Οι χαρτοπόντικες!

Δυσκολεύτηκα να βιώσω , να κατανοήσω, να αισθανθώ  το πέρασμα των εκλογών . Δε ξεύρω για σας. Μα σαν τον καύσωνα που με ενοχλεί, με δυσανασχετεί, με βαρυγκωμά… μέσα στον ιδρώτα, τη βαριά δυσκολεμένη ανάσα, τις  απλυσιές, τις ανέντιμες μυρωδιές….. κάπως έτσι πέρασε από πάνω μου ο προεκλογικός αγώνας. Έψαχνα με αγωνία την δροσερή πηγή του τέλους, την ομπρέλα που θα κρύψει την κάψα. 

Κι έφτασε η Κυριακή κοντή γιορτή!  Τέλος η παραζάλη.  Κάποιοι νίκησαν. Άλλοι έχασαν. Όλοι όμως θωρούνται ως νικητές στον καλόν αγώνα της εκλογικής πάλης.  Όμως κατά γενική ομολογία νικήτρια είναι η Δημοκρατία.  Η Δημοκρατία των χαρτοπόντικων!

Μα τι φράση είναι αυτή;  Τσίπα δεν έχω πάνω μου, να χαρακτηρίζω τη δημοκρατία που φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού, σαν χαρτοπόντικα;  Ας σκεφτούμε λιγάκι τα ψηφοδέλτια που βάλαμε σε ένα φάκελο από χαρτί δεν είναι;

Περνούν οι μέρες και εν μέσω θέρους ανοίγει η Βουλή, ορκίζονται οι νεοεκλεγμένοι βουλευτές- βουλευτίνες ή βουλεύτριες.  Και μετά τα συχαρίκια, να το χαρτομάνι. Οι νόμοι τα διατάγματα, τα άρθρα. Χιλιάδες σελίδες χαρτιού μας διαφεντεύουν. Τα σημεία στίξης, τα φωνήεντα με τα σύμφωνα, κολυμπούν σε τόνους χαρτιού. Άλλα πνίγονται, άλλα ασθμαίνοντας φτάνουν στην ακτή. Ο θάνατος σου η ζωή μου για τις λέξεις-φράσεις που καταθέτουν  τα προς ψήφιση νομοθετήματα. Κι οι υπεύθυνοι των χαρτιών που γράφουν, σβήνουν, αντιγράφουν, ξεγράφουν, παραγράφουν…. Εν τέλει υπογράφουν.  Κι όλο το χαρτονομοθέτημα αυτό, πλέει στη θάλασσα της  δημοκρατίας μας. Είναι όλα τούτα που μας διαφεντεύουν, μας υποχρεώνουν, μας δικαιώνουν, μας αδικούν, μας ταλαιπωρούν, μας ευχαριστούν. Μόνο που τη χαρά της ζήσης δε μας αφήνουν να την γευτούμε. Όλοι οι χαρτοπόντικες ανακατεύουν την σούπα και την κάνουν άλλοτε αλατισμένη, άλλοτε πικάντικη, και πάντα ίσα-ίσα να νιώσουμε τη γεύση της, χωρίς να χορτάσουμε από δαύτη.

Οι χαρτοπόντικες  κουνούν τα χαρτιά βυθίζονται πάνω σ αυτά, ποτέ όμως μέσα τους. Αφήνουν εμάς να πνιγούμε σ αυτή τη χαρτοθάλασσα. Σα παμπόνηρα πλασματάκια που είναι , βάζουν ομοιώματα χάρτινους  χαρτοπόντικες κι εξαφανίζονται  από τις πίσω θύρες για να θηρεύσουν τη ζωή, που με τα χαρτονομοθετήματα αρνούνται σε όλους εμάς.

