Ο υποκριτής!

Γεια σας! Να συστηθώ… Είμαι ο υποκριτής ….και νιώθω τόσο όμορφα που είμαι υποκριτής και υποκρίνομαι. Ξέρετε γιατί; Μα είναι τόσο απλό. Ασχολούμαι με τους υπόλοιπους, δηλαδή εσάς. Μια ηδονή την εισπράττω κάθε φορά που μιλώ και γράφω για τα συμβαίνοντα γύρω μου, έξω από την εξώθυρα μου και πιο πέρα δηλαδή. Γιατί το να έχω τη σκέψη προσηλωμένη στο τι και πόσα  προβλήματα έχουν οι γύρω-γύρω από μένα σε ακτίνα μέχρι τη σελήνη, αυτό με καθιστά ιδιαίτερα αναπαυμένο. Βρίσκομαι όλη μέρα σε ηλιόλουστη διάθεση. Με απασχολούν μόνο οι άλλοι. Κι αυτό συντηρεί  το πολτοποιημένο μου μυαλό απαραβίαστο. Ο σάκος που κουβαλάτε  με θρέφει,  με συντηρεί. Αναζωογονούμαι από το οξυγόνο της θλίψης, του πόνου, της κακομοιριάς , του μαρασμού,  αρκεί να μην είναι προσωπικά μου. Το  μου το έχω θάψει και καλλωπίζω το οι άλλοι οι υπόλοιποι….εσείς!

Τι ευχάριστη αίσθηση να κλίνω γόνυ συμπάθειας στα προσφυγόπουλα που χάνονται. Πόσο με ανεβάζει η συμπόνια στο δυστυχισμένο παιδάκι που ταλαιπωρείται από την υγεία του. Δάκρυ κυλά από τους οφθαλμούς μου στη θέα των βίαιων επιθέσεων στρατιωτών σε άμαχους.  Ταράζομαι από τα θύματα των φυσικών ή άλλων καταστροφών.

Βγαίνω τότε με περίσσιο θάρρος να αντιμετωπίσω όλα αυτά τα κακώς κείμενα μέσα από κείμενα και λόγια παρηγοριάς. Χτύπημα στην πλάτη σαν  σπρώξιμο στην άβυσσο. Εγώ όμως το κάνω για να μη βλέπω τίποτε άλλο εκτός από την κάπνα, την στάχτη των κακών που υπάρχουν γύρω μου.

Αυτοαπασχολούμαι με τις δράσεις που θα δώσουν μήνυμα και ζωή (έτσι λέω) βολτάροντας, πίνοντας το ποτό μου, τρώγοντας το σινιάλ μπιφτέκι μου, ακούγοντας αγαπημένες  μελωδίες, φορώντας τα φιρμάτα ρουχαλάκια μου, για  ένα καλό σκοπό όμως, όπως εγώ τονίζω. Να βοηθήσω τους ανήμπορους, τους κατατρεγμένους, τους δύσμοιρους. Ναι …ναι… η παρηγοριά, η αγκάλη μου, η προσφορά μου,  αγγίζει την αγιοσύνη. Μιμούμαι την βιωτή των αγίων κλείνοντας ευλαβικά το γόνυ προς το Θεό, πως έπραξα το ιερό μου καθήκον!

Κι έτσι πέφτω  για νανάκια μέσα στη θαλπωρή του μεταξωτού παπλώματος….. Ο Μορφέας με παρηγορεί μετά από την τόσο κοπιαστική  μέρα. Αλήθεια κοπίασα πολύ να σκεφτώ και να ασχοληθώ με το ότι συμβαίνει γύρω-γύρω κι έτσι κλείνουν τα μάτια μου με την αίσθηση της ολοκλήρωσης μου μέσα από τα καλά των ενασχολήσεων μου….

