Οι δυο Εικόνες!

 

Δυο εικόνες  κόλλησαν στο ακατοίκητο του  νου μου. Τις είδα τις προηγούμενες μέρες  τις αποθήκευσα και κάπου κάπου τις ανακαλώ. Δε θα σας τις δείξω. Προτιμώ να περιγράψω αυτά που αποκόμισα. Βέβαια ο καθείς και η καθεμία, προσλαμβάνει  διαφορετικά μηνύματα βλέποντας εικόνες. Θα περιγράψω τις δικές  μου προσλαμβάνουσες.

Η πρώτη είναι διαδεδομένη και την έχετε δει όλοι…. Παιδιά σε χώρο εξωτερικό καφενείου να παρακολουθούν μέσα από δυο συσκευές τηλεφώνου μαθήματα εξ αποστάσεως. Η εικόνα αυτή θεωρήθηκε από πολλούς στημένη κλπ κλπ κλπ. Οκ!  Δέχομαι ότι είναι στημένη.  Αυτό τι σημαίνει; Ότι όλα βαίνουν καλώς;  Τι είδα στην εικόνα αυτή…. Είδα το απέναντι χαμηλό σπίτι που πότε πότε βγάζει καπνό το μπουρί της ξυλόσομπας, που ο πατέρας χθες πήγε για δουλειά ,αλλά σήμερα, αύριο μεθαύριο, θα έχει   μεροκάματο, για τον επιούσιο; Τρία παιδιά στην οικογένεια. Και τα τρία στο δημοτικό σχολείο….. Έκλεισαν τα σχολεία! Ήταν απαραίτητο να κλείσουν γιατί ο covid19 μπλα… μπλα… μπλα…..  Γονείς , παιδιά και εκπαιδευτικοί, ανοίγουν μια νέα πόρτα στη μαθησιακή διαδικασία. Εξ αποστάσεως λέγεται. Από μακριά κι αγαπημένοι. Ανοίγεις ένα μηχάνημα και αλληλεπιδράς με στόχο την συνέχεια της μάθησης κι επαφής με το σχολείο.!!  Σιγά τα αυγά! Μη φας έχουμε γλαρόσουπα… ας το δεχτούμε κι αυτό.   Μια μικρούλα τόση δα ελάχιστη λεπτομέρεια! Τα τρία παιδάκια που προανέφερα ,όχι απλά δεν έχουν συσκευή μα  ούτε καν σύνδεση σε διαδίκτυο!!!... Ναι το ξέρουμε, προσπαθούμε να βοηθήσουμε, να…να…να…μπλα….μπλα…. μπλα

Η άλλη εικόνα.  Τρία παιδιά σε οροφοδιαμέρισμα ή μονοκατοικία με κήπο ,ότι προτιμάτε. Το κάθε παιδί ξεχωριστό δωμάτιο, με ζωγραφιές, έπιπλα του κουτιού και παράθυρα με θέα. Και τα τρία με λαπ-τοπ έτοιμα για μάθημα κι όχι μόνο. Η σύνδεση του διαδικτύου να πετάει πιο γρήγορα από το φως. Όλα να βαίνουν τέλεια και οι γονείς τρισευτυχισμένοι που προσφέρουν  όλα τα εφόδια στα βλαστάρια τους.

Αυτή είναι η εικόνα της σημερινής Ελλάδας στην εκπαίδευση κι όχι μόνο!!  Από τη μια η πλέμπα. Από την άλλη η μπουρζουαζία. Η καταραμένη φτώχια και η βολεμένη κατάσταση.  Παιδιά δυο και ίσως παραπάνω ταχυτήτων. Οι ευκαιρίες στα μεν κάτω από μηδέν, στα δε  στο ζενίθ.

Γιατί;;;;;…. Νομίζω πως η διαολεμένη κοινωνία, η κάθε οικογένεια, κι εγώ μέσα σ αυτούς βρίσκομαι, κοιτά μόνο το συμφέρον της. Έξω από την πόρτα μας δεν  τρέχει τίποτε. Όλα δικά μας. Τα Εγώ μας τα δικά μας . Οι άλλοι δε μας απασχολούν! Μια μικροσυμπόνια κατά καιρούς την δείχνουμε. Έναν αναστεναγμό λύπης και κρίματος , για τους καημένους το παρουσιάζουμε. Κι αυτό για να φανούμε στα μάτια των άλλων… Είθισται!! Είναι έθιμο βρε αδελφέ!