Άσε που έχουν και τη μέγιστη ευθύνη για την κατασπατάληση χαρτιού. Σα συνέπεια είναι ο καύσωνας που βιώνουμε, είτε με εκλογές, είτε χωρίς, να είναι και  με δική τους υπαιτιότητα  λόγω κλιματικής αλλαγής. Τόσα δάση ξεπαστρεύονται για τη χρήση χαρτιού.

Ο δρόμος  των χαρτιών   είναι ατελείωτος.  Δε σταματά πουθενά.  Ότι και να κάνουμε  ακόμη και φωτιά να τα βάλουμε, βρίσκουν τον τρόπο να μας διαφεντεύουν. Και το χρήμα χαρτί  είναι….

 Εν τέλει ξέρετε γιατί δε μπορούμε να ξεφύγουμε από τους χαρτοπόντικες;  

Μα απλά ας κοιτάξουμε τον καθρέφτη μας και θα μάθουμε αμέσως…. Μετά ας ρίξουμε στη θάλασσα βαρκούλες χάρτινες, κατάλευκες όμως σα τα όνειρα που χει ο καθένας μας. Γιατί μοναχά τα όνειρα είναι καθάρια.

«Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη ακρογιαλιά, αν με πίστευες λιγάκι θα 'σαν όλα αληθινά…..»

Καλό καλοκαίρι και χωρίς χάρτινες σκέψεις!

Κάτι για τις εκλογές.....

Με την πολιτική και τους εκφραστές της δεν έχω ασχοληθεί κι ούτε προτίθεμαι. Κάνω μιαν εξαίρεση σήμερα. Από την άλλη μεριά πιστεύω πως όλα είναι θέμα «πολιτικής»  στη ζωή, στην καθημερινότητα, στις ανθρώπινες σχέσεις… ειδικά σε αυτές.

Δυο βδομάδες απομένουν από ότι γνωρίζω για τις εκλογές… εκτός κι αν συμβεί κάτι τρομερό όπως… να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας. Παρατηρώ την κινητικότητα των υποψηφίων, που δεν έχει καμιά σχέση με την κινητικότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Πραγματικά φουντώνω μ αυτά που βλέπω και διαβάζω. Κι επειδή δεν θέλω να πάρω χαπάκια , ας αραδιάσω τις ατάκτως ερριμένες σκέψεις μου να τις μοιραστώ μαζί σας….

Πριν μια τετραετία έγιναν εκλογές και αποφάσισε ο Έλληνας – Ελληνίδα το μέλλον του… Σήμερις πάλι εκλογές για το επόμενο τετραετές μέλλον….

Οι ερίτιμοι-ες κατά πάντα και δια πάντα υποψήφιοι-ες, έχουν εφορμήσει από άκρου εις άκρον του τόπου μας. Πολύ καλά κάνουν να έχουν επαφή με τους πολίτες. 

Τώρα αρχίζει το φούντωμα…. Και ρωτώ, όταν πριν τέσσερα χρόνια σα χθες δηλαδή κάποια κόμματα παρέπαιαν, καταβαραθρώνονταν στην πολιτική άβυσσο, που ήταν κάποιοι υποψήφιοι-ες κρυμμένοι; Γιατί δεν ανάλαβαν τότε την ευθύνη να βγουν μπροστά να στηρίξουν την παράταξη τους ,να σταθούν υπερασπιστές των ιδεών τους;  Να σας πω κύριοι και κυρίες…. Παίζατε κρυφτούλι πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι, εικοσιπέντε …φτου και βγαίνω…… Όμως που να σας βρουν μέσα στα λαγούμια που είχατε κρυφτεί σαν ασπάλακες!  Όταν οι παρατάξεις σας εκλιπαρούσαν να σταθείτε δίπλα, να βγείτε μπροστά εσείς  καίγατε ξύλα στο τζάκι ή τρυγούσατε αμπελάκια…. Εμ βέβαια δεν είσαστε τότε έτοιμοι-ες να αναλάβετε τις ευθύνες , είχατε μιαν ανωριμότητα τότε. Τώρα που ωριμάσατε, μάλλον πάτε για σάπισμα, προτάξατε τα στήθη σας για το καλό των κομμάτων σας. Τώρα που η πλάστιγγα γέρνει , μπήκατε στη σειρά να πάρετε το συσσίτιο. 