Ονειρεύομαι πως όλα τα έχω λύσει.  Οι γύρω μου έχουν γιατρευτεί. Οι πόλεμοι σταμάτησαν. Οι καταστροφές τέλεψαν.  Όλα στον πλανήτη μέχρι το φεγγάρι λειτουργούν με τελειότητα, ηρεμία, τάξη.. Κανένα πρόβλημα δεν υφίσταται…..

Και ξάφνου πετάγομαι κάθιδρος φωνάζοντας!!.... Τώρα με τι θα ασχολούμαι πλέον;;;; Αν δεν υπάρχουν προβλήματα στους γύρω μου, έχω λόγο ύπαρξης;;; Καταστράφηκα γιατί θα σκέφτομαι μόνο τα δικά μου και δε θέλω να σκέφτομαι τίποτε για μένα, γιατί εγώ δεν έχω προβλήματα εφόσον έχουν οι άλλοι. Υπάρχω  και ζω  για τα προβλήματα των υπολοίπων! Αν δεν… τότε πεθαίνω!!

Όχι! Δεν θέλω να πεθάνω, εγώ δε θα πεθάνω……

Ας κάνω ένα πόλεμο μια καταστροφή και κάτι άλλα μικροπράγματα για να ζήσω……

Εσείς οι άλλοι....

 
Τι στο καλό είσαστε εσείς οι άλλοι; Είσαστε τα χαλασμένα μυαλά που δεν μπορείς να προγραμματίσεις. Οι απροσκύνητοι του χρήματος και του διαολεμένου συστήματος.
Αυτοί που προτιμούν να πετάνε στα σύννεφα απ’ το να σέρνονται μέσα στη λάσπη.
Τα στόματα που δεν κλείνουν, οι γλώσσες που μιλάνε και δε γλείφουνε κοκαλάκια.
Τα κλειστά αυτιά στα ουρλιαχτά των φερέφωνων. Οι συχνότητες που δεν πιάνουμε. Εσείς  που πέσατε στη φωτιά για να ζεσταθούμε εμείς οι υπόλοιποι.
Εσείς που ο Θεός έφτιαξε την Κυριακή για και να κηρύξετε την Αγάπη σ όλη τη γη με πράξεις, με ένα αγιοκέρι κι όχι με παρελάσεις.  Εσείς ντε που δε λογαριάσατε τίποτα ιερό, επειδή άλλο ιερό δεν έχετε. Είστε αυτοί  που ζητάνε συγγνώμες απ’ τα παιδιά τους. Το χαμένο μεροκάματο. Η ασταμάτητη γκρίνια.
Εσείς που κάθε κουβέντα τη γυρίζετε στο μόνιμο φτερούγισμα της καρδιάς σας.
Εσείς που κανείς δεν μπορεί να σας καταλάβει, επειδή δεν μπαίνετε στον κόπο να εξηγήσετε.
 Εσείς  οι φωνακλάδες και οι υβριστές, οι φτωχοί και οι πλούσιοι που πιάνονται αγκαζέ χωρίς να κοιτάνε το πρόσωπο που αντιστοιχεί στον αγκώνα που σφίγγουν.
Οι γιατροί, οι έμποροι, οι δάσκαλοι, οι σουβλατζήδες, οι σερβιτόροι, οι λογιστές, οι ταξιτζήδες, οι καλλιτέχνες, οι παπάδες…..
 Είσαστε αυτοί που έφτιαξαν τη μαγεία. Αυτοί που παράγουν το οξυγόνο μας. Εσείς που δε φύγατε ποτέ. Εσείς που τους διώξατε όλους. Οι πρόσφυγες του μοντερνισμού.
Τα τσομπανόσκυλα μιας Ιδέας. Κορμιά ταξιδεμένα και μόνιμοι κάτοικοι, Βόρειοι και Νότιοι, επαρχιώτες και μετανάστες, γυναίκες, άντρες,  παιδιά και ζωντανοί νεκροί.
Είσαστε οι βρεγμένοι από τις καταιγίδες, οι τσουρουφλισμένοι από τον ήλιο, οι παγωμένοι από τους ανέμους. Είσαστε οι ζαλισμένες νύχτες.  Είσαστε τα σπασμένα παράθυρα από τις πέτρες του μίσους.
Αυτοί που βούτηξαν στα λασπωμένα νερά, στις πλημμύρες για να  σώσουν, να μην πνιγεί η Ιδέα. Αυτοί που προχωρούν πάντα ευθεία προς την κοινή ουτοπία τους.
Η κλοτσιά στο στομάχι. Η παράνοια ζωγραφισμένη σε καρτ ποστάλ. Η καθαρή βρομιά που λερώνει τα ατσαλάκωτα  πανωφόρια μας. Το άγχος των καλοντυμένων.
Αυτοί που αγαπάνε κι όχι αυτοί που μισούν. Αυτοί που ξέρουν πόσα ξέρουν κι όχι αυτοί που τα ξέρουν όλα.
Είσαστε η αιτία, όχι η αφορμή. Το νερό στα μούτρα του λιπόθυμου. Αυτοί που θα μπουν μπροστά.
Οι σφιγμένες γροθιές κόντρα σε κάθε δυνάστη, δικό μας ή ξένο. Οι γυρισμένες πλάτες στα παλαμάκια μας. Η σπορά των αιώνιων νικητών. Η  αυτοκαταστροφή. Το πάθος . Η περηφάνια σας. Είσαστε τα παιδιά που δε μεγαλώσανε. Είσαστε η νιότη που δε κάποιοι δεν ζήσανε. Είσαστε οι ζωές που δε θ’ αφηγηθεί κανείς….
Πόσο, μα πόσο θέλω να είμαι κι εγώ  μια κουκίδα, μια πινελιά, ένας σπόρος  μέσα σ αυτό το Εσείς….

