Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν τον κόσμο κυβερνούν κάποιοι έξυπνοι που μας δουλεύουν ή κάποιοι ηλίθιοι που μιλάνε σοβαρά».

 Δε γουστάρω την πολιτική γενικά. Τιμώ αυτούς που έχουν το ταλέντο, το σαράκι, ασχολούνται με πάθος κι αυτό φαίνεται μέσα κι έξω τους. Αλλά οι πολιτικάντηδες καιροσκόποι μπαμπέσηδες μου τη δίνουν  με τον τρόπο συμπεριφοράς και τις πράξεις τους. Μέσα στην περίοδο της κατοχής από τον κορονοϊό παρατήρησα συμπεριφορές «δημόσιων» προσώπων. Ορισμένους αιρετούς , που ο κοσμάκης  αφού στραβώθηκε και τους σταύρωσε,  ξεπέρασαν εαυτούς! Μιλάμε ότι αυτοί από τη μέρα που ψηφίστηκαν, άρχισαν τη συλλογή ψήφων για τις επόμενες εκλογές. Και πετούν από λουλουδάκι σε λουλουδάκι σα τις μελισσούλες τάζοντας , πουλώντας γύρη εκδούλευσης, και μέλι με κεντρί. Το κεντρί το ρίχνουν σε όσους αντιδρούν και το μέλι το ανακατεύουν με  δηλητήριο για να  το εκχύσουν στους  αντιπάλους τους κι ας προέρχονται από την ίδια φάρα!

Πραγματικά κάθε φορά μένω έκπληκτος με τις  εκρήξεις ικανότητας αυτών των ανθρώπων. Και σκέφτομαι  πως οι Μεσσίες –Σωτήρες του πόπολου είναι εδώ! Κάνουν τα πάντα για να προβάλουν ακόμη και τις στιγμές της επίσκεψης τους σε χώρους όπου κι ο Βασιλεύς οδεύει μόνος! Έχουν σπάσει όλα τα κοντέρ αυθάδειας. 

Η  εξυπνάδα τους  φτάνει σε χιλιοστά των τριχών της κεφαλής τους.  Και μπλέκουν τα πάντα. Βάζουν  το συμφεροντάκι τους απέναντι σε πολίτες.  Μπλέκουν περιοχές  με τις απρέπειες της μικρότητας τους.  Φέρνουν σε δύσκολη θέση απλούς ανθρώπους της βιοπάλης.  Θεωρούν μια καρέκλα που τους έδωσαν οι πολίτες, ένα σε τα εσώρουχα τους. Και μάλιστα ο ένας ροκανίζει την  καρεκλίτσα  του άλλου,  με καλοδουλεμένα πριόνια. 

Όλη μέρα  ρίχνουν ιδρώτα δουλειάς γεμίζοντας τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο με τα επιτεύγματα τους.  Τη νύχτα εξυφαίνουν  σχέδια ολέθρου με άφατη λεπτομέρεια. Σχέδια με σκοπό την καταστροφή του άλλου κι όχι τη δημιουργία έργου. Παρουσιάζουν δε ως έργο ακόμη και τη μετακίνηση μιας πετρούλας  ενάμιση εκατοστό αριστερά ή δεξιά! Η πολεμική τους βασίζεται στην παραπλάνηση! Έχουν χάσει το ηθικό πλεονέκτημα, αν ποτέ είχαν ήθος.  Βάζουν την  μάσκα του καλοκάγαθου αμνού, ενώ μέσα κυοφορούν το χαιρέκακο βλέμμα του  αιμοβόρου λύκου. Και οι ακόλουθοι χειροκροτούν . Μέχρι που μια ραφή της μάσκας σκίζεται βγάζοντας το λυκοπρόσωπο στην επιφάνεια. Και τότε…… το ωσαννά με θαυμαστό τρόπο μετουσιώνεται σε σταύρωσον αυτόν!

Αγαπητοί…… το καλάμι καλό, μα η γη πιο στέρεα. Τα σκουλήκια ανεβαίνουν  στις κορφές αλλά σέρνονται για να φτάσουν…. Υπάρχει καιρός να βγείτε από την ιδιοτυπία της αντιπαλότητας, μη παίζοντας παιχνίδια με τους πολίτες  για την ατομικιστική παρουσία σας. Κρατείστε τις ρητορείες σας για το καλό της πόλης. Μη στοχοποιείτε περιοχές για την πολιτικάντικη ευμάρεια σας! Οι άνθρωποι που σας «τίμησαν» με την ψήφο τους τι φταίνε; Αγωνιστείτε με καθαρή την τράπουλα. Σεβαστείτε τους συμπολίτες σας….. δεν είναι σα τα μούτρα σας. Να ξέρετε ότι αν λειτουργείτε με ανοιχτά παράθυρα, θα κερδίσετε περισσότερα…. Δεν είστε δα και τα μοναδικά πολιτικά όντα…………

Άλλωστε βρε  μπαγλαμάδες …. Αν δεν ήταν  κάποιος Δημήτρης,  δε θα σας ήξερε ούτε το «σκυλάκι»  της οικίας σας!!! ( για να παραφράσω την κατσιφάρεια ρήση).