Ορισμένοι-ες  όμως  στις δύσκολες  στιγμές είχαν το θάρρος-θράσος  κι αγωνίστηκαν γι αυτό που πρεσβεύουν, άσχετα αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε. Τούτο και μόνο περιποιεί τιμή!

Από την άλλη μεριά μια φορά κι ένα καιρό τέσσερα χρονάκια πριν,(σα παραμύθι ε;) πολλοί-ες , έτρεχαν με τα κόμματα που είχαν το πάνω χέρι κι αγκαζέ σουλάτσαραν στις παρυφές της δόξας έτοιμοι-ες να αρπάξουν τις δάφνες των νικών.  Και τώρα;;; που σα να αλλάζει ο καιρός, σα να φυσάει αλλού …όπου φυσάει ο άνεμος κι εσείς… Ποιος είστε; Δε σας γνωρίζω; Ο κύριος-α απουσιάζει..εγώ φιλιπινέζο υπηρέτη….

 Βέβαια…. μ αυτό τον τρόπο ξεκαθαρίζετε μόνοι σας  ποιοι-ες είστε  άξιοι –ες, ικανοί-ες. Γιατί όσοι αγωνίστηκαν και αγωνίζονται σε δύσκολους καιρούς , μέσα σε πολιτικές τρικυμίες γι αυτούς, φαίνεται πως είναι άξιοι να εκπροσωπούν τους πολίτες μιας χώρας. Όσοι  αγωνίζονται μέσα από γυάλες και πολιτικά λιμανάκια, τούτοι στις δυσκολίες των πολιτών θα την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια….

Στο χέρι των Ελλήνων πολιτών βέβαια είναι αν επιθυμούν  ΑΞΙΟΣ-ΙΚΑΝΟΥΣ ή απλά ΙΑΝΟΥΣ.

ΥΓ: Εύχομαι καλό αγώνα σε όλους-ες, παρόλο που δε συμφωνώ με τους τρόπους (τα φυλλάδια τα κρατώ για το μέλλον) ….ευελπιστώ δε να μη ξαναγράψω για πολιτική, εκτός κι αν με φάει το φούντωμα!

Οι ελίτ....

Πρίν λίγες μέρες φτεροκοπούσε συνέχεια στο νου μου μια λέξη που είχα καιρό να δω, να σκεφτώ, να αφουγκραστώ. Η λέξη «ελίτ»… Κάπου την είδα, μου  κόλλησε… κι όταν κολλάει κάτι είναι αναγκαίο καλό ή κακό, να σπαρθεί και να φυτρώσει μέσα από το πληκτρολόγιο, με ή άνευ λιπάσματος.

Η λέξη προφανώς ακούγεται εχθρική μισητή από την πλειοψηφία. Δείχνει κάτι το ανωτερίστικο όχι ανώτερο. Με απλά λόγια, από ότι λέγεται, είναι ομάδες ανθρώπων  που έχουν τον πολύ παρά και διαφεντεύουν την κοινωνία, το πόπολο. Οι ομάδες τούτες βρίσκονται σε παγκόσμιο και σε τοπικό επίπεδο. Μας τους δείχνουν  μερικοί δισεκατομμυριούχοι, πολιτικοί απατεώνες και κάποιοι γελωτοποιοί. Έτσι κι αλλιώς τα φούμαρα παγκοσμίως καλά κρατούν.