Αλήθεια…. Ανοίγουν τα σχολεία;;;;

Πιο παλιά με έτρωγε η αγωνία να περάσουν οι μέρες του καλοκαιριού και της ανεμελιάς, για  να ανοίξουν τα σχολεία, να ετοιμαστώ, να στυλωθώ, να ψηλώσω τη σκέψη, να μπω φουριόζος στην τάξη. Αυτά όμως σε παρελθοντικό χρόνο.

Σήμερα , αλλά κι εδώ δυο- τρία χρόνια τώρα, αισθάνομαι  άγχος, κούραση, μια ομίχλη θλίψης να με περιτυλίγει. Νιώθω μαζεμένος κι επιθυμώ να κρύβομαι. Χρήζω ψυχαναλυτικής έρευνας; Γιατί συμβαίνει αυτό;  Μέρες τώρα το σκέφτομαι. Βρε μπας κι είναι τα  τριάντα plus  χρόνια δουλειάς;  Βρε μπας και τεμπέλιασα; Πολλά  τα ερωτηματικά… μηδαμινές οι απαντήσεις. Τίποτα ξεκάθαρο, τίποτε κρυστάλλινο.

Τούτες τις  σκέψεις μου  επιθυμώ να τις μοιραστώ με όσους και όσες τις αφουγκραστούν.   Θαρρώ πως είναι ενοχλήσεις περισσότερο και λιγότερο φόβος, ή μήπως το αντίστροφο; Μπορεί και τα δυο σε πακετάκι.

 Το σχολείο λοιπόν σήμερα,  έχει κλειδωθεί από όλους μας, ταλαιπωρώντας  τα έρημα παιδάκια ,που άγονται και φέρονται σε εξάωρη ή και εννιάωρη  εξάντληση. ( Δεν μπαίνω στις απογευματινές ασχολίες τους, γιατί  εκεί ξεπερνιέται η όποια λογική).  Από τη μια έχουμε ολοκληρωμένα συστήματα μάθησης . Κι είναι τόσα πολλάαααα σα τους κόκκους μιας αμμουδερής παραλίας , βυθίζοντας τα παιδιά μας στην άχρηστη κτήση ακόμη πιο άχρηστων γνώσεων.  Βαθιά νυχτωμένα τα παιδιά μας….. βαθύτερα εγώ ο δάσκαλος. Κι όλα αυτά για μια εικόνα ψεύτικη, μια ουτοπική πραγματικότητα.