Έτσι κι αλλιώς ο γιος  και η κόρη  των «καλών οικογενειών», του…του…του… έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες (ανάλογα το βαλάντιο)  να πάνε στο L.S.E ή στο Harvard, από ότι ο γιος και η κόρη του βιοπαλαιστή…. Που και που αφήνει η άρχουσα τάξη κάποια άτομα από κατώτερη κάστα να ανέλθουν, αρκεί να πάνε με τα νερά τους, να μη τους χαλάνε την σούπα. Κι αυτά τα άτομα βλέποντας την «άνοδο» ξεχνούν τον ιδρώτα της βιοπάλης.

Ψιτ  άνθρωποι…. δεν είναι η ζωή, δεν είναι το έτσι συμβαίνει από αιώνες.  Είναι η  κοινωνία μας που δεν τιμά τον άνθρωπο. Η κοινωνία της ψευτιάς, του δόλου, του να σε φάω…….. Είναι αν θέλετε και η περίφημη Δημοκρατία μας!!!  Δεν υπάρχει  χειρότερη δικτατορία από τους δημοκράτες που πατούν στην πλάτη του κάθε μεροκαματιάρη.

Όσο υπάρχουν παιδιά που παλεύουν με την ανισότητα και δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες , είμαστε  σκουπίδια που δεν ανακυκλώνονται….

Τώρα εδώ που τα λέμε  ονειροπόλος είμαι για όνειρα  γράφω………………………………………………

ΥΓ: Τα παιδιά του «κατώτερου Θεού»,  υπάρχουν ανθρώπινες ψυχές που τα στηρίζουν και  οι ψυχές αυτές δεν ανήκουν στις διάφορες μπουρζουαζίες……. οι άλλοι που λένε ότι στηρίζουν το κάνουν για τις σχέσεις της τσέπης τους!

Σχολεία κλειστά. Γιατί;;

 

 

Πρωί  Δευτέρας . Φτάνω στο γνώριμο μέρος. Η ώρα επτά και κάτι ψιλά… Το φως του πρωινού με γοητεύει. Τα ξερά φύλλα των δέντρων της αυλής ανακατεύουν την ησυχία του πρωινού. Κάποια πουλιά με ηρωική διάθεση ξεπετιούνται από τις φωλιές, για να ξεμουδιάσουν μέσα στις πρώτες αχτίδες και  την δροσιά που εξατμίζεται αργά αργά….

Ξεκλειδώνω  την πόρτα, βγάζω το συναγερμό. Ακούω τους σωλήνες του καλοριφέρ να γρυλίζουν. Τα δυο ψυγεία   γουργουρίζουν πεινασμένα. Κάποια βρύση σταλάζει. Θέλει φτιάξιμο.  Ανοίγω  το γραφείο, βάζω μπρός τον υπολογιστή, μπαίνω στην κουζίνα, ετοιμάζω τα ανάλογα για τον πρωινό καφέ και περιμένω….. περιμένω….περιμένω………..

Τα λεπτά περνούν, η μονοτονία συνεχίζεται. Αναρωτιέμαι τι συμβαίνει η ώρα έφτασε σχεδόν οχτώ. Που είναι ο Έρι, ο Γιώργος, η Σωτηρία; Δε θα μουν πουν καλημέρα; Γιατί αργήσανε;….. Και περνά η ώρα και κανείς δεν αγγίζει την εξώθυρα. Καμιά ψυχούλα δε περνά το κατώφλι του σχολείου… Γιατί;;;  Γιατί;;;….

Όλα αυτά τα πιτσιρίκια και οι πιτσιρίκες  που έφταναν στη φωλιά του σχολείου , μπαίνουν με την μασκούλα  στο πρόσωπο, πηγαίνουν  στην αίθουσα τους, ανοίγουν  το παράθυρο, κάθονται  στην καρέκλα  περιμένοντας  τους άλλους,  να μιλήσουν, να σχολιάσουν, να γελάσουν, να σοβαρευτούν, γιατί τους περιμένει  τεστ στα μαθηματικά και ψιλοζορίζονται, μέχρι να μπει στην τάξη ο δάσκαλος  να κάνουν την προσευχούλα και να ξεκινήσουν τον πανέμορφο ανήφορο του ταξιδιού στη γνώση.

