Οι ελίτ....

Πρίν λίγες μέρες φτεροκοπούσε συνέχεια στο νου μου μια λέξη που είχα καιρό να δω, να σκεφτώ, να αφουγκραστώ. Η λέξη «ελίτ»… Κάπου την είδα, μου  κόλλησε… κι όταν κολλάει κάτι είναι αναγκαίο καλό ή κακό, να σπαρθεί και να φυτρώσει μέσα από το πληκτρολόγιο, με ή άνευ λιπάσματος.

Η λέξη προφανώς ακούγεται εχθρική μισητή από την πλειοψηφία. Δείχνει κάτι το ανωτερίστικο όχι ανώτερο. Με απλά λόγια, από ότι λέγεται, είναι ομάδες ανθρώπων  που έχουν τον πολύ παρά και διαφεντεύουν την κοινωνία, το πόπολο. Οι ομάδες τούτες βρίσκονται σε παγκόσμιο και σε τοπικό επίπεδο. Μας τους δείχνουν  μερικοί δισεκατομμυριούχοι, πολιτικοί απατεώνες και κάποιοι γελωτοποιοί. Έτσι κι αλλιώς τα φούμαρα παγκοσμίως καλά κρατούν.

 Από την άλλη, γνωρίζω ότι πολλοί μα πάρα πολλοί, μάχονται να μπουν σ αυτές τις ελίτ. Γλύφουν, έρπουν, τρέχουν, γονατίζουν, προσκυνούν, χαμαιλεοντίζουν, καταδίδουν κ.ο.κ για να ανοίξει η πόρτα των ελιτίστικων μεγάρων, ώστε να απολαύσουν τις ηδονές της ελιτίστικης βιωτής. Δεν έχω κατανοήσει κι ούτε επιθυμώ, απλά αναρωτιέμαι αν η ζωή τους, το είναι τους απελευθερώνεται ή βιάζεται ασύστολα!

Κι εγώ επιθυμώ να μπω σε ελίτ.  Θα σας γράψω  ποιες είναι οι ελίτ που αξίζουν να είμαι μαζί τους. Ίσως συμφωνήσετε, αν πάλι όχι καλή καρδιά.

Θέλω να είμαι με την ΕΛΙΤ των ανθρώπων του μεροκάματου, του νυχτοκάματου, του πλήθους,  της καθημερινότητας. Αυτούς που παλεύουν στα ίσα τη ζωή, την κοιτούν κατάματα, χωρίς διασυνδέσεις και κουτοπονηριά. Κι όταν πέφτουν, σηκώνονται με θάρρος-θράσος απαιτώντας  το δίκαιο.

Θέλω να είμαι με την ΕΛΙΤ των προσφύγων  που οι άλλες ελίτ, τους κατάντησαν ξεριζωμένους.  Από την άλλη τώρα  κόπτονται για το καλό τους, χύνοντας δάκρυ κροκοδείλιο, μέσω οργανισμών, μέσω συλλόγων και άλλων λάβαρων στοιβάζοντας τους σε κοντέινερ, μέσα σε νταμάρια!!

Θέλω να είμαι με την ΕΛΙΤ των  άρρωστων που δε μπορούν να γιατρευτούν, γιατί κάποιες ελίτ πουλούν τα φάρμακα όπου θέλουν, όπως θέλουν, και αν θέλουν. Όμως διοργανώνουν ημερίδες, εσπερίδες, για να γιάνουν τις πληγές των δύσμοιρων τούτων ταπεινών πληβείων, γιατί έτσι τους βλέπουν ως res όπως κάποιοι πρόγονοι. Βρε σα να μην άλλαξε τίποτε από χθες!!!

Θέλω να είμαι με την ΕΛΙΤ των παιδιών. Αυτή η ελίτ είναι ικανή αν την αφήσουν (σιγά και μη…) να αλλάξει τη σκέψη, πράγμα που σημαίνει ότι αλλάζει η ζωή!  Μέσα από την παιδική ματιά μπορείς να δεις την αλήθεια! Θέλουν οι ελίτ να την δουν; Θέλουν να δουν το ασυνόδευτο παιδί, το κακοποιημένο, αυτό ντε χωρίς το δεξί του χέρι, ή το άλλο που ένα θραύσμα του στέρησε τη χαρά να αντικρίζει το φως τα χρώματα, την ζωή; Κι ας κάνουν εράνους για να κρύψουν την ντροπή που τους βαραίνει. Γιατί ναι τους βαραίνει, αλλιώς δε θα έκαναν τίποτε!