Τρέχω το χρόνο στο μέλλον  και βρίσκω τους σημερινούς μαθητές ….. το Βασίλη, την Εβελίνα, τον Γιώργο, την Αλεξάνδρα, εικοσάρηδες πλέον . Τους ρωτώ: Πείτε μου τι θυμάστε από  το πέρασμα σας στο σχολείο….. Κι απαντούν όλοι  με μια φωνή…. ΤΙΠΟΤΕ!!  Ένα κενό μνήμης, ένα μαυρισμένο πορτρέτο. Το κοιτάς και δακρύζεις, γιατί όλα τα συστήματα μάθησης, η τεχνολογία, το γράψε σβήσε, το διάβασμα, δεν προσέφερε κάτι, ή  μπορεί κάτι τι ελάχιστο.

 Επανερχόμενος στη μίζερη σημερινή πραγματικότητα, να το άγχος  με το «άνοιγμα» του σχολείου, γιατί  βλέπω  γονείς  να υψώνουν  ως δήμιοι το σπαθί πάνω από το κεφάλι μου, μη τυχόν και πειράξω τα παιδιά τους. Αυτοί οι γονείς που δεν έχουν βάλει ούτε το παραμικρό όριο στα βλαστάρια τους, που τη λεξούλα ΜΗ την έχουν γραμμένη στα παλιά τους υποδήματα. Αυτοί που ακόμη και μέσα στις τάξεις  «βρίσκονται» παρακολουθώντας τι θα πω για το παιδί τους. Όταν  ο «μικρός τύραννος» γυρίσει στο σπίτι και αναφέρει κάτι….. τότε  η Ιερά Εξέταση εφορμά για να με  καθαρίσει ως ανάλγητο, άχρηστο, αυθάδη, ιταμό δάσκαλο, γιατί τόλμησα να παρατηρήσω το παιδάκι τους.

Με ενοχλεί το σχολείο που ανοίγει χωρίς να ενδιαφέρεται για την ηρεμία του, την ανάπτυξη των συναισθημάτων των παιδιών, στηριζόμενο στην ύλη κι  αυτό το ρημάδι «λιγο έτσι –λίγο αλλιώς».  Αντί για τη σύμπνοια τη συνεργασία από την πρώτη μέρα τι συναντούμε;… βλέπουμε να φτάνουν σε σημεία  αξιοθρήνητοι γονείς να δημιουργούν  «σκηνές»  προς εμένα τον καλοκαιρινό καλοπερασάκια . Αυτό είναι το λιγότερο βέβαια γιατί  ακολουθούν οι κοκορομαχίες μεταξύ γονέων με έπαθλο  τα  κεκτημένα των κανακάρηδων τους…..  Με ενοχλούν κι αυτά τα πιτσιρίκια που αφημένα στην απολυτότητα της αφελούς τους ελευθερίας, προσπαθούν να κάνουν κουμάντο πρώτα στο σπιτικό τους και κατόπιν  στο περιβάλλον του σχολείου.

Με φοβίζει το άνοιγμα του σχολείου όταν εγώ ο δάσκαλος πηγαίνω μπερδεμένος από το συνεχόμενο βομβαρδισμό των ανωτέρων μου, που όλα τα δίνουν για το καλό μου, μα πιότερο λένε για το καλό των μαθητών μου. Δε με αφήνουν να ηρεμήσω, να είμαι απλός να χορτάσω το χαμόγελο των παιδιών, να τους δώσω το δικό μου, να  αισθανθώ –μοιραστώ την αγάπη μαζί τους, να γεμίσει η αγκαλιά μου. Αν κι αυτή η αγκαλιά μπορεί να γίνει το κρεματόριο για μένα τον δάσκαλο, γιατί όλα μα όλα τα λειτουργούμε με την μεμψιμοιρία της  βλακείας μας.