Δεν ήρθε κανείς και καμιά τη Δευτέρα το πρωί!!  Γιατί το σχολειό τους όπως κι όλα τα σχολειά στην πατρίδα έκλεισαν.  Ποιος ο λόγος  δεν έχω καταλάβει. Ίσως έχω μια υποψία άνοιας και ξεχνώ ότι βλέπω και διαβάζω. Ίσως…..

Και τώρα ο Γιώργος, ο Άρης, η Ανσουέλα, η Κωνσταντίνα δεν θα συλλαβίσουν με τη δασκάλα τους  τα γράμματα. Δε θα διαβάζουν τις λεξούλες. Δε θα   τρέξουν στην αυλή στο χώρο που τους αναλογεί στο κιόσκι… Κι η πρώτη τάξη είναι η ρημάδα λίγο ζόρικη κι αυτός ο Νοέμβρης  αν χαθεί θα ζορίσει τα μικρούλια….

Ο Βαγγέλης, η Δέσποινα, ο Αποστόλης, η Γκριζέλντα  με τι χαρά δούλευαν τη ρομποτική!! Ο Βασίλης που μοίραζε με τον κο Γιώργο τα φαγητά. Οι μυρωδιές των καθαριστικών κι απολυμαντικών, από τα  συνεχή καθαρίσματα της Σταυρούλας, που δεν αφήνει  τίποτε να μη γυαλίζει!

Και ξάφνου όλα εικόνες… Όλα θα γίνονται πίσω από μια οθόνη!! Μια εικονική πράξη… Λογική για πολλούς μα παράλογη για μας που ζούμε την καθημερινότητα του σχολείου, μαθητές και δασκάλους!   Τα συναισθήματα  μοιράζονται μέσα από τις οθόνες;  Η ζωή της γνώσης κλείνεται μέσα σε ίντσες κινητού ή τάμπλετ ή λαπ-τοπ;; 

Θα μου πείτε μα για λίγες μέρες θα συμβεί αυτό! Οι ειδικοί ξέρουν!! Συμφωνώ και δε μπαίνω στα χωράφια των ειδικών περί της πανδημίας. Όμως μας ρώτησε κανείς να πούμε τη γνώμη μας σε αυτά τα συμβούλια των σοφών. Σήκωσε ένα τηλέφωνο να καλέσει κάποιος ένα,  δυο, πέντε, δέκα, σχολεία, να συζητήσει με τους εκπαιδευτικούς  πως βλέπουν την κατάσταση τι βιώνουν, να πουν βρε αδελφέ τη γνώμη τους. Και δεν εννοώ να μιλήσουν με κολλητούς κι αλλήλους, αλλά με  τυχαία «δείγματα» όπως τα λένε στις έρευνες τους οι επιστήμονες…..

Εύχομαι κι ελπίζω αυτές οι λίγες μέρες να είναι οι τελευταίες..;..;.. Τα παιδιά είναι ευάλωτα σε καταστάσεις εγκλεισμού. Η ψυχοσύνθεσή τους διαλύεται και φέρονται  με τρόπους ακραία  περίεργους. Οι  γονείς πιέζουν και πιέζονται. Και στο τέλος  πάλι οι  εκπαιδευτικοί και οι ψυχολόγοι θα τρέξουν να ερμηνεύσουν, να βοηθήσουν, να θεραπεύσουν, να σώσουν  οτιδήποτε κι αν σώζεται, όπως λέει ο στίχος.

Ελπίζω μετά από δέκα χρόνια, γιατί η ζωή συνεχίζεται, να μην δρέψουμε καρπούς εγκλημάτων. Και πλείστα των εγκλημάτων ανιχνεύονται αργά, με τους ενόχους να είναι ή άφαντοι ή να έχουν νίψει τας χείρας τους!