 ΔΕΝ Θέλω να  είμαι στην ελίτ των ερπετών, των φιδιών, όλων αυτών που ακόμη και τον Θεό έχουν κάνει ελίτ. Τον δικό τους Θεό, όχι τον δικό μας. Αυτόν που έφαγε με πόρνες και λωποδύτες. Αυτόν που άνοιξε την αγκαλιά του σε άρρωστους, σε πονεμένους, στα παιδιά, σε όσους ζήτησαν το δίκιο και το βρήκαν πλάι του. Σε όσους ιάθηκαν μα και σε όσους δεν ιάθηκαν, αλλά δεν άφησαν τη σάπια ελίτ να τους ακουμπήσει. Αυτόν τον Θεό πάνε να τον αγγίξουν μα καίγονται στο τέλος!

Τι μας γράφεις τώρα και συ ονειροπόλε. Οι ελίτ πάντα διαφέντευαν την πλάση. Οι ελίτ συνεχίζουν να το πράττουν. Κι αν κάποιος αντιδράσει τον καταπίνουν. Ακόμη και τον Θεό σταύρωσαν.

Έχετε δίκιο. Κι όμως ο αγώνας  δε πάει χαμένος. Πάντα η κάμπια παλεύει και γίνεται πεταλούδα. Τα χαμόγελα ανθούν «κρατούν την ουσία κι ονειρεύονται»,  λένε ναι,  τραγουδούν,  ενοχλούν τους μίζερους,  στάζουν λεμόνι,  ορτσάρουν,  σημαίνουν,  «ιερουργούν τον όρθρο της ελιάς»,  «φυσούν κι ανάβουνε τα πορτοκάλια».

  Πάντοτε υπάρχουν οι ΕΛΙΤ που μας ανήκουν. Αυτές δε μπορούν να μας τις πάρουν. Την απλότητα, την καθαρότητα,  την αλήθεια μας. Οι άλλες ελίτ νομίζουν ότι τα έχουν όλα. Χαχαχαχα…. Τότε γιατί ζητούν όλο και περισσότερα;

Έλαβον......

Τα φηφαλάκια μετρήθηκαν οι σταυροί αναρτήθηκαν . Κάποιοι-ες πανηγυρίζουν διότι εξελέγησαν. Άλλοι πάλι είναι κατηφείς ,λόγω της μη απαιτούμενης σταυροδοσίας. Φυσικό κι επόμενο. Τινές  θα έχουν περισσότερους σταυρούς από τους υπόλοιπους. Έστω κι ένα σταυρουδάκι, αρκεί να κάνει τη διαφορά.

Για ποιους όμως λόγους οι συμπολίτες μας προτίμησαν τους μέν και τους αλλους  δεν…… Τι ήταν αυτό που οδήγησε το χέρι να σταυρώσει  ;

Υπάρχουν σοβαροί λόγοι (και θα προσπαθήσω να τους εξηγήσω) οίτινες ώθησαν τη σταυροδοσία απ εδώ κι όχι απ εκεί.

Ρετουσαρίστηκες σωστά στα διαφημιστικά φυλλάδια;  Έβαλες λευκαντικό στην οδοντοστοιχία σου;  Το ντρες κοντ!!! Ήταν στις επιταγές των διεθνών οίκων; Η κόμμωσις περιείχε την σωστή αναλογία χρωμάτων;  Τα ημιμόνιμα λαμπύριζαν στο φως των άστρων;  Ήσουν ατσαλάκωτος-η; Πόσα μέριτο χρησιμοποίησες για τις τσακίσεις των ρούχων;  Αν όλα αυτά τα έπραξες ορθώς τότε έκανες ένα βήμα!!

Πόσες κάρτες-φυλλάδια μοίρασες; Πόσες δημόσιες υπηρεσίες επισκέφτηκες; Στη λαϊκή πόσα φρούτα γεύτηκες; Μετείχες σε γευστικές απολαύσεις με τσιπουροκατανύξεις; Κέρασες; Πόσα χέρια έσφιξες; (όχι χαλαρά αλλά να πονάνε τα δάχτυλα μετά). Πόσες φορές έπλυνες τα χέρια σου μετά από χαιρετούρες;  Το δεύτερο βήμα μαζί σου….