 Επιμένω να μη  θέλω να ανοίξουν τα σχολεία, δε τα χρειαζόμαστε, δε βοηθούν πια έτσι πως λειτουργούν. Δημιουργούν μια κοινωνία αντιπάλων. Προσπαθεί το έρημο σχολείο να κάνει τα παιδιά συνεργάτες…. και μετά το  μεσημεριανό κουδούνι όλα στράφι!! Τι στο καλό κάνουμε ;;; Κάτι στραβό έχουμε φτιάξει.

Κλείνω  και τελειώνω το καταθλιπτικό αυτό κειμενάκι…. Μπορούν να αφήσουν στην ησυχία του το σχολείο , να μην μπλέκονται στα πόδια μου, να μη με εκμεταλλεύονται, να μην προσπαθούν να δημιουργούν εικονικές πραγματικότητες; ….Αν….  και λέω αν …γιατί δε πρόκειται τα συμφεροντολογικά θηρία  της κοινωνίας να με αφήσουν, αν λέω απομακρυνθούν όλοι αυτοί οι δήθεν και καθαρίσει το τοπίο από τους ειδικούς ηλίθιους, τότε να δείτε πόσα σχολεία θα είναι ανοιχτά, φωτεινά, αληθινά….!!!

Οι χαρτοπόντικες!

Δυσκολεύτηκα να βιώσω , να κατανοήσω, να αισθανθώ  το πέρασμα των εκλογών . Δε ξεύρω για σας. Μα σαν τον καύσωνα που με ενοχλεί, με δυσανασχετεί, με βαρυγκωμά… μέσα στον ιδρώτα, τη βαριά δυσκολεμένη ανάσα, τις  απλυσιές, τις ανέντιμες μυρωδιές….. κάπως έτσι πέρασε από πάνω μου ο προεκλογικός αγώνας. Έψαχνα με αγωνία την δροσερή πηγή του τέλους, την ομπρέλα που θα κρύψει την κάψα. 

Κι έφτασε η Κυριακή κοντή γιορτή!  Τέλος η παραζάλη.  Κάποιοι νίκησαν. Άλλοι έχασαν. Όλοι όμως θωρούνται ως νικητές στον καλόν αγώνα της εκλογικής πάλης.  Όμως κατά γενική ομολογία νικήτρια είναι η Δημοκρατία.  Η Δημοκρατία των χαρτοπόντικων!

Μα τι φράση είναι αυτή;  Τσίπα δεν έχω πάνω μου, να χαρακτηρίζω τη δημοκρατία που φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού, σαν χαρτοπόντικα;  Ας σκεφτούμε λιγάκι τα ψηφοδέλτια που βάλαμε σε ένα φάκελο από χαρτί δεν είναι;

Περνούν οι μέρες και εν μέσω θέρους ανοίγει η Βουλή, ορκίζονται οι νεοεκλεγμένοι βουλευτές- βουλευτίνες ή βουλεύτριες.  Και μετά τα συχαρίκια, να το χαρτομάνι. Οι νόμοι τα διατάγματα, τα άρθρα. Χιλιάδες σελίδες χαρτιού μας διαφεντεύουν. Τα σημεία στίξης, τα φωνήεντα με τα σύμφωνα, κολυμπούν σε τόνους χαρτιού. Άλλα πνίγονται, άλλα ασθμαίνοντας φτάνουν στην ακτή. Ο θάνατος σου η ζωή μου για τις λέξεις-φράσεις που καταθέτουν  τα προς ψήφιση νομοθετήματα. Κι οι υπεύθυνοι των χαρτιών που γράφουν, σβήνουν, αντιγράφουν, ξεγράφουν, παραγράφουν…. Εν τέλει υπογράφουν.  Κι όλο το χαρτονομοθέτημα αυτό, πλέει στη θάλασσα της  δημοκρατίας μας. Είναι όλα τούτα που μας διαφεντεύουν, μας υποχρεώνουν, μας δικαιώνουν, μας αδικούν, μας ταλαιπωρούν, μας ευχαριστούν. Μόνο που τη χαρά της ζήσης δε μας αφήνουν να την γευτούμε. Όλοι οι χαρτοπόντικες ανακατεύουν την σούπα και την κάνουν άλλοτε αλατισμένη, άλλοτε πικάντικη, και πάντα ίσα-ίσα να νιώσουμε τη γεύση της, χωρίς να χορτάσουμε από δαύτη.