 Από την άλλη, γνωρίζω ότι πολλοί μα πάρα πολλοί, μάχονται να μπουν σ αυτές τις ελίτ. Γλύφουν, έρπουν, τρέχουν, γονατίζουν, προσκυνούν, χαμαιλεοντίζουν, καταδίδουν κ.ο.κ για να ανοίξει η πόρτα των ελιτίστικων μεγάρων, ώστε να απολαύσουν τις ηδονές της ελιτίστικης βιωτής. Δεν έχω κατανοήσει κι ούτε επιθυμώ, απλά αναρωτιέμαι αν η ζωή τους, το είναι τους απελευθερώνεται ή βιάζεται ασύστολα!

Κι εγώ επιθυμώ να μπω σε ελίτ.  Θα σας γράψω  ποιες είναι οι ελίτ που αξίζουν να είμαι μαζί τους. Ίσως συμφωνήσετε, αν πάλι όχι καλή καρδιά.

Θέλω να είμαι με την ΕΛΙΤ των ανθρώπων του μεροκάματου, του νυχτοκάματου, του πλήθους,  της καθημερινότητας. Αυτούς που παλεύουν στα ίσα τη ζωή, την κοιτούν κατάματα, χωρίς διασυνδέσεις και κουτοπονηριά. Κι όταν πέφτουν, σηκώνονται με θάρρος-θράσος απαιτώντας  το δίκαιο.

Θέλω να είμαι με την ΕΛΙΤ των προσφύγων  που οι άλλες ελίτ, τους κατάντησαν ξεριζωμένους.  Από την άλλη τώρα  κόπτονται για το καλό τους, χύνοντας δάκρυ κροκοδείλιο, μέσω οργανισμών, μέσω συλλόγων και άλλων λάβαρων στοιβάζοντας τους σε κοντέινερ, μέσα σε νταμάρια!!

Θέλω να είμαι με την ΕΛΙΤ των  άρρωστων που δε μπορούν να γιατρευτούν, γιατί κάποιες ελίτ πουλούν τα φάρμακα όπου θέλουν, όπως θέλουν, και αν θέλουν. Όμως διοργανώνουν ημερίδες, εσπερίδες, για να γιάνουν τις πληγές των δύσμοιρων τούτων ταπεινών πληβείων, γιατί έτσι τους βλέπουν ως res όπως κάποιοι πρόγονοι. Βρε σα να μην άλλαξε τίποτε από χθες!!!

Θέλω να είμαι με την ΕΛΙΤ των παιδιών. Αυτή η ελίτ είναι ικανή αν την αφήσουν (σιγά και μη…) να αλλάξει τη σκέψη, πράγμα που σημαίνει ότι αλλάζει η ζωή!  Μέσα από την παιδική ματιά μπορείς να δεις την αλήθεια! Θέλουν οι ελίτ να την δουν; Θέλουν να δουν το ασυνόδευτο παιδί, το κακοποιημένο, αυτό ντε χωρίς το δεξί του χέρι, ή το άλλο που ένα θραύσμα του στέρησε τη χαρά να αντικρίζει το φως τα χρώματα, την ζωή; Κι ας κάνουν εράνους για να κρύψουν την ντροπή που τους βαραίνει. Γιατί ναι τους βαραίνει, αλλιώς δε θα έκαναν τίποτε!

 ΔΕΝ Θέλω να  είμαι στην ελίτ των ερπετών, των φιδιών, όλων αυτών που ακόμη και τον Θεό έχουν κάνει ελίτ. Τον δικό τους Θεό, όχι τον δικό μας. Αυτόν που έφαγε με πόρνες και λωποδύτες. Αυτόν που άνοιξε την αγκαλιά του σε άρρωστους, σε πονεμένους, στα παιδιά, σε όσους ζήτησαν το δίκιο και το βρήκαν πλάι του. Σε όσους ιάθηκαν μα και σε όσους δεν ιάθηκαν, αλλά δεν άφησαν τη σάπια ελίτ να τους ακουμπήσει. Αυτόν τον Θεό πάνε να τον αγγίξουν μα καίγονται στο τέλος!