Πόσα χειροφιλήματα ιερωμένων και δη μεγαλόσχημων έπραξες;  Πόσες εικόνες κουβάλησες και σε πόσα πανηγύρια μετείχες; Πόσα κεριά άναψες ώστε η φλόγα τους να φτάσει στο μάτια του ύψιστου για την άνωθεν βοήθεια;  Ένα σημαντικό βήμα τούτο!!

Εξέθεσες εαυτόν στα ΜΜΕ;  Μίλησες σε κάμερες;  Σε γράψανε στον τύπο; Βγήκες φωτό με την οικογένεια σου, τα παιδιά σου και μάλιστα αν είναι ανήλικα έχουν μεγάλη χάρη, τους παππούδες, τον μπατζανάκη, την  τη θεια απ το Σικάγο;   Η οικογένεια παίζει μέγα ρόλο στην απόφαση των πολιτών. Κι αν έχεις και μεγάλο σόι ουουουουουουου!.... Σώθηκες!

Πόσα μηνύματα ή τηλέφωνα πήρες;  Στο φεις το ίνστα και τα λοιπά αναρτήθηκες χορηγούμενος, ώστε ανοίγοντας να σε βλέπουν άπαντες  σε ολάκερη την υφήλιο;

Μίλησες ακόμη και σε αυτούς που δε χωνεύεις; Χαμογέλασες και σε όσους  δεν θες να δεις στα μάτια σου;  Έδωσες γην και ύδωρ στην σκέψη σου;  Κακοποίησες το είναι σου;  Κατάργησες την ελευθερία σου;  Αν έκανες κι αυτά τότε δίκαιος ο σταυρομισθός σου!

Τώρα που εξελέγης  γρύλισες σα τον Ταρζάν στη ζούγκλα, χτυπώντας το στήθος σου και βγάζοντας τη γλώσσα  στην τσίτα; Κι εσύ που δεν εξελέγης μήπως ξέχασες να πεις για όλους αυτούς που σου ταξαν σταυρούς και σου δωσαν  την ανοιχτή παλάμη τους, πόσο γελοίο,  σάπιο, στραβό, αηδιαστικό, είναι το σύστημα, που  πήγες να υπηρετήσεις κι αν το υπηρετούσες  ψηφισμένος θα ήταν άριστο; 

Συγχαρητήρια σε όλους κι όλες σας. Αγωνιστήκατε  με όποιο τρόπο θεωρήσατε προσφορότερο . άλλοι εκλεχτήκατε, άλλοι όχι….. σας χειροκροτώ όμως για ένα και μόνο λόγο….. Εκτεθήκατε!! Δεν είναι εύκολο!! Είναι πολύ δύσκολο να δείξεις στους άλλους τι είσαι μα πιότερο τι δεν είσαι!

 Πάντως προσωπικά σας ψήφισα όλους-ες!!!

ΥΓ: Έπρεπε να πάμε σε Β γύρο για να γλιτώναμε δυο μέρες σχολειά…σνιφ!

Ο άθεος κι εγώ

 Διάβαζα πριν λίγες μέρες τις σκέψεις του π. Ανδρέα Κονάνου για ένα άθεο: «Κι εκεί που πάω να τρομάξω απ’ τη δήλωση της «αθεΐας» σου, σε γνωρίζω λίγο καλύτερα και με συγκινεί πολύ η ανθρωπιά σου. Η γνησιότητά σου. Που μιλάς αληθινά, χωρίς να κολακεύεις ή να γλύφεις. Τα μάτια σου μου θυμίζουν πώς θα ‘πρεπε να ‘ναι τα δικά μου, που λέω ότι δήθεν βλέπω το Χριστό. Η σκέψη σου, καθαρή σε πολλά, χωρίς υπεκφυγές, καχυποψίες, πονηριά. Η τσέπη σου άδεια. Η καρδιά σου, ευαίσθητη. Είδα κι έναν άλλο «άθεο» που κρατούσε συντροφιά σ’ ένα παιδάκι με λευχαιμία στο νοσοκομείο ένα βράδυ. Δεν το ΄χω κάνει ποτέ κάτι τέτοιο. Πόσο διαφέρουμε,  τελικά.  Εγώ λέω ότι πιστεύω. Εσύ λες ότι δεν πιστεύεις. Μα πράττεις την αγάπη. Εγώ κυρίως μιλάω γι’ αυτή,  και παίζω πετυχημένα το θέατρο  του καλού χριστιανού  και παπά».