 Τελικά όποτε βρεθούμε με την πλευρά της πλειοψηφίας, είναι η στιγμή που πρέπει να σταθούμε και να συλλογιστούμε. Σας φιλώ με ή χωρίς κεντρί…..

ΥΓ: Δε το συζητώ ότι δεν ιδρώνει το αυτάκι!!                                      

Το κρυφό κλειδωμένο σχολειό και οι τεμπέληδες!

Οι στιγμές  ηρεμούν τα ταραγμένα νερά και ξεθολώνει το ποτήρι. Οι μέρες που ο μανιασμένος αέρας λυσσομανούσε περνούν ανεπιστρεπτί, καθώς μια νηνεμία γαλήνης ωριμάζει (λέμε τώρα)στην κοινωνία. Οι ώρες που ο φόβος φώλιαζε δίνει  τη θέση του δειλά δειλά στο χαμόγελο, την διάθεση για δημιουργία, την όρεξη για συνέχιση  προς τα πάνω αφήνοντας πίσω  την κοροναίικη μαυρίλα.  Όχι ότι τελείωσε αυτό το κρυφτούλι , μα μάθαμε να ζούμε με το ρημαδομικρόβιο  και να είμαστε οργανωμένοι απέναντι του………. Μάθαμε;  Θα φανεί στην πορεία.

Ένα κομμάτι που απασχόλησε και απασχολεί  τις νέες συνθήκες ζωής μας, είναι το κλείσιμο των σχολείων  για διάστημα δυο μηνών και πάνω, ειδικά των δημοτικών σχολείων!  Όταν κλείσανε τα σχολεία χάθηκε το έδαφος σε γονείς, παιδιά και πιο πολύ στους δασκάλους. Τώρα τι γίνεται;  Τι κάνουμε; Δόθηκαν κάποιες λύσεις με το «ηλεκτρονικό σχολείο»  που ήρθε, με άκομψο τρόπο βέβαια και θα μείνει. Επειδή έγινε ντόρος και σηκώθηκε κουρνιαχτός πολύς για τα σχολειά και ειδικά τους δασκάλους, θα σας  διηγηθώ τώρα που ανοίγουν πλέον τα σχολεία μια ιστορία ενός  «κλειδωμένου σχολείου».

Το σχολείο δεν έκλεισε ποτέ!  Κάθε μέρα υπήρχε  δουλειά.  Οι δάσκαλοι και οι δασκάλες του, άλλοι εύκολα, άλλοι δύσκολα, κατάφεραν να μπούνε στο πνεύμα ενός νέου τρόπου δουλειάς. Με συνεργασία και ομαδικό πνεύμα μπόλιασαν  τον τρόπο λειτουργίας του, όσον αφορά τα μαθήματα και την επαφή με τα παιδιά. Η  Ελβίρα από την αρχή έτρεξε τα παιδιά της Έκτης τάξης στο πνεύμα της ασύγχρονης και σύγχρονης (όπως την είπαν) μάθησης, για να μην μείνουν  πίσω… Η Σοφία με ζήλο και περίσσια ενέργεια  έθεσε την ιστοσελίδα του σχολείου σε λειτουργικό επίπεδο για τα παιδιά. Η Ειρήνη, ο Γιώργος, ο Γιώργος, ο Θανάσης, η Ευαγγελία, η Δήμητρα, η Ειρήνη, η Δέσποινα, η Φωτεινή, η Αγάθη….. με κάθε τρόπο έδωσαν το καλύτερο, να κρατήσουν επαφή τα παιδιά με τα μαθήματα μέσα από ηλεκτρονικές πλατφόρμες, να βλέπουν έστω από μακριά τα μάτια τους. Βέβαια όλο αυτό δεν ήταν σχολείο με τον τρόπο που έχουμε μάθει, ήταν όμως  ο τρόπος να υπάρχει μια αγκαλιά προς τους μαθητές τους….  Έζησα  την αγωνία για το αν τα καταφέρουν, την χαρά τους όταν έβλεπαν και μίλαγαν με τα μαθητούδια τους, την ικανοποίηση τους. Αυτό και μόνο έφθανε….. Κι έμεινε μια μικρή ή μεγάλη παρακαταθήκη για το αύριο, αν συμβεί κάποιο κλείσιμο των σχολειών.