Τι μας γράφεις τώρα και συ ονειροπόλε. Οι ελίτ πάντα διαφέντευαν την πλάση. Οι ελίτ συνεχίζουν να το πράττουν. Κι αν κάποιος αντιδράσει τον καταπίνουν. Ακόμη και τον Θεό σταύρωσαν.

Έχετε δίκιο. Κι όμως ο αγώνας  δε πάει χαμένος. Πάντα η κάμπια παλεύει και γίνεται πεταλούδα. Τα χαμόγελα ανθούν «κρατούν την ουσία κι ονειρεύονται»,  λένε ναι,  τραγουδούν,  ενοχλούν τους μίζερους,  στάζουν λεμόνι,  ορτσάρουν,  σημαίνουν,  «ιερουργούν τον όρθρο της ελιάς»,  «φυσούν κι ανάβουνε τα πορτοκάλια».

  Πάντοτε υπάρχουν οι ΕΛΙΤ που μας ανήκουν. Αυτές δε μπορούν να μας τις πάρουν. Την απλότητα, την καθαρότητα,  την αλήθεια μας. Οι άλλες ελίτ νομίζουν ότι τα έχουν όλα. Χαχαχαχα…. Τότε γιατί ζητούν όλο και περισσότερα;

Έλαβον......

Τα φηφαλάκια μετρήθηκαν οι σταυροί αναρτήθηκαν . Κάποιοι-ες πανηγυρίζουν διότι εξελέγησαν. Άλλοι πάλι είναι κατηφείς ,λόγω της μη απαιτούμενης σταυροδοσίας. Φυσικό κι επόμενο. Τινές  θα έχουν περισσότερους σταυρούς από τους υπόλοιπους. Έστω κι ένα σταυρουδάκι, αρκεί να κάνει τη διαφορά.

Για ποιους όμως λόγους οι συμπολίτες μας προτίμησαν τους μέν και τους αλλους  δεν…… Τι ήταν αυτό που οδήγησε το χέρι να σταυρώσει  ;

Υπάρχουν σοβαροί λόγοι (και θα προσπαθήσω να τους εξηγήσω) οίτινες ώθησαν τη σταυροδοσία απ εδώ κι όχι απ εκεί.

Ρετουσαρίστηκες σωστά στα διαφημιστικά φυλλάδια;  Έβαλες λευκαντικό στην οδοντοστοιχία σου;  Το ντρες κοντ!!! Ήταν στις επιταγές των διεθνών οίκων; Η κόμμωσις περιείχε την σωστή αναλογία χρωμάτων;  Τα ημιμόνιμα λαμπύριζαν στο φως των άστρων;  Ήσουν ατσαλάκωτος-η; Πόσα μέριτο χρησιμοποίησες για τις τσακίσεις των ρούχων;  Αν όλα αυτά τα έπραξες ορθώς τότε έκανες ένα βήμα!!

Πόσες κάρτες-φυλλάδια μοίρασες; Πόσες δημόσιες υπηρεσίες επισκέφτηκες; Στη λαϊκή πόσα φρούτα γεύτηκες; Μετείχες σε γευστικές απολαύσεις με τσιπουροκατανύξεις; Κέρασες; Πόσα χέρια έσφιξες; (όχι χαλαρά αλλά να πονάνε τα δάχτυλα μετά). Πόσες φορές έπλυνες τα χέρια σου μετά από χαιρετούρες;  Το δεύτερο βήμα μαζί σου….

Πόσα χειροφιλήματα ιερωμένων και δη μεγαλόσχημων έπραξες;  Πόσες εικόνες κουβάλησες και σε πόσα πανηγύρια μετείχες; Πόσα κεριά άναψες ώστε η φλόγα τους να φτάσει στο μάτια του ύψιστου για την άνωθεν βοήθεια;  Ένα σημαντικό βήμα τούτο!!