Αυτές οι σκέψεις-λόγια του παπά με κούνησαν και τώρα θέλω να μιλήσω στον «άθεο» και τον εαυτό μου. Γιατί βάζω τα εισαγωγικά; Μα γιατί απλά ο άθεος είναι συνειδητοποιημένος και σταθερός, ενώ εγώ ο πιστός ταλαίπωρος, εικονικά εκκλησιαζόμενος, κρίνων μα ποτέ δεχόμενος την κρίση, γευόμενος το λιβάνι σα να νιώθω μια αρωματική μαστούρα μα ουδέποτε την ουσία. Κουβαλώντας τον επιτάφιο για το «καλό», βοηθώντας από την άλλη  το «κακό». Σταυροκοπιέμαι για να με βοηθήσει ο Θεός,  όμως δε με απασχολεί κανένας πλησίον. Φαινόμενο υποκριτικής τέχνης, σα πολιτικό αγρίμι, προσπαθώντας να εκμεταλλευτώ την πίστη για τον εαυτούλη μου, τα ανήκοντα σε μένα, τα υλικά μου, να έχω εγώ, άντε και να δίνω κάνα ψιχουλάκι σε παρατρεχάμενο του δρόμου που μου τείνει το χέρι.

Πόσες φορές δεν εμβόλισα ανθρώπινη ύπαρξη είτε στην πράξη, είτε στη σκέψη που μου ζήτησε βοήθεια, μιλώντας άσχημα, τονίζοντας πως με κοροϊδεύει. Εγώ ο ζηλωτής της πίστης, ο λευίτης, ο γνωρίζων την θεολογική και πατερική σοφία απ έξω και ανακατωτά.

Πόσες στιγμές δεν έστριψα στη γωνιά ή πέρασα στο απέναντι πεζοδρόμιο με μεγάλες δρασκελιές, γιατί συναντούσα ανήμπορους, σκεπτόμενος όμως πως ψεύδονται και είναι λωποδύτες. Εγώ ο αγνός, άσπιλος και άμωμος.

Είμαι ο άθεος της πίστης μου, πιστός στην αθεΐα μου. Η πίστη μου είναι μειράκιο. Η κατάντια μου μπροστά στην ικανότητα του «δηλωμένου άθεου» σκοτάδι χωρίς τέλος.

Αυτός συντροφεύει  άρρωστους. Συζητά με ψυχικά ανήμπορα παιδιά που τα οδήγησα εγώ ο πιστός στην ανημποριά, προσπαθώντας να τα δείξει το φως της ζωής. Το κάνει γιατί το αγαπά. Αλήθεια αυτή τη ρημαδοαγάπη πως καταφέρνει ο άθεος και την έχει, ενώ απορρίπτει Χριστό και δαίμονες. Εγώ που τρέχω πίσω από το Χριστό  τις προσφερόμενες δεήσεις και λιτανείες, θαμπωμένος από τελετουργικά και χρυσοποίκιλτα λογύδρια, δε έχω πιάσει ούτε μια τελίτσα της ουσίας του αναστημένου Χριστού.

Ο άλλος παρηγορεί τους άστεγους. Εγώ κομπορρημονεύω μέσα στα φώτα των ναών. Δε πατά στην εκκλησιά, κι όμως τιμά το θυσιαστήριο με τη δική του αγαπητική θυσία.

Δίνει το υστέρημα του. Κι εγώ αφουγκράζομαι τον ήχο των νομισμάτων, επισκεπτόμενος τραπεζικά ιδρύματα. Παρακολουθεί τη ζωή. Απέχω από τη ζωή, νομίζοντας πως ζω. Ανέστη ο Θεός μέσα στον άθεο, κι εγώ περιπλανιέμαι στην πίστη. Είμαι τελικά ένας άθεος πιστός, χωρίς αγάπη σταυροαναστάσιμη. Είμαι ένας πιστός χωρίς Θεό.                                                                      

                                                                                         

Φιλικές απόψεις-σκέψεις…..

Αλιευμένες σκέψεις από φίλο, πρώην Δήμαρχο κάπου στην……………..  Είναι ο εις από τους δύο Δημάρχους που γνωρίζω ότι έφυγαν από το θώκο τους, με το κεφάλι ψηλά και την υγεία τους χαμηλά…..