Υπήρξαν όμως και οικογένειες που δεν είχαν τρόπους πρόσβασης σε ηλεκτρονικά μέσα. Κι εδώ λειτούργησε  το σχολείο και οι δάσκαλοι –δασκάλες, που με τρόπους «κρυφού σχολειού», βοήθαγαν τα παιδιά  για να μη στερηθούν, για να μη νιώσουν μόνα τους!!

Στα πρόσωπα των δασκάλων αυτών,  τιμώ τους χιλιάδες δασκάλους και δασκάλες της πατρίδας μας. Τα χιλιάδες σχολειά που δούλεψαν,  με πρώτο μέλημα τους μαθητές και τις φαμίλιες τους. Που δεν άφησαν το ποτάμι της μιζέριας , την κακοήθειας  και του κουτσομπολιού να παρασύρει την ευλογημένη μας δουλειά. Γιατί είναι ευλογία να είσαι δάσκαλος! …….

Βέβαια δε θα τα ωραιοποιήσω όλα, γιατί υπήρξαν και κάποιοι ελάχιστοι-ες δε θα τους πω συναδέλφους-ισσες, που  πήγαν «κόντρα στο σύστημα» όπως τόνιζαν, κουνώντας το δάκτυλο, πίνοντας στα πεζούλια ,στις πλατείες, κάτω από παχείς ίσκιους δροσιάς τα φρεντοκαπουτσίνα   και τα φραπογαλά τους.  Αυτοί έδωσαν το δικαίωμα στους διάφορους Ψαριανοκαμπουράκηδες και Σια να καταφέρονται εναντίον ενός κλάδου  συνεπέστατου στον μέγιστο βαθμό. Αυτή η οικτρή μειοψηφία  ήταν το δόλωμα.  Όχι ότι δε θα έβρισκαν ή δε θα βρουν  να γραφομιλούν για τεμπέληδες , ανίκανους, ανειδίκευτους.  Χωρίς να σέβονται επιστήμονες που τιμούν τη δουλειά τους.  Ποιοι;;… ορισμένοι  ανειδίκευτοι κονδυλοφόροι και τηλεκανίβαλοι  της πλάκας!

Ο χρόνος κυλά μέσα από πρωτόγνωρες καταστάσεις. Ξεκινάμε σε λίγες μέρες……. Λίγοι κατανοούν τη χαρά μας, ακόμη λιγότεροι το τι θα συμβεί, όταν διασταυρωθούν τα βλέμματα μας με τα μαθητούδια μας….. Λύπη νιώθουμε γιατί δε θα τα αγκαλιάσουμε. Ας συμβιβαστούμε για λίγο με τις αγκαλιές των ματιών!

Όταν η ζωή σου πετάει ένα κορονοιό.....

Μια φράση που την άλλαξα λιγουλάκι λέει: Όταν η ζωή σου πετάει λεμόνια φτιάξε λεμονάδα… ή κάπως έτσι τέλος πάντων.  Τώρα γιατί θα πρέπει να συμβιβαστώ- ελιχθώ με αυτά που η ζωή μου φέρνει και να  παραγγείλω πορτοκαλάδα από πορτοκάλια, όπως έλεγε και ο Γκιωνάκης; Γιατί να μην αρνηθώ τις λεμονόκουπες του κορονοιού  και να  ζητήσω μια μπουγάτσα με άχνη και μπόλικη κανέλλα, αλλά κι ένα γύρο απ’ όλα και να μη συμβιβαστώ με τίποτε άλλο μέχρι να γευτώ την ξεροψημένη πιτούλα και το δροσερό τζατζικάκι; 

Τελικά  ξυπνάμε; Δεχόμαστε  την πραγματικότητα όπως έρχεται και κάνουμε  το καλύτερο γι’ αυτή;  Λεμόνια; Λεμόνια βρε αδερφέ. Κορονοιό; Κορονοιό και ξερό ψωμί! Τώρα που αρχίσαμε(;) να ξυπνάμε και να βλέπουμε πως είμαστε επαναστάτες με ή χωρίς γλυκό νερό, γιατί να μην πω ένα ευγενικό «όχι» στη ζωή που χτίζουν για μένα χωρίς εμένα,  και να μη ζητήσω αυτό που θα με κάνει ευτυχισμένο; Ωραίος και ο συμβιβασμός των κορονοιών,  αλλά κουράζει από ένα σημείο και μετά. Χάνεις τον εαυτό σου όταν αρχίζεις να συμβιβάζεσαι, παρασέρνεσαι και βουλιάζεις σε ένα διαρκές παράπονο, σε μια αγωνία που απλά εύχεται κάτι καλύτερο. Οικειοποιείσαι όλες τις αγωνίες των γύρω σου υιοθετώντας τελικά μια περιορισμένη αντίληψη, ξεχνώντας πως μπορείς να προβάλλεις τα ομορφότερα και τα καλύτερα.