Οι χαρτοπόντικες  κουνούν τα χαρτιά βυθίζονται πάνω σ αυτά, ποτέ όμως μέσα τους. Αφήνουν εμάς να πνιγούμε σ αυτή τη χαρτοθάλασσα. Σα παμπόνηρα πλασματάκια που είναι , βάζουν ομοιώματα χάρτινους  χαρτοπόντικες κι εξαφανίζονται  από τις πίσω θύρες για να θηρεύσουν τη ζωή, που με τα χαρτονομοθετήματα αρνούνται σε όλους εμάς.

Άσε που έχουν και τη μέγιστη ευθύνη για την κατασπατάληση χαρτιού. Σα συνέπεια είναι ο καύσωνας που βιώνουμε, είτε με εκλογές, είτε χωρίς, να είναι και  με δική τους υπαιτιότητα  λόγω κλιματικής αλλαγής. Τόσα δάση ξεπαστρεύονται για τη χρήση χαρτιού.

Ο δρόμος  των χαρτιών   είναι ατελείωτος.  Δε σταματά πουθενά.  Ότι και να κάνουμε  ακόμη και φωτιά να τα βάλουμε, βρίσκουν τον τρόπο να μας διαφεντεύουν. Και το χρήμα χαρτί  είναι….

 Εν τέλει ξέρετε γιατί δε μπορούμε να ξεφύγουμε από τους χαρτοπόντικες;  

Μα απλά ας κοιτάξουμε τον καθρέφτη μας και θα μάθουμε αμέσως…. Μετά ας ρίξουμε στη θάλασσα βαρκούλες χάρτινες, κατάλευκες όμως σα τα όνειρα που χει ο καθένας μας. Γιατί μοναχά τα όνειρα είναι καθάρια.

«Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη ακρογιαλιά, αν με πίστευες λιγάκι θα 'σαν όλα αληθινά…..»

Καλό καλοκαίρι και χωρίς χάρτινες σκέψεις!

Κάτι για τις εκλογές.....

Με την πολιτική και τους εκφραστές της δεν έχω ασχοληθεί κι ούτε προτίθεμαι. Κάνω μιαν εξαίρεση σήμερα. Από την άλλη μεριά πιστεύω πως όλα είναι θέμα «πολιτικής»  στη ζωή, στην καθημερινότητα, στις ανθρώπινες σχέσεις… ειδικά σε αυτές.

Δυο βδομάδες απομένουν από ότι γνωρίζω για τις εκλογές… εκτός κι αν συμβεί κάτι τρομερό όπως… να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας. Παρατηρώ την κινητικότητα των υποψηφίων, που δεν έχει καμιά σχέση με την κινητικότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Πραγματικά φουντώνω μ αυτά που βλέπω και διαβάζω. Κι επειδή δεν θέλω να πάρω χαπάκια , ας αραδιάσω τις ατάκτως ερριμένες σκέψεις μου να τις μοιραστώ μαζί σας….

Πριν μια τετραετία έγιναν εκλογές και αποφάσισε ο Έλληνας – Ελληνίδα το μέλλον του… Σήμερις πάλι εκλογές για το επόμενο τετραετές μέλλον….