Σκληρά Λόγια

 

 

Όταν ήμουν μικρός θυμάμαι πως τα βράδια τρώγαμε φαγητό που έφτιαχνε η μητέρα  με πολλή αγάπη και οι γεύσεις τους προσέφεραν τούτη την αγάπη. ΄Ενα βράδυ επέστρεψε ο πατέρας στο σπίτι από τη δουλειά του. Περιμέναμε τη μητέρα υπομονετικά. Είχε αργήσει και γνωρίζαμε ότι είχε μια πολύ πολύ δύσκολη μέρα. Όταν γύρισε ετοίμασε για τον πατέρα ένα τοστ κι ένα ποτήρι χυμό. Το τοστ ήταν καμένο , σχεδόν κάρβουνο. Ο πατέρας το έφαγε χωρίς να πει λέξη. Όταν τελείωσε με ρώτησε πως πέρασα τη μέρα μου στο σχολείο. Πάντα περίμενα αυτή την κουβέντα. Όμως τη σκέψη μου κυνηγούσε η εικόνα του καμένου τοστ. Τον ρωτώ.... Γιατί έφαγες αυτό το κάρβουνο; Γιατί δεν αντέδρασες να σου φτιάξει άλλο η μητέρα; Τότε πήρα μιαν απάντηση ζωής. Ξέρουμε, μου λέει, πως η μητέρα σου είχε μια τρομερά περίεργη μέρα. Εξάλλου με το καμένο τοστ δε παθαίνει κανείς κάτι κακό. Αλλά τα σκληρά λόγια  αφήνουν πληγές που δεν κλείνουν. Ραγίζουν ίσως ανεπανόρθωτα την σχέση μας με τους ανθρώπους. Πριν ξαπλώσω άκουσα τη μητέρα  να λέει....συγγνώμη  για το καμένο τοστ... Ο πατέρας τη φίλησε!

Μίλησες βιαστικά, επιπόλαια, έκρινες άδικα, άσκοπα ή απλά εσφαλμένα. Και την ίδια συμπεριφορά δέχτηκες πιθανόν κι από τον αποδέκτη των λόγων σου, παίρνοντας έτσι ταυτόχρονα και οι δύο το διπλό ρόλο του θύτη και θύματος σε μια μάχη άνιση, αφού το αποτέλεσμα δε δικαιώνει κανέναν. Γιατί σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι μια σχέση που απέκτησε ρωγμή ή μια σχέση που τέλειωσε για πάντα.

Τα συναισθήματα νικητή και νικημένου, τελικά τα ίδια… απογοήτευση, πίκρα, στεναχώρια, θλίψη. Και μόλις καταλαγιάσει ο θυμός, αναδύονται όλα φανερώνοντας το μέγεθος της ρωγμής ή το τέλος της σχέσης.

Γιατί τα σκληρά λόγια που ειπώθηκαν δε γυρίζουν πίσω. Όπως ο χρόνος, προσπερνούν τη στιγμή αφήνοντας το αποτύπωμά τους ανεξίτηλο, να μας θυμίζει τα λάθη μας και τα ελαττώματα που δεν μπορέσαμε να ελέγξουμε. Να μας θυμίζει πως το κόστος είναι συχνά τεράστιο σε βάθος χρόνου σε σχέση με το επιφανειακό κέρδος του παρορμητισμού, του θυμού και του εγωισμού, που μπορούν εύκολα να καταστρέψουν τα πάντα και να διώξουν από κοντά μας ακόμη κι εκείνους που είναι οι πιο σημαντικοί…

Οι  στιγμές που έχεις πει λόγια σκληρά, λόγια που δεν εννοούσες, λόγια που πλήγωσαν, λίγο ή πολύ. Είτε λόγω θυμού που δεν μπόρεσες να ελέγξεις, είτε γιατί ένιωθες πως σε έπνιγε το δίκιο, το αποτέλεσμα το ίδιο: λόγια που ειπώθηκαν και δεν μπορούν να αναιρεθούν.

Αυτές τις μέρες των εγκλεισμών οι σχέσεις κρίνονται, τα λόγια και οι πράξεις μετρούν περισσότερο. Τελικά ο κορονοιός μας μαστιγώνει από παντού!!

Τα κρούσματα της υπεύθυνης ανευθυνότητας!

 

Κρούσματα κρούσματα  κρούσματα παντού και τα μυαλά στα κρούσματα του αόρατου ιού…. Δεκάδες, εκατοντάδες κρούσματα και πάει λέγοντας!  Κρούσματα εδώ, κρούσματα εκεί ,κρούσματα σε όλη τη γη!  Τελειωμό δεν έχουν. Πολλαπλασιασμό γνωρίζει μόνο αυτός ο ιός. Μας τρέχει και δε φτάνουμε.