«Φιλικές απόψεις προς τους υποψήφιους Δημοτικούς Συμβούλους, αλλά και Δημάρχους... Και δε λέω συμβουλές, γιατί άπαντες (άντε, πλην μερικών τιμητικών εξαιρέσεων...) είστε εξυπνότεροι ημών αυτό τον καιρό...
α. Σεμνά
β. Ταπεινά
γ. Ακούτε πολύ και μιλάτε λίγο
δ. Δεν θα κρίνετε εσείς τον κάθε ψηφοφόρο και τη στάση του, αλλά αυτός θα κρίνει εσάς.
ε. Μη βλέπετε παντού φίλους ή εχθρούς, παρά μόνο ανθρώπους που θα χρειαστεί να τους πείσετε.
στ. Να θυμάστε πάντα ότι η έπαρση, η αμφισβήτηση προθέσεων και ο προκλητικός λόγος, μόνο εχθρούς δημιουργούν... Και αν κάποιον τον βλέπετε έτσι, έχει χρόνο να "τα ακούσει" δικαίως, εκτονώνοντας, ταυτόχρονα και την οργή του... Έτσι κι αλλιώς, η 5η Μαΐου αργεί ακόμη... Καιρός αρκετός, για μονό, διπλό, τριπλό ή και τετραπλό "χτύπημα"... Οπότε "δεν ξυνόμαστε ποτέ στη γκλίτσα του τσοπάνη"...».

Μπορώ τώρα εγώ να μη συμπληρώσω;  Αμ δε….

Φίλτατοι  αν και  διανύουμε την διακαινήσιμο εβδομάδα (και να μπω στον κόπο να σας εξηγήσω τι θα πει διακαινήσιμος δε θα κατανοήσετε διότι οι πλείστοι εξ υμών δεν έχετε χρόνο για σκέψη)…μη το παρατραβάτε με τις θρησκευτικές τελετές. Πανηγύρια πολλά και το πεδίον δόξης λαμπρό. Μετά τους επιταφίους σειρά έχει το σούρσιμο των χορών. Όμως δίνουμε προτεραιότητα στους ντόπιους και μόνο με παρότρυνσή τους, αν και πρώτα αρνηθούμε πέντε έξι φορές μπαίνουμε στη μάχη του χορού, κατά τη λαϊκή ρήση…  «τραβάτε με κι ας κλαίω».

Βέβαια οι σφιγμένες γροθιές και τα γαρούφαλλα, για την πρωτομαγιάτικη επαναστατική γυμναστική φτάνει, οπότε ανασκουμπωθείτε με γιλέκα, τραγιάσκες,  αξούριστοι και οι κυρίες με λυμένα άπλυτα μαλλιά, φούστες μακριές ,μποτίνια που να κρύβεται η φίρμα τους και όλοι μαζί να πέσετε υπέρ του δίκιου του εργάτου.

Οι μέρες κυλούν σα τη βροχή στον τσίγκο και προσέξτε την αφρικανική σκόνη , γιατί λασπώνει κι η λάσπη θέλει αγώνα να καθαριστεί. Πολιτικοί είστε ξέρετε από  λασπόλουτρα.

Τώρα αν κάποιοι σα και μένα σας τοποθετούν στο κάδρο, μη σκιάζεστε. Να σκέφτεστε πως είμαι ζηλιάρης και δε μπορώ να σας φτάσω  ούτε στο νυχάκι του μικρού σας δάκτυλου.  Εσείς νοιάζεστε με ιπποτική ανδρεία για τον τόπο, χωρίς ίχνος γύρεως συμφέροντος.  

Χριστός Ανέστη είπα ….όχι …. Συγγνώμη αλλά με τόσα δρώμενα, ανάσταση είχαμε ή φαιδρές  παρουσιάσεις;  

Χριστός Ανέστη λοιπόν και μακάρι να ξυπνήσουμε από το λήθαργο της βλακείας  μας!!

Με αφορμή ένα γραμματόσημο

Μια ευκαιρία μοναδική,  μια ιδιαίτερη συνάντηση πέρα από συμβατότητες, τετριμμένα και στημένα λογύδρια. Μια άνεση που βγήκε αυθόρμητα. Πάντα τα παιδιά που φεύγουν από το Δημοτικό σχολείο, μας επισκέπτονται γιατί αναπολούν τις πιο ξέγνοιαστες στιγμές  από την αυξανομένη πίεση της συνέχειας .  Αυτό δείχνει το δέσιμο που υπάρχει. Δεν είναι απλά αριθμοί- στατιστική όταν φεύγουν. Παραμένουν πρόσωπα, όπως όταν ήρθαν στην πρώτη τάξη κι ανέβαιναν τα σκαλιά δειλά-δειλά. Κι η συνέχεια μέσα στην διαδρομή που τους χαράζαμε , με τις χαρές μας, τις φωνές, τις λύπες, τα παιχνίδια, τη ρημάδα ύλη των μαθημάτων, όλα αυτά που συνθέτουν τον κήπο ενός σχολείου. 