Οι ερίτιμοι-ες κατά πάντα και δια πάντα υποψήφιοι-ες, έχουν εφορμήσει από άκρου εις άκρον του τόπου μας. Πολύ καλά κάνουν να έχουν επαφή με τους πολίτες. 

Τώρα αρχίζει το φούντωμα…. Και ρωτώ, όταν πριν τέσσερα χρόνια σα χθες δηλαδή κάποια κόμματα παρέπαιαν, καταβαραθρώνονταν στην πολιτική άβυσσο, που ήταν κάποιοι υποψήφιοι-ες κρυμμένοι; Γιατί δεν ανάλαβαν τότε την ευθύνη να βγουν μπροστά να στηρίξουν την παράταξη τους ,να σταθούν υπερασπιστές των ιδεών τους;  Να σας πω κύριοι και κυρίες…. Παίζατε κρυφτούλι πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι, εικοσιπέντε …φτου και βγαίνω…… Όμως που να σας βρουν μέσα στα λαγούμια που είχατε κρυφτεί σαν ασπάλακες!  Όταν οι παρατάξεις σας εκλιπαρούσαν να σταθείτε δίπλα, να βγείτε μπροστά εσείς  καίγατε ξύλα στο τζάκι ή τρυγούσατε αμπελάκια…. Εμ βέβαια δεν είσαστε τότε έτοιμοι-ες να αναλάβετε τις ευθύνες , είχατε μιαν ανωριμότητα τότε. Τώρα που ωριμάσατε, μάλλον πάτε για σάπισμα, προτάξατε τα στήθη σας για το καλό των κομμάτων σας. Τώρα που η πλάστιγγα γέρνει , μπήκατε στη σειρά να πάρετε το συσσίτιο. 

Ορισμένοι-ες  όμως  στις δύσκολες  στιγμές είχαν το θάρρος-θράσος  κι αγωνίστηκαν γι αυτό που πρεσβεύουν, άσχετα αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε. Τούτο και μόνο περιποιεί τιμή!

Από την άλλη μεριά μια φορά κι ένα καιρό τέσσερα χρονάκια πριν,(σα παραμύθι ε;) πολλοί-ες , έτρεχαν με τα κόμματα που είχαν το πάνω χέρι κι αγκαζέ σουλάτσαραν στις παρυφές της δόξας έτοιμοι-ες να αρπάξουν τις δάφνες των νικών.  Και τώρα;;; που σα να αλλάζει ο καιρός, σα να φυσάει αλλού …όπου φυσάει ο άνεμος κι εσείς… Ποιος είστε; Δε σας γνωρίζω; Ο κύριος-α απουσιάζει..εγώ φιλιπινέζο υπηρέτη….

 Βέβαια…. μ αυτό τον τρόπο ξεκαθαρίζετε μόνοι σας  ποιοι-ες είστε  άξιοι –ες, ικανοί-ες. Γιατί όσοι αγωνίστηκαν και αγωνίζονται σε δύσκολους καιρούς , μέσα σε πολιτικές τρικυμίες γι αυτούς, φαίνεται πως είναι άξιοι να εκπροσωπούν τους πολίτες μιας χώρας. Όσοι  αγωνίζονται μέσα από γυάλες και πολιτικά λιμανάκια, τούτοι στις δυσκολίες των πολιτών θα την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια….

Στο χέρι των Ελλήνων πολιτών βέβαια είναι αν επιθυμούν  ΑΞΙΟΣ-ΙΚΑΝΟΥΣ ή απλά ΙΑΝΟΥΣ.

ΥΓ: Εύχομαι καλό αγώνα σε όλους-ες, παρόλο που δε συμφωνώ με τους τρόπους (τα φυλλάδια τα κρατώ για το μέλλον) ….ευελπιστώ δε να μη ξαναγράψω για πολιτική, εκτός κι αν με φάει το φούντωμα!