Από τη μια όψη  του νομίσματος αυτό. Η  άλλη είναι πάλι γεμάτη κρούσματα. Και τι κρούσματα. Από αυτά που δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσει εύκολα κάποιο σιροπάκι, κάποιο χαπάκι, κάποια ενεσούλα!  Είναι ανίατα; Όχι, απλά δε τα δίνουμε σημασία γιατί δεν αφορούν την  σωματική μας ακεραιότητα κατά μια έννοια. Έχουν όμως την απόδοση τους  εις τη νιοστή δύναμη , γιατί μας κερδίζουν τα άτιμα. Μας τιθασεύουν, μας  εξιτάρουν, μας ανεβάζουν σε θρόνους «ευτυχίας».

Μη μου πείτε ότι δεν έχουμε κρούσματα ιδιοτέλειας, κρούσματα υπεύθυνης ανευθυνότητας; Ακόμη και στην πανδημία του κορωνοιού  εκμεταλλευόμαστε τους πάντες για την πάρτη μας. Γνώστες παντός επιστητού ιατρικού, νομικού, θεολογικού και σαφώς πολιτικού!  Για όλα  η γνώμη μου είναι σθεναρή. Μάχομαι τους μεν , κατακεραυνώνω τους δε. Η κορώνα επί της κεφαλής μου, ώστε να αντιμετωπίζω τα πάντα με την δική μου ταπεινότητα…. Ξεύρετε όμως ότι επί της πραγματικότητος  την τύφλα μας δεν καταλαβαίνουμε!

Βλέπω  τα μεγαλοσχήμονα πρόσωπα… πολλοί τους λένε τοπικούς ή εθνικούς άρχοντες…. Ξύνω την ρημαδοκούτρα μου σκεπτόμενος, μα δε μπορούν να πάρουν καμιά ευθύνη για κάτι στραβό βρε αδελφέ. Οκ κάτι πήγε στραβά κάτι δε λειτούργησε έτσι όπως το περιμένανε. Το εμετικό ότι καλώς τα κάναμε όλα  και φταίνε οι υπόλοιποι δείχνει μικρότητα δείχνει ότι δεν κάνεις ρε φίλε για τη θέση του σωτήρα, αφού στα δύσκολα κρύβεσαι μεταθέτοντας τα πάντα αλλού.

Αλήθεια φίλοι μου τι περιμέναμε; Και γιατί τους μεμφόμαστε; Εμείς έχουμε την στιβαρότητα να φωνάξουμε πως φταίμε;  Εεε;…. Ίδιοι με τους αρχόντους μας είμαστε, αλλιώς δε θα τους είχαμε εκεί  ψηλά.  Κι εμείς  ανοίγουμε τις πόρτες του φανταστικού βικτωριανού (μπλιάχ)  σαλονιού μας,  φορώντας την κορώνα και βερμπαλίζουμε….

Φταίνε οι παπάδες, φταίνε οι γάμοι, φταίνε οι δάσκαλοι, φταίνε…φταίνε….φταίνε….. βέβαια Χατζηπετρής να είναι καλά κι ας ψοφήσουν χίλια αρνιά!.... Εννοείται πως η υπεύθυνη ανευθυνότητα μας  αγκαλιάζει και φυσά ως δροσερό αεράκι το πρόσωπο μας, χαϊδεύοντας   την κώμη μας, αφού ξεχειλίζει από την υπέροχη και μοναδική φαία ουσία.

Σεβασμό προς τους  εκατοντάδες πάσχοντες  ΣΥΝανθρώπους μας μπορούμε να δείξουμε; προς τους νεκρούς αυτής της πανδημίας; Τους λίβελους  τις πάσες στις εξέδρες και τα κρυφτούλια «μην το πείτε πουθενά» είμαστε ικανοί να τα απορρίψουμε; Μήπως λέω μήπως αλλάξουμε τη ροή του ιού και μαζί κάθε ιού που μας βασανίζει εσωτερικά, μπας και μπούμε σε μια σειρά λογικής κι ευαισθησίας. Χλωμό το βλέπω  αλλά έχει ο Θεός…. Μιας κι ανέφερα το  Θεό, οι λαλίστατοι περί της  της Θείας Κοινωνίας κλπ….  Έχουν τόση γνώση, όση και για το τι υπάρχει  μέσα στη γκλάβα τους . Είναι τούτοι που την εκκλησιά την έχουν για γάμους, κηδείες, βαφτίσια, σαν έθιμα βέβαια. Όταν αποκτήσουν αληθινή γνώση τότε  το συζητάμε….