Εξέθεσες εαυτόν στα ΜΜΕ;  Μίλησες σε κάμερες;  Σε γράψανε στον τύπο; Βγήκες φωτό με την οικογένεια σου, τα παιδιά σου και μάλιστα αν είναι ανήλικα έχουν μεγάλη χάρη, τους παππούδες, τον μπατζανάκη, την  τη θεια απ το Σικάγο;   Η οικογένεια παίζει μέγα ρόλο στην απόφαση των πολιτών. Κι αν έχεις και μεγάλο σόι ουουουουουουου!.... Σώθηκες!

Πόσα μηνύματα ή τηλέφωνα πήρες;  Στο φεις το ίνστα και τα λοιπά αναρτήθηκες χορηγούμενος, ώστε ανοίγοντας να σε βλέπουν άπαντες  σε ολάκερη την υφήλιο;

Μίλησες ακόμη και σε αυτούς που δε χωνεύεις; Χαμογέλασες και σε όσους  δεν θες να δεις στα μάτια σου;  Έδωσες γην και ύδωρ στην σκέψη σου;  Κακοποίησες το είναι σου;  Κατάργησες την ελευθερία σου;  Αν έκανες κι αυτά τότε δίκαιος ο σταυρομισθός σου!

Τώρα που εξελέγης  γρύλισες σα τον Ταρζάν στη ζούγκλα, χτυπώντας το στήθος σου και βγάζοντας τη γλώσσα  στην τσίτα; Κι εσύ που δεν εξελέγης μήπως ξέχασες να πεις για όλους αυτούς που σου ταξαν σταυρούς και σου δωσαν  την ανοιχτή παλάμη τους, πόσο γελοίο,  σάπιο, στραβό, αηδιαστικό, είναι το σύστημα, που  πήγες να υπηρετήσεις κι αν το υπηρετούσες  ψηφισμένος θα ήταν άριστο; 

Συγχαρητήρια σε όλους κι όλες σας. Αγωνιστήκατε  με όποιο τρόπο θεωρήσατε προσφορότερο . άλλοι εκλεχτήκατε, άλλοι όχι….. σας χειροκροτώ όμως για ένα και μόνο λόγο….. Εκτεθήκατε!! Δεν είναι εύκολο!! Είναι πολύ δύσκολο να δείξεις στους άλλους τι είσαι μα πιότερο τι δεν είσαι!

 Πάντως προσωπικά σας ψήφισα όλους-ες!!!

ΥΓ: Έπρεπε να πάμε σε Β γύρο για να γλιτώναμε δυο μέρες σχολειά…σνιφ!

Ο άθεος κι εγώ

 Διάβαζα πριν λίγες μέρες τις σκέψεις του π. Ανδρέα Κονάνου για ένα άθεο: «Κι εκεί που πάω να τρομάξω απ’ τη δήλωση της «αθεΐας» σου, σε γνωρίζω λίγο καλύτερα και με συγκινεί πολύ η ανθρωπιά σου. Η γνησιότητά σου. Που μιλάς αληθινά, χωρίς να κολακεύεις ή να γλύφεις. Τα μάτια σου μου θυμίζουν πώς θα ‘πρεπε να ‘ναι τα δικά μου, που λέω ότι δήθεν βλέπω το Χριστό. Η σκέψη σου, καθαρή σε πολλά, χωρίς υπεκφυγές, καχυποψίες, πονηριά. Η τσέπη σου άδεια. Η καρδιά σου, ευαίσθητη. Είδα κι έναν άλλο «άθεο» που κρατούσε συντροφιά σ’ ένα παιδάκι με λευχαιμία στο νοσοκομείο ένα βράδυ. Δεν το ΄χω κάνει ποτέ κάτι τέτοιο. Πόσο διαφέρουμε,  τελικά.  Εγώ λέω ότι πιστεύω. Εσύ λες ότι δεν πιστεύεις. Μα πράττεις την αγάπη. Εγώ κυρίως μιλάω γι’ αυτή,  και παίζω πετυχημένα το θέατρο  του καλού χριστιανού  και παπά».