Αυτά τα παιδιά τα καλέσαμε  να έρθουν με αφορμή ένα γραμματόσημο, ένα βραβείο. Κι είδαμε τη χαρά τη στιγμή που περιδιάβαιναν το προαύλιο. Τα παρακολουθούσα πως έμπαιναν με ένα καθάριο χαμόγελο, ένα φωτεινό πρόσωπο. Γυρνούσαν κι εξερευνούσαν το χώρο λες κι άλλαξε κάτι…. Όχι το έκαναν για να φρεσκάρουν  την μνήμη τους, να θυμηθούν τα έξι χρόνια  ζωντανών στιγμών . Χάρηκα ιδιαίτερα γιατί  ένιωθαν να βρίσκονται στο σπίτι τους. Το σπίτι που μεγάλωσαν, μα άφησαν επειδή  τα φτερά τους μεγάλωσαν και πετούν σ άλλες πολιτείες.  Γύρισαν σε μια φωλιά που ξέρουν πως θα είναι πάντα ανοικτή να τους ζεσταίνει, να τους δροσίζει, να τους τονώνει.

Ήρθαν για να μιλήσουν  για τη βράβευση τους.  Να πουν πως το σχολείο τους ώθησε να δουν τον διπλανό τους, τον κάθε είδους πρόσφυγα σαν αδελφό τους. Να ανοίξουν την αγκαλιά τους, όπως τους έδειξαν οι δάσκαλοί τους. Κι έτσι καλλιέργησαν τον κήπο των συναισθημάτων τους, δείχνοντας πως κτίζονται οι  σχέσεις μέσα από μια  εικόνα.

Δεν ήρθαν να γράψουν τεστ, να συμπληρώσουν φωτοτυπία. Αλήθεια πόσους τόνους χαρτί πετάμε σε ανούσια μαθησιακή λεπτομέρεια. Αλήθεια πόσο διαφορετική είναι η ματιά των χρωμάτων, όταν η καρδιά αγγίζει το χαρτί.  Αυτά ήρθαν να μου θυμίσουν  τα παιδιά. Κι αυτά θυμήθηκαν. Όχι τα βραβεία, τα μπράβο, τα χαϊδέματα. Σιγά μη τους νοιάζουν. Την αγάπη τους για το σχολείο ήρθαν να δείξουν. Τις σκέψεις  τους να αναμοχλεύσουν, στις δράσεις, τις εκδρομές,  τις φασαρίες, τις γιορτές, τα κλάματα, τα ταξίδια στη γνώση όχι μέσα από τα βιβλία, αλλά από τη ζωντανή παρουσία…..

Πόσο τα χάρηκα, πόση περηφάνια ένιωσα. Ποιο βραβείο, ποιο γραμματόσημο. Αυτά είναι ξεπερασμένα και γι αυτά και για μένα. Άλλωστε όταν  ξάπλωναν στο πάτωμα και γέμισαν το χαρτί με πινελιές αγκαλιάς, ζωής, χαράς, σιγά μην σκέφτηκε κανείς ένα βραβείο που θα γίνει κορνίζα στον τοίχο και θα λέμε οι μεγαλύτεροι ιστορίες προς τους νεότερους μέχρι να ξεχαστεί ή να γίνει μύθος……

Ένιωθαν αγάπη κι ήθελαν να την μοιραστούν με ένα δικό τους τρόπο. Στο σχολείο ζούσαν και βίωναν την κάθε στιγμή.  Ήξεραν πως μέσα εκεί  είναι η ελευθερία τους, το λιμανάκι , η σαγήνη τους. Κι αυτό το κράτησαν στην αγκαλιά τους,  το κρατούν σα  φυλαχτό.

Όλες αυτές οι σκέψεις τριγύριζαν τις λίγες ώρες που τα είχα παρέα….

Όταν έφευγαν  τα ρώτησα….. Βρε σεις περάσατε έξι χρόνια εδώ μέσα, τι σας έμεινε από εδώ;   Η απάντηση που πήρα άμεση κι αποστομωτική…. Εσείς κι οι δάσκαλοι μας!!

Πείτε μου υπάρχει  καλύτερο βραβείο;;;;

ΥΓ : Όσοι εκμεταλλεύονται το παιδί, είτε σε θριάμβους, είτε σε ήττες είναι  φονιάδες της ανθρωπότητας