Και για να μην τους παίρνω από τα μούτρα όλους, να δώσω  αδελφικούς ασπασμούς και  σε αυτούς που βγάζοντας τα ράσα τους είχαν πάρει σβάρνα το καλοκαίρι τα κυκλαδονήσια κι όχι μόνο….

Πόση υποκρισία πια;;;

….«Έχουμε 24ωρες περιπολίες από την πυροσβεστική, είναι πραγματικά λίγο περίεργο να υπάρξει κακόβουλη ή παράνομη ενέργεια που δεν έχουμε δει». Ξεκινώ  με αυτές τις αράδες που έχουν αποτυπωθεί σε μέσα ενημέρωσης όπως: protothema.gr, voria.gr, vradini.gr, cuprustimes.gr, thessaliatv.gr και άλλα ων ουκ έστι αριθμός.  Αναφέρονται οι γραμμές αυτές σε δηλώσεις κάποιου που ανερυθρίαστα βγαίνει και μιλά για το θάνατο ενός ανήλικου κοριτσιού στην πόλη μας , χωρίς να προβληματιστεί ότι με αυτές τις κουβεντούλες του δημιουργεί ένα κλίμα.

Όλα καλά βαίνουν στα ωραία ερωτικά Τρίκαλα. Μια έφηβη χάθηκε. Και τι έγινε βρε αδελφάκι μου, η πρώτη ή η τελευταία είναι. Και εδώ που τα λέμε η κοινή γνώμη των νοικοκυραίων έβγαλε την απόφαση… Τα ήθελε! Δε τρίβεσαι στην γκλίτσα του τσομπάνη!  Κι οι γονείς τι έκαναν;  Την άφηναν να αλωνίζει;…. Εδώ στην ειδυλλιακή πόλη του Ασκληπιού οι νομοταγείς κυρ Παντελήδες  αποφάνθηκαν και συνοψίζουν την σκέψη τους πως λίγο περίεργο αυτό, εμείς θα το βλέπαμε κλπ κλπ κλπ…… Κάτω από το χαλάκι της εξώθυρας βουνό η σκόνη!!

Η  έννοια της ντροπής περισσεύει  για όλους ΜΑΣ.  Μια νέα ψυχή έφυγε χωρίς να γνωρίσει τίποτε από τη  ζωή. Χωρίς να βιώσει τα άγουρα χρόνια να μάθει και να ζήσει την ενηλικίωση της.  Αυτό βέβαια  δεν μας απασχολεί, γιατί δεν είναι η θυγατέρα  του Νούλα , δεν είναι η κόρη σου, δεν είναι η κόρη του «ευυπόληπτου» πολίτη, δεν είναι η αγέννητη κόρη  σου. Είναι η κόρη του άλλου του παρείσακτου του πληβείου. Αυτού ρε που καταπάτησε την ιερή μας πόλη, τη γλυκιά κι ιστορική!

Παναθεμά ΜΑΣ!  Φαρισαίοι  υποκριτές συμπολίτες! Η συγκατάβαση σε κάθε περίπτωση που δεν χτυπά το ρόπτρο μας, είναι  μηδενική, όπως και η ανοχή. Πιότερο όμως ο σκασμός! Δε το βουλώνουμε να σεβαστούμε τον πόνο μιας οικογένειας που έχασε ένα βλαστάρι της. Έχουμε βρε έστω την παραμικρή  γνώση του πόνου του άλλου;..Όχι βέβαια! Ρίχνουμε ευθύνες με έντεχνο πλάγιο τρόπο.  Να κλείσει το θέμα που δε μας αφορά βέβαια γρήγορα. Πόσες μέρες θα περάσουν;  Δέκα, δεκαπέντε, είκοσι;  Πάμε για άλλα …….

Είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά σήμερα. Είναι πολύ πολύ ψυχοφθόρο να μη μπορείς να βοηθήσεις τα παιδιά σου σε στιγμές που η ζωή τους περνά από στενωπούς φθοροποιούς. Μη γελιόμαστε όσοι έχουμε παιδιά γνωρίζουμε. Όσοι πάλι δεν έχουν καλά θα κάνουν να είναι προσεχτικοί με τα αναθέματα και τις ρήσεις τους!

Το τραγικό συμβάν αποτελεί εν τέλει απόρροια της πατριαρχίας και του συντηρητισμού. Μια 16χρονη έφυγε από κοντά μας. Υπάρχουν οι υπεύθυνοι , όπως και οι τρόποι να βρεθούν.  Το κορίτσι  να το αφήσουμε να αναπαυθεί, οι κρίσεις μας βιάζουν τη μνήμη του.   Θέλω να πω ότι δε φτάνει να λέμε πως τη γυναίκα δε τη χτυπάμε ούτε με τριαντάφυλλο, οφείλουμε την πατριαρχία και το συντηρητισμό να τους τσακίζουμε σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας μας. Οι γυναίκες δεν πρέπει να σιωπούν και όλοι εμείς να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας το ρόλο μας ως άνθρωπο. Όποιος βλέπει φύλα απέναντι στις μάχες με τις διακρίσεις πλανάται πλάνη οικτρά και ζει στη λίθινη εποχή…..

Η παροιμία λέει… «Έχετε γεια γειτόνισσες πάω να κοινωνήσω κι άμα γυρίσω από την Εκκλησιά, έρχομαι να σας βρίσω»

12 Ευζωνάκια τ αποφασίσανε......

Κάποιες παλιότερες εποχές στίχοι τραγουδιών δημοτικών πιότερο  έκλειναν μέσα τους τον πόνο για την άλωση της Πόλης και το πάρσιμο της Μεγάλης Εκκλησιάς από τους Οθωμανούς , στύλωναν την πίστη των Ελλήνων ότι «πάλι με χρόνια με καιρούς….». Θρύλοι πολλοί γράφτηκαν για την πόλη των πόλεων, την Βασιλεύουσα την πανέμορφη Κωνσταντινούπολη. Όσοι ταξίδεψαν κατά τα στενά του Βοσπόρου, τη θάλασσα του Μαρμαρά και τον Κεράτιο, έχουν βιώσει  με το δικό τους τρόπο το μεγαλείο, την λαμπρή ενέργεια που πηγάζει από αυτό το αρχιτεκτονικό οικοδόμημα. Μόνο που το δέος δεν είναι για την κατασκευαστική μοναδικότητα, μα περισσότερο για την αίγλη των αιώνων, την θρησκευτική της αφεντιά την  Ορθόδοξη πίστη. 

Ένα μνημείο που αιώνες στέκεται χωρίς να δείχνει ίχνη παλαιότητας, γιατί πρεσβεύει πάντα το νέο το καινούριο το αψεγάδιαστο. Κι αυτό το οφείλει στο ότι εκπροσωπεί τον ένα Θεό. Κι όμως  με την άλωση άρχισε να εκπροσωπεί κι έναν άλλο Θεό ξένο για μας, εχθρό Θεό με ένα περίεργο όνομα  σιχαμένο για τους περισσότερους από μας.  Κι αφού για εκατοντάδες χρόνια μιάνθηκε η Αγία τράπεζα της Μεγάλης Εκκλησιάς, πριν από κάποιες δεκαετίες  ένας Τούρκος θέλησε να κάνει άνοιγμα στην Δύση και την έκαμε Μουσείο μέγα και τρανό, να θαυμάζεται από εκατομμύρια επισκέπτες.  Αυτός ο Τούρκος είναι εκείνος που ξερίζωσε εκατομμύρια ανθρώπους Έλληνες κι όχι μόνο από τα σπίτια τους και σκότωσε με τις ορδές του εκατοντάδες χιλιάδες .