Ο συμβιβασμός εξυπηρετούσε, μέχρι να μάθουμε να στεκόμαστε στα πόδια μας κάνοντας το επόμενο βήμα. Τώρα που ξέρουμε, λίγο-πολύ, τι μπορούμε να πετύχουμε, δεν εξυπηρετεί. Όταν βγαίνεις από τον ασφαλή σου κύκλο και λαμβάνεις το ένα μόνο μέρος ενός σεναρίου που μέχρι στιγμής έβλεπες και λαχταρούσες πίσω από το τζάμι, συμβιβάζεσαι. Από το ολότελα, καλή και η Παναγιώταινα, λέμε. Μη μένεις στον συμβιβασμό, αλλά να δέχεσαι τις συνθήκες ως ένα προσωρινό βήμα για το επόμενο. Μη δημιουργείς ένα νέο  κύκλο γύρω από τον συμβιβασμό, γιατί θα τον οικειοποιηθείς τόσο, που θα ξεχάσεις για ποιο βουνό είχες αρχικά ξεκινήσει.

Να έχεις το θάρρος να επιλέγεις ξανά και ξανά την πραγματικότητά σου. Ακόμη κι αν η λογική επιτίθεται με τα δικά της επιχειρήματα, να την αρνείσαι. Είσαι σκεπτόμενος(;), μπορείς να δημιουργήσεις αυτό που επιθυμείς να ζήσεις. Με έναν πολύ απλό τρόπο: απλά πρόβαλλε σε κάθε σενάριο που σου σερβίρει η ζωή, ένα άλλο εναλλακτικό μέλλον, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται. Μάθε να λες «όχι» στην λογική του νου.

Αν η ζωή σου σερβίρει μια επικείμενη απόλυση από τη δουλειά σου, πρόβαλλε την εικόνα του να έχεις δουλειά – όχι την συγκεκριμένη, αλλά το αίσθημα του να έχεις δουλειά. Αν η ζωή σε φέρνει στα πρόθυρα της κατάρρευσης λόγω ενός κορονοιού, πρόβαλλε να βρίσκεσαι ευτυχισμένος μέσα  σε ένα ιό – όχι τον συγκεκριμένο. Αν σου έρχεται ένας λογαριασμός να πληρώσεις και δεν έχεις χρήματα, νιώσε σα να είναι ήδη τακτοποιημένος – όχι απαραίτητα πληρωμένος, αλλά τακτοποιημένος (γιατί μπορεί να τακτοποιηθεί με χίλιους δυο τρόπους).

Αντί λοιπόν να σκέφτεσαι τι θα κάνεις όταν τελειώσει η πανδημία , ή απολυθείς ή δεν έχεις να πληρώσεις – να συμβιβάζεσαι δηλαδή με τα λεμόνια – πρόβαλλε ένα εντελώς καινούριο σενάριο. Παράγγειλε ένα προφυτερόλ, κάτσε σε μια αναπαυτική πολυθρόνα και απόλαυσέ το.

Συνηθίζαμε να χτίζουμε από τα συντρίμμια του προηγούμενου βήματος και αυτό πραγματικά μας έκανε γενναίους και μας έφτασε ένδοξα μέχρι εδώ. Είναι καλό αλλά όσο εξυπηρέτησε, εξυπηρέτησε. Κάθε φορά που γκρεμίζομαι, θέλω νέα υλικά να ξαναχτίσω. Τα συντρίμμια του προηγούμενου βήματος είναι εμπειρίες. Δε θέλω να χτίσω κάτι καινούριο με βάση τις εμπειριών του παρελθόντος.

Αν  πληγώθηκα συναισθηματικά, θέλω να ξεκινήσω  από την αρχή σα να μη πληγώθηκα ποτέ. Αν έχασα τη δουλειά μου εξαιτίας διαφόρων παραγόντων, π.χ. λόγω του ότι  ο κορονοιός ανάγκασε το αφεντικό μου να βάλει λουκέτο, θέλω να σκεφτώ μία νέα δουλειά με το αίσθημα ότι δεν πρόκειται να κλείσει ποτέ και για κανέναν. Η εμπειρία είναι δεδομένα του νου. Εγώ θέλω να σκέφτομαι με βάση την καρδιά μου γιατί εκείνη με γεφυρώνει με τον Ουρανό. Ο νους είναι απλά ένα εργαλείο που στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να δείξει προς την καθημερινότητα, τη ρουτίνα.

Και όλα είναι μια χαρά στον κόσμο μου με ή χωρίς κορονοιό…..