Αυτές οι σκέψεις-λόγια του παπά με κούνησαν και τώρα θέλω να μιλήσω στον «άθεο» και τον εαυτό μου. Γιατί βάζω τα εισαγωγικά; Μα γιατί απλά ο άθεος είναι συνειδητοποιημένος και σταθερός, ενώ εγώ ο πιστός ταλαίπωρος, εικονικά εκκλησιαζόμενος, κρίνων μα ποτέ δεχόμενος την κρίση, γευόμενος το λιβάνι σα να νιώθω μια αρωματική μαστούρα μα ουδέποτε την ουσία. Κουβαλώντας τον επιτάφιο για το «καλό», βοηθώντας από την άλλη  το «κακό». Σταυροκοπιέμαι για να με βοηθήσει ο Θεός,  όμως δε με απασχολεί κανένας πλησίον. Φαινόμενο υποκριτικής τέχνης, σα πολιτικό αγρίμι, προσπαθώντας να εκμεταλλευτώ την πίστη για τον εαυτούλη μου, τα ανήκοντα σε μένα, τα υλικά μου, να έχω εγώ, άντε και να δίνω κάνα ψιχουλάκι σε παρατρεχάμενο του δρόμου που μου τείνει το χέρι.

Πόσες φορές δεν εμβόλισα ανθρώπινη ύπαρξη είτε στην πράξη, είτε στη σκέψη που μου ζήτησε βοήθεια, μιλώντας άσχημα, τονίζοντας πως με κοροϊδεύει. Εγώ ο ζηλωτής της πίστης, ο λευίτης, ο γνωρίζων την θεολογική και πατερική σοφία απ έξω και ανακατωτά.

Πόσες στιγμές δεν έστριψα στη γωνιά ή πέρασα στο απέναντι πεζοδρόμιο με μεγάλες δρασκελιές, γιατί συναντούσα ανήμπορους, σκεπτόμενος όμως πως ψεύδονται και είναι λωποδύτες. Εγώ ο αγνός, άσπιλος και άμωμος.

Είμαι ο άθεος της πίστης μου, πιστός στην αθεΐα μου. Η πίστη μου είναι μειράκιο. Η κατάντια μου μπροστά στην ικανότητα του «δηλωμένου άθεου» σκοτάδι χωρίς τέλος.

Αυτός συντροφεύει  άρρωστους. Συζητά με ψυχικά ανήμπορα παιδιά που τα οδήγησα εγώ ο πιστός στην ανημποριά, προσπαθώντας να τα δείξει το φως της ζωής. Το κάνει γιατί το αγαπά. Αλήθεια αυτή τη ρημαδοαγάπη πως καταφέρνει ο άθεος και την έχει, ενώ απορρίπτει Χριστό και δαίμονες. Εγώ που τρέχω πίσω από το Χριστό  τις προσφερόμενες δεήσεις και λιτανείες, θαμπωμένος από τελετουργικά και χρυσοποίκιλτα λογύδρια, δε έχω πιάσει ούτε μια τελίτσα της ουσίας του αναστημένου Χριστού.

Ο άλλος παρηγορεί τους άστεγους. Εγώ κομπορρημονεύω μέσα στα φώτα των ναών. Δε πατά στην εκκλησιά, κι όμως τιμά το θυσιαστήριο με τη δική του αγαπητική θυσία.

Δίνει το υστέρημα του. Κι εγώ αφουγκράζομαι τον ήχο των νομισμάτων, επισκεπτόμενος τραπεζικά ιδρύματα. Παρακολουθεί τη ζωή. Απέχω από τη ζωή, νομίζοντας πως ζω. Ανέστη ο Θεός μέσα στον άθεο, κι εγώ περιπλανιέμαι στην πίστη. Είμαι τελικά ένας άθεος πιστός, χωρίς αγάπη σταυροαναστάσιμη. Είμαι ένας πιστός χωρίς Θεό.