Με την ανακοίνωση της λειτουργίας της Αγίας Σοφίας ως τεμένους, ένα σφίξιμο το ένιωσα. Λυπήθηκα μα και προβληματίστηκα. Σκέφτηκα….. ας αφήσουμε τους  «γείτονες» κι ας πιάσουμε τους εαυτούς μας. Παρατηρώ τις αλλοπρόσαλλες  ανακοινώσεις που αγγίζουν τα όρια του ύψους ή του βάθους, του φωτός ή του σκοταδιού, από ειδικούς ,από ανειδίκευτους, από σοφούς, από μωρούς. Μια τρικυμία εν κρανίω την πήρα.  Εκείνο που αναρωτιέμαι είναι πως μια φορά να μονιάσουμε για ένα ζήτημα σοβαρό δεν γίνεται. Πιστέψτε με ….αν για το θέμα της Αγίας Σοφίας, που το θεωρώ και λίγο υποκριτικό,  λειτουργούμε τοιουτοτρόπως, σε ζητήματα ζωής και θανάτου τι κάνουμε;….. περιμένουμε χείρα βοήθειας από την Δύση!  Ποια ακριβώς δύση;  Εκείνη που  οι σταυροφόροι της ασέλγησαν  στην Εκκλησιά της Πόλης; Η Δύση  που μόνο συμφέροντα υλοποιεί από το 1821 και μετά στην κούτρα μας. Το χειρότερο είναι πως  εμείς τους έχουμε δώσει τα ηνία, γιατί απλά λειτουργούμε ως υποστηρικτές των «φραγκολεβαντίνων» ή «άλλων δυνάμεων». 

Λυπάμαι από την  άλλη και τους πολίτες της Τουρκίας. Τους σκεπτόμενους που βλέπουν το μέλλον. Υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί, μα δυναστεύονται από ένα καθεστώς περίεργο που στηρίζεται σε βάσεις των γνωστών δυτικών πολιτισμών, όπως αυτοί που ξεπάστρεψαν εκατομμύρια ιθαγενείς όταν θέλησαν να δημιουργήσουν ένα «έθνος» . Όταν  οι σκλάβοι κοσμούσαν τις απαστράπτουσες αυλές των μεγάρων τους. Μωρέ τίποτε δεν άλλαξε τίποτε!...

Η Αγία Σοφία η Μεγάλη Εκκλησία, το μοναδικό αυτό μνημείο, δε χάνει τίποτε από την αξία της, όχι σα μνημείο μα σαν έννοια τόπου λατρείας των Ορθοδόξων χριστιανών. Όπως αναφέρει κι ο Μητροπολίτης Αργολίδας Νεκτάριος…. «Ένας πιστός μουσουλμάνος, αισθάνεται άνετα όταν βρίσκεται στο Μπλε Τζαμί. Το ωραιότατο κατά τα άλλα, κτίριο αυτό, τον εκφράζει. Εκφράζει την πίστη του σ’ ένα Θεό όπως τον θέλει το Κοράνιο. Πώς μπορεί όμως να αισθανθεί άνετα σ’ ένα ναό την Αγία Σοφία, που εκφράζει έναν άλλο Θεό που δεν έχει σχέση με τον Θεό που πιστεύει;  Όλα αυτά, είναι αντίθετα με την πίστη του. Θα ‘λεγα η Αγία Σοφία, αναιρεί την πίστη του μουσουλμάνου».

 Εν κατακλείδι να γνωρίζουμε ότι κάθε αλαζόνας που νομίζει ότι κρατάει στα χέρια του την εξουσία του σύμπαντος κόσμου, κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα θα διαψευστεί. Η ιστορία το έχει δείξει πολλές φορές. (Ισχύει για όλους μας!!!)

ΥΓ: Πραγματικά οι βυζαντινοί μαχητές των σημαιών των μπαλκονιών και των συνάξεων που βρίσκονται; Οι ρητορεύοντες άρχοντες ημών και οι χειροκροτητές τους διάγουν την θερινή ραστώνη;  Άλλωστε άσε βρε αδελφέ, ποιος κουτός Έλλην θα νοιαστεί για ένα γήπεδο με το όνομα Αγιά Σοφιά;;;;……. Όταν δείτε τα ευζωνάκια σφυρίξτε μου κλέφτικα να βάλω το φέσι γιατί μας φεσώσανε κανονικά… όχιιι οι γείτονες μα οι άλλοι με τα φράκα τις γραβάτες και τα βαλς!